reviews

Alleen in de wazigheid
De gewapende man die naar me toekwam beveelt me op te staan, ik moet met ze mee. Op het bed twee meter naast me ligt een oudere man. Wat er aan de hand is weet ik niet maar dat hij hetzelfde door heeft moeten maken als ik, dat is me wel duidelijk. Slaapdronken en met een pistool hard in mijn rug geduwd loop ik door de deuropening. “Naar links!” buldert de man achter me. De ander loopt al verderop, hij duwt de oude man vooruit. Ze stoppen bij de lift waar een grijze man bevelen uitdeelt aan de gewapende mannen. Hij is hun baas. Wie is hij? Wat?! Hij zegt tegen de man achter me dat hij me af moet knallen op het dak. Dit is niet goed.

En dat is niet het enige..
In navolging van het laatste zinnetje uit de vorige alinea: de beleving zoals hierboven beschreven is prima in orde. Er zijn veel elementen die verfrissend zijn in deze game en veel die je mee het verhaal in sleuren. Toch is AITD geen écht goed spel. Voordat ik alle ‘tegens’ noem zal ik eerst de rest van de ‘voors’ noemen en vertellen wat voor game het eigenlijk is.

AITD is een ambitieus actie/horror/avonturenspel van het schommelende Atari dat zich in en rond Central Park New York afspeelt. Het is ambitieus omdat het veel elementen (racen, schieten, puzzelen, knokken, ontdekken, klim- en klauteren, pakkend verhaal en RPG) met elkaar wil verbinden.

De rest van de ‘voors’
Met een simpele druk op de gele Y-knop schakel je van first- naar third person en daarmee de gehele bediening van de, in het begin naamloze, held. Een goed voorbeeld hiervan is wanneer je een brandblusser oppakt. In third person kan je er nu mee (door deuren) rammen. Schakel je naar de 1ste persoon, dan gebruik je het ding waarvoor het bedoeld is, blussen dus. Een item pakken uit je voorraad is ook leuk gedaan, je kijkt naar beneden en je ziet je wapens en healing sprays aan je riem hangen terwijl je met twee handen de flappen van je jas openhoud.

Pak je een ‘genees-spray’ dan kijk je naar je wonden, richt op de ergste en begint te spuiten. Veel van dit soort dingen zorgen er samen voor dat je het spel meer beleeft dan speelt. Een ander puntje waarop AITD zich weet te onderscheiden is de episodische opbouw. Ieder hoofdstuk zou je kunnen vergelijken met een aflevering van ‘24’ inclusief de cliffhanger aan het einde van iedere aflevering. Vanuit het hoofdmenu kan je altijd de afleveringen weer opnieuw beleven/spelen en zelfs, tot op zekere hoogte, stukken overslaan die je niet leuk vindt. Wanneer je later verder wilt spelen krijg je na een korte laadtijd de bekende woorden “Previously in..” te horen. Net als bij ‘24’ krijg je nog even opgesomd wat er de vorige keer allemaal gebeurd is. Briljant!

De beloofde ‘tegens’
De grootste tegen is ook echt direct 'de grootste'. Alone in the Dark kan niet met z'n eigen fantastische ideeën omgaan. Het combineren van de verschillende items is bijvoorbeeld een geniale vondst en op papier een systeem dat alle lof verdient. In de praktijk werkt het selecteren van items halfbakken, ben je vaak te lang aan het pielen tegenover de snelle zombies om gameplay-gewijs successen te boeken en daarnaast hadden we graag net even iets meer ruimte voor (de nu beperkte) items gehad. Het spel pauzeren als je in je jas aan het snuffelen en knutselen bent en de mogelijkheid om net iets meer mee te nemen; dat waren 2 hele belangrijke zetten geweest die de ontwikkelaar gemaakt had moeten hebben. Dan maar iets minder 'realisme', dat was toch al niet aanwezig met brandende zombies...

Dit is slechts een van de vele voorbeelden die te noemen zijn waarbij de besturing een aanvankelijk fris idee al snel laat verschimmelen.

Vuur. De vlammen in AITD zien er net zo goed uit als dat de heerlijk aanzwellende onheilspellende muziek klinkt. Zeer goed. Vlammen likken oppervlaktes af totdat alles wat brandbaar in lichterlaaie staat. Je kan stoelen en andere brandbare voorwerpen erin houden en ze vliegen in de fik. Je kunt ze gebruiken om donkere ruimtes te verlichten en je moet ze gebruiken om je vijanden te vernietigen. Sterker nog, ook al kan je door objecten uit je jas te combineren zelfs flinke bommen maken (fles alcohol + doekje + tape + pakje kogels + aansteker + hard gooien + hard wegrennen) en ook al kan je met zware bijlen (onhandig) waaien en ook al kan je schieten.. vijanden gaan er niet dood van. Alleen het vuur kan er voor zorgen dat je van ze af bent.. en zwaar gefrustreerd achterblijft. Telkens maar klappen blijven vangen terwijl je een houtje in de fik probeert te krijgen is niet leuk.

Het was en het kon beter
Na de eerste avond spelen kreeg ik het episodische karakter van het spel flink te pakken. In een tijdsbestek van nog geen 2 uur schreef ik de review geheel vanuit de hoofdpersoon zijn gedachten en zette daaronder het cijfer 7.9. De fouten die AITD maakte, daar wist ik moeiteloos overheen te stappen. Zoals je hebt kunnen lezen is alleen nog maar de intro vanuit van overgebleven. De rest is vervangen door mijn eigen, meer kritische, gedachten. En dat zie je terug in het eindcijfer.

Hoewel het grafisch niet teleurstelt, een aantal uiteenlopende elementen goed uit de verf laat komen en je de ambitie van de ontwikkelaars op de tong kan proeven, hebben ze helaas een paar grote missers gemaakt. De bediening is een ramp en het verhaal stelt, nadat je uit die roes bent, erg teleur. Het wordt sowieso een moeilijk cijfer om te geven. De ene gamer zal vernieuwing en de erg sterke punten uit deze game zijn beleving laten bepalen, de ander minder gevoelsmatige game komt echter van een koude kermis thuis. Ik ben de afgelopen week beide gamers geweest. De ene gamer mag een 7.9 aan deze game geven, de andere moet er verplicht een 5 onder plakken. Vertroebelde beleving tegenover kristalheldere programmerinsfouten. Kiezen jullie maar...

Cijfer: Kies maar...

Cliché verhaal *spoiler!*
Na de eerste twee hoofdstukken kom je tot de ontdekking dat je naam Edward is en je beroep paranormaal onderzoeker. Het is je taak om het mysterie rond een geheimzinnige steen te ontrafelen, je vecht tegen demonen, hebt een aantrekkelijk meisje bij je in de buurt en je vocabulaire bestaat slecht uit de twee woorden f*ck en sh*t. Al wat daar omheen gebrabbeld wordt is net zo aangenaam als de stem van het meisje (die lijkt op die van je vriendin wanneer ze weer eens onredelijk boos op je is).. Wat aanvankelijk de indruk geeft van een spannende triller vol plotwendingen, blijkt al snel in clichés te vervallen zonder echte verassingen.

Liever toch een mooi plaatje voor ogen? Klik dan hierrrr