reviews

Saimon Says
Saimon: Bloom Box is volgens het persbericht: "Een dynamische game met meer dan driehonderd levels die boordevol leuke activiteiten zit. Het heeft een cast met meer dan dertig knotsgekke personages en is uitgerust met een uiterst gebruiksvriendelijke in-game-editor die spelers in staat stelt zo creatief te zijn als ze maar willen." En dan komt Spielberg nog even de deur intrappen: "Ik ben zelf een fervent gamer en wilde daarom graag een videogame maken die ik samen met mijn kinderen zou kunnen spelen."

Informatief en helemaal waar. Vervolgens schreef mijn collega het onderstaande. Een stelling waar ik tot voor kort volledig me eens was.

Maar de kans is groter dat dit weer zo'n project is dat gericht wordt op de 'nieuwe doelgroepen' en alleen maar bestaat dankzij deze kapitaalkrachtige 'nieuwe doelgroepen'. Op de ouders en kinderen die bakken met geld uitgeven aan dergelijke collecties minigames op de Wii. Want zo is het toch? Makkelijk cashen met low key cheap-ass verzamelcrap (overigens niet alleen op de Wii hoor). Geef het uit onder de naam casual en Janine met de Pet koopt het wel.

Saimons voorspellende gave is weergaloos maar het komt wel eens voor (helaas niet vaak genoeg) dat de kerel het mis heeft. Lees verder.

Ik zeg in dit geval gewoon lekker kort door de bocht dat ze m'n rug op kunnen. Want Spielberg die aan de puzzelgames gaat, dat is gewoon foute boel en verspilling van talent.

Tot op dit punt had ik hem redelijk tegen kunnen gaan. Boom Blox blijkt, zoals je verderop kunt lezen, een alleraardigst spelletje te zijn. Saimon zou Saimon niet zijn als hij zich niet perfect wist te weren tegen toekomstige missers. In alle eerlijkheid moet ik ook deze quote toevoegen.

We willen eigenlijk nog helemaal niet te vroeg oordelen, want wie weet wordt het gewoon supergaaf en onvergetelijk.

En wat blijkt… Tot mijn eigen stomme verbazing is Boom Blox inderdaad een supergaaf spel. ‘Onvergetelijk’ is een tikje overdreven maar creatief en entertainend is het zeker. De conclusie heb je nu wel begrepen. Waar het nou precies om draait ben ik je nog verschuldigd.

Drie in een dozijn
Het is bijna onvermijdelijk dat een puzzelspel anno 2008 geen gelijkenissen heeft met andere titels van zijn soort. Toch weet BB aardig te verassen. Wanneer je start met het spel doorloop je een tutorial die je de moves werpen, trekken en knallen aanleert. Voordat je dat doet, zie je eerst een stapel blokken die je meteen aan Jenga doen denken. Vrees niet, de kwaliteit van het eerder verschenen ‘Jenga Wold Tour’ weet het ruim te overstijgen (niet dat daar veel voor nodig is). Hoewel dit spelprincipe terug te vinden is in BB maakt het maar een klein deel uit van ruime mix en dan nog is het origineler dan het niet meer te herhalen wanproduct. Zie BB eerder als een soort anti-Jenga wat gameplay betreft. Naast de leveltjes waarbij je voorzichtig blokjes uit de stapel moet trekken om ze op te grond te gooien voor punten (waarbij je op moet passen dat de 'minpunten blokjes' niet op de grond vallen) moet je vooral met diverse ballen smijten. Soms een honkbal, soms een bowlingbal, soms een exploderende bal. Het level bepaalt wanneer je wat moet gebruiken.

Het doel is om de juiste blokken, onder luid gejuich van blokkige schapen, koeien en andere dieren, om de grond te krijgen. Gewoon alles kapotgooien zit er niet in. De ene keer heb je maar een bepaald aantal worpen, de andere keer heb je te maken met bijzondere blokken die kunnen verdwijnen, exploderen of andere eigenschappen hebben. Soms moet je gooien, soms moet je trekken en bij bepaalde levels mag je zelfs met een laserkanon aan de haal. De enige constante is Isaac Newton’s zwaartekrachttheorie. Zodra je dat in de gaten hebt, kan je brein beginnen met ratelen. Als je dit terugleest lijkt het nog steeds een droog spelletje toch is het zeker geen 13 in een dozijn.

Pretpakket
Wat je niet krijgt, zijn bloedspetters, adrenaline pompende races of puntje-op-je-stoel-spanning. Het spelconcept is simpel maar de inhoud van het doosje niet. In zo’n dik 300 puzzels wordt je brein tot zijn limiet getest in de speltypes ‘verkennen’, ‘avontuur’ en ‘creëer’. Nadat je in verkennen alles op goud hebt gehaald, en dat gaat zeker niet vanzelf, kan je met avontuur aan de slag. In dit speltype krijg je weer meer pittige puzzels voor je neus overgoten met een grappig verhaaltje. Als je na weken intensief blokken het helemaal heb doorlopen, mag je zelf nog aan de slag. Telkens als een bepaald aantal puzzels voltooid hebt speel je onderdelen vrij die je kan gebruiken om je eigen puzzels te maken. De houdbaarheid wordt hierdoor enorm verlengt. Bovendien staat niemand je in de weg om iets heel ranzigs creatiefs ervan te maken.

Als kers op de taart kan je het spel ook nog eens spelen met je oma, je kleine nichtje of je dronken vrienden. Tot 4 spelers kunnen zich uitleven op het kapot gooien, trekken en schieten van blokjes.

En dus...
Saimon Says it all. Nou ja, de verplichte melding dat het wat zou kunnen worden, ondanks dat niemand (inclusief mijzelf) dit verwacht had, blijkt uitgekomen te zijn. De 300 zwaartekracht afhankelijke puzzels blijken vrijwel allemaal erg leuk om te doen. Het feit dat je af en toe ‘ff’ een puzzeltje tussendoor kan doen zal veel gamerts aanspreken. Casual- maar net zo goed ook hardcoregamerts. Die laatste groep wil ook wel eens een lichte snack tussen al het grafische geweld door.

Cijfer: 8.0