reviews

Battlestations: Pacific heeft om te beginnen genoeg stof in huis om je echt uren te vermaken, al was het maar aan leesvoer. Mij vermaakte het echter niet, maar toch heb ik er wel uren aan gezeten. Het is in deze game de Jappen vs. de Yanks. En uit die twee kun je bij het opstarten van de game dus ook kiezen. Ik begin maar eens met de spleetogen campaign, weer eens wat anders dan altijd maar de Amerikaan te spelen. De beide campaigns worden erg goed in beeld gebracht, bijvoorbeeld met allerlei videobeelden uit die tijd (1941), uitleg over de aanval op Pearl Harbor, en stukjes informatie over het slagveld dat je zodadelijk zult betreden. Verwerkt daarin krijg je vooraf ook nog een overzichtskaart te zien met je main, secondairy en eventuele hidden objectives. Aan aankleding in deze game dus geen gebrek!

Bij het starten van mijn eerst campaign had ik eigenlijk wel meteen een achievement verwacht. Het lukte mij namelijk om maarliefst negen vliegtuigen in twee minuten de zeebodem in te boren. Hulde voor mezelf, maar natuurlijk niet de bedoeling van deze game. Toch maar eerst even de trainingsmode doen dan. Hier leer je een beetje met de verschillende vliegmachines om te gaan en de controls onder de knie te krijgen. Tijd voor wederom het echte werk. Ik sta er van verbaast dat ik nog lol in deze game begin te krijgen ook, ondanks dat ik totaal niets met de materie heb en de controls me nog steeds vies tegenvallen. Maar dieptebommen werpen en vliegtuigen neerschieten bevalt me ook na een tijdje toch nog vrij goed moet ik zeggen. En ongemerkt hobbel ik van campaign naar campaign.

Qua presentatie is er ook niets mis met deze game. Tegenwoordig toch belangrijk of het er allemaal een beetje leuk uitziet, en ik kan meedelen dat dit zeker in orde is. Het is niet de mooiste game, maar uitgever Eidos heeft goed zijn best gedaan. Of de geluiden echt klinken zoals ze in 1941 hebben geklonken durf ik niet te zeggen. Ik ben dan wel geen 15 meer, maar zelfs ik heb dat niet meer meegemaakt. Ik kan het alleen maar beoordelen aan de hand van wat er door mijn 5.1 setje komt denderen, en ook dat is prima in orde.

De multiplayer heeft een vijftal verschillende game modes waarin je kan spelen. Dit verschilt van het begeleiden van een vloot tot het capturen van een eiland. Het enige probleem wat ik hier bij tegen kwam was dat je vaak lang moet wachten omdat er erg weinig spelers waren in een match zaten. Misschien heb ik pech gehad en speelde ik het op tijden waarbij er geen hond op de aardkloot deze game wilde spelen, maar soms zat ik wel tien minuten naar een lobbyscherm te staren. Maar als je er dan eenmaal in zat was er aan actie geen gebrek, als je die zelf een beetje opzocht natuurlijk.

Het slotwoord zal een beetje dubbel zijn. Nee, Battlestations: Pacific zal absoluut niet mijn eerste keus zijn mocht ik mezelf op een blauwe maandag eens met vijftig euro in de hand voor het game-rek vinden, en het is wat dat betreft ook wel een beetje dat Shmorky met een virtuele gun op mijn hoofd stond dat ik er tijd in heb gestoken, anders kwam het er zeker nooit van. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik wel plezier heb gekregen in de game. De learning curve was – vooral op het vlak van de controls - wat hoog, maar is op den duur toch zeker goed onder de knie te krijgen, en na een tijdje wordt je daar ook voor beloond. Mijn advies? Ben je geen liefhebber dit soort games of WOII in het algemeen, misschien dat je als je écht niets anders meer weet, en van je verjaardag toch nog zo’n debiele cd-bon hebt liggen, deze game eens kunt proberen. Anders zou ik hem gewoon laten liggen. Kick je echter enorm op die oude Discovery Channel documentaires over WOII, dan is dit de soort game voor jou. Je zult er geen spijt van krijgen en je er heel wat uren mee vermaken. Zeker met de multiplayer erbij. Dit eindcijfer is dan ook voor de laatste categori; de liefhebbers En stiekem nu toch ook een beetje voor mij>

Cijfer: 8