reviews

Eenieder die in hetzelfde schuitje zat als mij (lees: aan het azijnzeiken was dat Rare niet gewoon een platform-opvolger maakte zoals we wilden) zal de introductie in de wereld van deze Banjo & Kazooie ervaren als een oprechte eye-opener met te waarderen zelfspot. Rare laat niet na om zijn 2 hoofdpersonen in de zeik te nemen door ze eerst als vadsige, volgevreten luiaards te portretteren – ze hebben al die jaren immers geen steek uit hoeven voeren. Om nog maar te zwijgen over de verwijzingen naar 'Mario die veel meer games verkocht heeft dan deze knuppels'. Ook laten ze niet na zichzelf in de zeik te nemen, door een sneer naar hun eigen gefaalde Grabbed by the Ghoulies (‘dat was toch die game die amper verkocht?’) te maken.

Het mooiste en belangrijkste is echter dat ze ons als speler met de neus op de feiten drukken. Voor de echte pret kan beginnen moeten we namelijk van de Grote Spelletjes Meneer (G.S.M. – een personage dat dit hele nieuwe avontuur veroorzaakt) een hele rits gouden objecten verzamelen die op een pad liggen. Dat doen we 5 seconden, vervolgens worden we teruggefloten. Waarom? Omdat vrij vertaald volgens G.S.M. ‘niemand tegenwoordig meer zit te wachten op het verzamelen van een hoop nutteloze objecten. Gamers willen veel liever een first-person shooter hebben. Maar ja, dit is nou eenmaal een game die een groot publiek moet aanspreken, dus pakken we het wat anders aan.’ En met die woorden besef ik me dat Rare grotendeels gelijk heeft gehad. Niet dat ik een nieuwe platform-game niet geweldig had kunnen vinden, maar een old-skool game als het origineel, daar zouden we uiteindelijk hoogstwaarschijnlijk toch wel door teleurgesteld worden. Dus geen gezeik meer over het ontbreken van platform-actie, op naar een objectief Nuts & Bolts-avontuur.

Het eerste dat vervolgens opvalt als we in Speelstad komen (je had het al door, de game is geheel Nederlands, iets dat vanwege het ontbreken van stemmen trouwens zelden storend is) is hoe verfrissend het is om met open blik naar deze game te kijken. Speelstad, waarin alle portalen naar andere werelden te vinden zijn, spat met de frisheid van de lente van je scherm af. Groen is hier echt groen, stromende riviertjes dragen het helderste water en bewoners hobbelen vrolijk rond; met andere worden, Rare-stad.

Om verder niet al te veel te gaan vervelen met verhaal en hoe het allemaal tot in detail werkt: Nuts & Bolts draait om het oplossen van challenges met (al dan niet zelfgebouwde) voertuigen. Die challenges vind je in verschillende werelden die grappig zijn nagebouwd door de G.S.M. Zo zijn de bladeren aan de bomen in de eerste wereld aan elkaar genaaide kussens, bestaat het ‘gras’ uit groend lappendekens en blijkt een ijsberg in een latere wereld niet uit ijs, maar uit helderblauw staal te bestaan. Win je challenges, dan speel je zo weer nieuwe challenges en andere werelden vrij totdat je genoeg hebt om terug te keren naar huis.

Apart is hoe dit concept me op een gegeven moment ontzettend diep in de Banjo Kazooie sfeer wist te gooien. Challenges winnen levert je namelijk puzzelstukken op, die gebruikt worden om weer nieuwe deuren te openen naar nieuwe challenges. Toch nog een beetje verzamelwoede die de game draaiende moet houden dus. Ik blijf het frappant vinden hoe naast de geweldig vriendelijke sfeer een totaal ander concept tóch het beste van de serie naar boven weet te krijgen. Daarvoor petje af.

En anders is het concept. Want zoals gezegd gaat het hier om voertuigen bouwen om de ene keer zoveel mogelijk ballen in een goal te duwen, de andere keer zo ver mogelijk van een schans af te springen, of een race te winnen, of brokken smeulend lava in het water duwen of, of, of...nou ja, nog heel veel in ieder dat onder te verdelen valt in een handjevol categorieën.

In het hart van dit alles ligt natuurlijk het allerbelangrijkste: de editor om voertuigen te bouwen. Heel bijzonder hoe ze dit bij Rare zo simpel in elkaar hebben weten te zetten. Dit is het échte LEGO-spel van dit jaar. Waarbij je blokjes met gemak aan elkaar vast of van elkaar los maakt, propellers, motors, wapens, spoilers of wat dan ook op de vreemdst mogelijke combinaties in elkaar draait. Een kind kan de was doen, de mogelijkheden zijn uitgebreid en met een zuchtje ga je na een gefaalde challenge terug naar de tekentafel om binnen luttele seconden de nodige aanpassingen te voltooien.

Daar zit dan ook de kracht van deze game, die voldoening als een van jouw plannen succesvol blijkt. Presteer je uitzonderlijk goed (niet altijd heel moeilijk) dan krijg je naast een puzzelstukje nog een trofee, iets waar de echte gamer te allen tijde voor zal gaan. Het gevoel om die trofee te pakken te krijgen nadat je 10 keer terug bent gegaan naar de garage om jouw geniale ontwerp met net die belangrijke nuances te versterken, echt machtig. Een heerlijk kinderlijk gevoel van overwinning, waarna de volgende challenge altijd alweer om de hoek staat.

Al hebben we sinds het ‘vroegere’ Rare nogal eens in twijfel gezeten, met deze game laat het bedrijf zien nog steeds donders goed in de gaten te hebben wat gamen zo leuk maakt. Belangrijker nog, ze weten ook nog steeds donders goed voor de kleine triggers te zorgen die je aan het lachen maken, die je een prettig gevoel bezorgen en die je continu door willen laten spelen. Wat dat betreft is dit echt een ambachtelijke game, al zouden de kleine nuances die dit bewijzen de leek nog kunnen ontgaan.

Het enige dat we de klagen hebben is dat de challenges soms wat veel op elkaar lijken, waardoor je niet vaak genoeg gedwongen wordt om echt nieuwe ideeën te creëren. Daarnaast hadden het er ook wat meer mogen zijn, evenals de werelden die voor het gevoel net met 2 of 3 stuks te weinig zijn. Ook kun je maar 1 savefile aanmaken en...zijn er nog wat minuscule onhandigheden. Waar we niet over klagen echter is vele malen belangrijker, dat is het gebrek aan platformgame. Het feit dat we het niet gemist hebben zegt veel, zo niet alles over de kracht van deze game en het ambachtswerk van Rare. En ben je nu nog de azijnzeiker die ik voor Nuts & Bolts was? Geen zorgen, aankomende maand is het originele Banjo Kazooie te downloaden op Xbox Live. Veel plezier daarmee dan maar...

Cijfer: 8.5

Waarom een 8,5? Voornamelijk omdat deze game de kracht heeft om je onder te dompelen in zijn prachtige sfeervolle wereld van plezier. Het voelt heerlijk om dit te spelen, de aantrekkingskracht van presteren smaakt continu naar meer, evenals het in elkaar draaien van succesvolle voertuigen. Onder een laagje gebrek aan variatie en kleine onhandigheden ligt in ieder geval puur ambachtswerk dat in de voornaamste game-behoefte voorziet: plezier leveren voor iedereen die het oppakt.