reviews

Voor we beginnen nog even een kleine spoilerwarning. Ze zijn maar minimaal, en bestaan voor het grootste deel uit info die al lang bekend is, maar ze zijn er wel.

Alan Wake vertelt het verhaal van... euh ja... Alan Wake; schrijver van meerdere bestsellers, drager van tweedjasjes met ellebooglappen, zaklampenthusiast en partner van Alice. Alan lijdt aan het begin van de game al twee jaar aan het onder schrijvers gevreesde writer's block, en omdat Alice in haar SUV door Manhattan wil blijven cruisen en LV tasjes wil blijven kopen, neemt ze Alan mee naar het pittoreske bergdorpje Bright Falls zodat hij hopelijk weer kan schrijven. Bij aankomst checken ze in bij een zeer dubieuze lodge midden op een meer. Aldaar bekend Alice, die trouwens aan ernstige nyctophobia lijdt, dat ze Alan meegelokt heeft uit therapeutische overwegingen, en dat hij zich in moet checken bij de lokale kliniek - die van de verdachte Dr. Hartman. "Zucht, manipulatieve hoer!", denkt Alan, waarna hij boos de hut uit stormt. Terwijl hij wegloopt gaat achter hem echter het licht uit in de lodge. Alice gilt, paniek, alles donker, en het volgende moment wordt Alan wakker naast een gecrashte auto. Later zal blijken dat er een hele week uit Alan's geheugen mist tussen wat er bij de hut gebeurde en nu. Ondertussen neemt een mysterieuze 'dark presence' langzaam de controle over het dorpje en zijn inwoners, en stuurt het ze als schaduwachtige monsters (in de game bekend als 'the taken') achter Alan aan. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is lijkt Alice ook nog eens ontvoerd te zijn.

Alan Wake is in de basis niet veel meer dan een third peron shooter. Op veel vlakken vergelijkbaar met Uncharted, maar dan sans klim-gameplay (en multiplayer). Wat Alan echter mist aan verticaal geklauter, maakt hij meer dan goed met een origineel verhaal, de manier waarop het je verteld wordt, en intense momenten die koude rillingen en/of zweethandjes veroorzaken. Mensen die Alan Wake's Wikipagina wel eens hebben bezocht zullen inmiddels wel weten dat Alan in de game een horrorboek heeft geschreven waar hij zich niets van herinnert, en dat zich aan het begin van de game voor zijn ogen af begint te spelen. Gedurende je reis door Bright Falls en omstreken kom je overal pagina's van dat boek tegen, die je met een druk op de knop door Alan voor kunt laten lezen. Een ideale manier om na het feit wat extra informatie te geven over bijvoorbeeld een eindbaas of diens beweegredenen, zouden veel andere gamedevelopers denken. Sami Järvi en co (de schrijvers van ontwikkelaar Remedy) hebben het echter gebruikt als een soort voorbode. Wie een beetje goed zoekt (sommige pagina's liggen midden op je pad, andere zijn verstopt) kan zo bijvoorbeeld te weten komen dat er een eindbaas met een kettingzaag aan zit te komen. Gek genoeg bederft dat de spanning echter niet, maar wordt het knagende 'oh kudt oh kudt oh kudt'-gevoel er alleen maar sterker van.

Die spanning is vooral in het begin van de game erg sterk. De eerste drie a vier uur loopt je vooral 's nachts door een dichtbegroeid, mistig dennenbos. Ondanks dat je daar niet eens zo heel vaak daadwerkelijk aangevallen wordt zit je echter wel constant op het puntje van je stoel. Om elke hoek kan immers een 'taken' tevoorschijn komen, en zoals elke horrorfan zal kunnen beamen is het juist die spanning die een horrorverhaal goed maakt. Aangezien enige kennis over het monster in kwestie hierin vaak de vijand is, wordt je ook allemaal lekker traag duidelijk gemaakt hoe de vork nou echt in de steel steekt. Verderop in de game, en met name tegen het einde, is die spanning daardoor wel wat minder. Gelukkig echter niet zoveel minder dat het flauw wordt. Grootste stoorzender? Alan's irritante manager Barry.

Als het dan eindelijk tot een confrontatie komt tussen Alan en een of meerdere 'taken' is de game ook zeker niet onverdienstelijk. Anders dan in de meeste vergelijkbare shooters is het kansloos om zomaar in het rond te gaan lopen blazen. De taken zijn namelijk immuun voor schade totdat je hen … euh, laten we het maar even hun schaduwschild noemen - weg brandt met je zaklamp. Alan's zaklamp kan met de trigger feller schijnen om het schild sneller weg te branden, waarna je ze pas met je revolver, shotgun of hunting rifle kunt bewerken. Dat klinkt ergens als een vreemde en onrealistische designkeuze. Wie heeft er immers ooit van een zaklamp met boostfunctie gehoord? En Alan is wat dat betreft ook iets te bedreven in het vervangen van batterijen. Zo erg zelfs dat hij binnen een seconde de batterijen (ammo voor de zaklamp) uit hun verpakking kan halen en in zijn zaklamp kan stoppen. En als het moet reload hij tegelijkertijd ook nog zijn revolver. Knap hoor! Maar goed, wie hier een oogje voor dicht kan knijpen zal merken dat het voor de gameplay zeer goed werkt.

Tegelijkertijd is de zaklamp overigens ook als 'stun' te gebruiken. Als er meerdere vijanden op je af stormen kun je ze met een snelle flits van je zaklamp even doen terugdeinzen, waarna Alan weer wat ademruimte heeft. De flares, flaregun en flashbangs dienen datzelfde doel, al doen die eerder dienst als een (zeer gewenste) 'panic button' voor als je van alle kanten door vijanden wordt belaagd. Wegrennen is namelijk zelden een goeie strategie. Niet alleen omdat de meeste vijanden sneller zijn en met bijlen en zeisen gooien, Alan heeft ook de conditie van een natte krant en houdt een volle sprint niet langer dan vijf seconde vol. Niks geen FoF-respons voor deze jongen. Ach ja, laten we het er maar op houden dat het een doel dient - namelijk het creëren van een opgejaagde spanning. We hadden echter wel graag wat meer verschillende wapens gezien. De drie eerder genoemde geweren (plus één shotgunvariatie) zijn samen met de flares en flashbangs, een drietal verschillende zaklampen en een handjevol stationaire lampen namelijk je enige verweermiddelen. Het is zeker niet te weinig, maar een 9mm of Desert Eagle in plaats van de revolver of zelfs een automatische rifle waren geen overbodige toevoegingen geweest. De game speelt zich niet voor niets af in een dorpje vol rednecks. De NRA zou daar toch hoogtijdagen moeten vieren.

We hebben lang moeten wachten op Alan Wake, maar naar mijn mening is het eindproduct dat meer dan waard. Het is een combinatie geworden van een diepgaand verhaal met stevige, licht-innovatieve shooter-gameplay. En incidenteel is het, ondanks de bekritiseerde native 540p resolutie, ook nog een van de mooiste games die ik tot nu toe op de Xbox 360 heb gespeeld (zie bovenstaande video voor een voorbeeldje hiervan). Naast de legendarische Max Payne games houdt hij in ieder geval zonder problemen stand in Remedy's repertoire. Het totaalplaatje mist misschien een multiplayer, en eindigt op een wenkbrauwfronsende cliffhanger (waar inmiddels ook alweer van bekend is dat er DLC toevoegingen aan vastgeplakt zullen worden), maar voor een plot-heavy singleplayer third person shooter is het een absolute topper.

Cijfer: 9

Alan Wake is ontwikkelt door het Finse Remedy Entertainment en wordt uitgegeven door Microsoft Game Studios. Hij is nu verkrijgbaar, exclusief voor de Xbox 360.