PC/PS3/X360 - ‘Net zo leuk als het origineel’ of ‘schaamteloze cash-in op een nostalgische licentie’, dat is altijd de vraag die je moet stellen bij de reboot van een game. Nu, de ‘nieuwe’ Bionic Commando ligt voor mijn neus. Want een remake is het niet, dat was downloadable Bionic Commando: Rearmed. Dit is toch echt een hele nieuwe aanpak van een oude toppert. De vraag is enkel of hij voelt als je 20 jaar oude leren jas die wanneer je hem uit de kast haalt weer perfect zit, of een nieuwe die toch niet helemaal zo aanvoelt als vroeger. Zijn de nieuwe Nike Air Max Classics net zo classic als vroeger? Moet je het echt op een oude fiets leren of kan je hier ook een heel eind mee uit de voeten? The truth is out there.

Het verhaal – om maar ergens van wal te steken – is alvast nog dunner dan de vieze knieën van Paris Hilton, als je het al een verhaal kan noemen. De hoofdstad heeft boem gedaan door een stel terroristen en jij stond op het punt om deaud gemaakt te worden, maar wordt last minute als last resort de verwoeste stad ingestuurd. Dat is het. Klaar. “Niets meer aan doen” moeten ze bij Capcom/Grin gedacht hebben. Verdere introductie van de hoofdpersonen of het uitdiepen van het achtergrondverhaal is ook niet nodig, zo is het goed. Ok, kunnen we mee leven. Niet aan denken dan maar en snel aan de kant leggen, over naar de gameplay.

Het grootste gedeelte hiervan is zowaar goed! De graphics zijn van goede kwaliteit, het geluid is prima in orde, de muziek verstrekt de sfeer goed, slingeren gaat –met wat oefening - soepel en de omgevingen voelen nooit kaal aan. Niet dat kaal altijd slecht is, maar in een game wil ik toch niet het gevoel hebben dat ik door een beta omgeving loop, dit is geenszins het geval. Wat wel een beetje jammer is, is dat hoofdrolspeler Spencer - op een paar losse objecten na – nog geen bloempot kapot kan schoppen. Niet met de bionische arm en niet met zijn pipa. Vooral jammer omdat realistische physics wel thuis waren geweest in deze slingergame. Maar goed, hier is nog best overheen te kijken. Waar de echte frustratie meer begint, is bij de opbouw van de levels. Wel eens in de Ikea geweest? Xenos? Trendhoppert? Vervelend he, dat je maar 1 kant op kan en mag. Eenrichtingsverkeer en vrijheidsbeperking zijn kut, en geen termen die we graag terugzien in onze games. Welkom in de wereld van Bionic Commando. Van het woordje sandbox hebben ze bij Grin nog geen kaas gegeten. Je hebt onder in je beeld een radar en die laat via waypoints zien waar je heen moet. Mag ik dat niet zelf bepalen? Tuurlijk... niet. Zodra je de wil hebt om niet rechtdoor te gaan word je belemmerd door water, ingestorte stukken gebouw, gruwelijk irritante radioactieve wolken of van die groene dingen die zuurstof maken en een pispaal zijn voor je hond. Om je nog een klein beetje het idee te geven dat je wat vrijheid hebt, hebben ze in de levels nog een aantal collectables neer gedonderd. Maar dat is natuurlijk geen vervanging voor echte free-roaming gameplay. Wij gokken dat de game het vast heel goed gaat doen in China, waar niemand toch een eigen wil heeft. En de Spiderman-style gameplay had zich er nog wel zo goed voor geleend…

Anders als bij Spidey is het slingeren, iets wat natuurlijk van levensbelang is in een Bionic Commando-game, in het begin nog goed lastig. Je zal de eerste paar keren vaak mis springen door het te vroeg of te laat loslaten van je grapple-arm. De natuurkundewetten zijn op Spencer namelijk niet van toepassing, waardoor hij soms nogal onlogische bewegingen kan maken. Dat kan de irritatie nogal hoog doen oplopen, vooral ook omdat Spencer niet kan zwemmen (omdat zijn arm te zwaar is) en enorm snel verdrinkt als hij in het water ligt. Zelfs in enkelhoog water waar je nog gewoon in rechtop kan staan. Een beetje oefening kan dus geen kwaad, maar heb je eenmaal de hang of it, slinger je als Indiana Jones door de straten en parken heen, en voelt het fantastisch.
De game heeft ook nog een multiplayer, en ook die hebben we natuurlijk even gespeeld. Het voelt een beetje aan als Unreal Tournament. Ik zie overal vliegende en springende gasten die me willen neermaaien met guns en/of hun bionische arm, en ik word alleen maar afgemaakt. Het voegt nog wat extra vlees aan de game toe, maar ik kan niet zeggen dat het een echte sellingpoint is. Daar is toch echt de single player mode voor. De vraag is alleen of dit voldoende is je pleuro’s uit de zak te kloppen.

Bionic Commando is geen slechte game. Zeker niet. Maar voor mijn gevoel hadden ze best een tandje harder mogen lopen om er net iets meer uit te halen. De besturing, graphics en het geluid zijn dik in orde, en er zit nog massa’s potentie in de bionische arm, maar het probleem met deze game is jammer genoeg het gebrek aan vrijheid. Wil je gewoon even mindless rondslingeren, zonder al te veel fratsen of realisme, dan is dit een game voor jou. Ben je liever baas over eigen weg en manier van spelen, skip it.
Reacties
Zeker geen memorabele game. Heb hem uitgespeeld, maar ik moet toch hard nadenken om me nog iets ervan te herinneren. Ik zal dit spel zeer zeker niet nog een keer gaan spelen, dit omdat ik het wel gezien heb en de moeilijkere niveau's niet te doen zijn naar mijn mening. Waarde van dit spel schat ik op 10 euro.
Anti-Leuningbijter 08-06-09 | 16:08
Dus conclusie: De C64 versie is nog steeds de memorabele classic en dat is dit niet...jammer :(
OldSkooler 08-06-09 | 16:30