reviews

Het verhaal uit deel 1 vond ik op plaatsen nog best aardig gevonden. Tuurlijk, de hoofdlijn is niet de meest originele. Je struikelt tegenwoordig zowat over de ‘aliens who want to take over the earth’-verhalen. Wat dat betreft zouden Gears en Resistance zo van verhaal kunnen wisselen zonder dat iemand het merkt, maar dat terzijde. De factor die Resistance onderscheidde van de rest was de diepere uitwerking, de back-story. Flarden informatie die je hier en daar kon lezen zonder dat je er verder ooit nog iets van terug zag, maar die tegelijkertijd wel alle losse eindjes aan elkaar knoopten. Er zijn niet veel games die dat doen, maar Resistance doet het goed. Deel 2 verschilt hierin niet veel van zijn voorganger en zit dus weer aardig goed in elkaar. Check bijvoorbeeld www.projectabraham.com eens, een marketingcampagne die de gebeurtenissen voor de game beslaat. Als je langs de B-acteurs en de corny dialogen kunt kijken nog best geinig.

“Nathan Hale is back, with a vengeance”, had zo de ondertitel van deze game kunnen zijn. Hij is grootser, sneller en epischer dan zijn voorganger. Hale is na de gebeurtenissen uit deel 1 opgepikt door de SRPA, een soort speciale eenheid voor geïnfecteerde soldaten, en vervolgens naar Ijsland gevlogen. Aldaar kom je Daedalus voor het eerst tegen, de grote bad guy in deze game. Vervolgens maak je een sprong naar 2 jaar later. Wat op zich raar is, maar we moeten het er maar mee doen. Anyway, het menselijk ras is ondertussen aan alle kanten gep0wned door de Chimera en hun toekomst hangt nog aan een laatste zijden draadje: Amerika. We volgen Hale terwijl hij de Chimera invasie van de US of A probeert tegen te houden. Afgezien van die rare sprong van 2 jaar best een solide verhaal toch? Ja, het rare is alleen dat ik al deze details na heb moeten lezen op de Resistance 2 wiki voordat ik überhaupt in de gaten had wat ik die dag daarvoor allemaal doorgespeeld had. Ik weet niet, blijkbaar heb ik niet goed opgelet ofzo. De game is ook zo lineair als de pest. Je hoeft dus ook helemaal niet op te letten. Op een gegeven moment kom je toch wel een keer bij een eindbaas en dan is het meestal gewoon zaak zoveel mogelijk lood in 'm te pompen, daar heb je geen context voor nodig.

Een grote issue in de games van Insomniac is altijd het uitgebreide arsenaal aan wapens. Dat zie je bijvoorbeeld ook terug in Ratchet & Clank, waar het zelfs als hoofdmotor gebruikt wordt. In Resistance 2 wordt vrolijk voortgeborduurd op de wapens uit deel 1, met een paar toevoegingen. Iets echt speciaals is er echter niet bij, voor het grootste gedeelte zijn het toch allemaal gerecyclede ideeën. De ‘Splicer’ bijvoorbeeld, is bijna een directe kopie van de ‘Ripper’ uit Unreal Tournament. Geen gebrek aan wapens overigens. Zoals het elke lineaire shooter betaamt vind je in de kamer voor een specifiek gevecht vaak ‘toevallig’ precies het wapen dat je nodig hebt. Bij een epische boss battle ligt bijvoorbeeld altijd wel ergens een rocketlauncher te slingeren, terwijl je die in gewone corridor gevechten nauwelijks tegenkomt. Wanneer je dood gaat omdat je niet het juiste wapen had, moet je dus vaak gewoon even goed om je heen kijken. Dood ga je trouwens erg vaak in de game. Zo zul je meer dan genoeg trial and error situaties tegenkomen. Vooral de onzichtbare Chameleons, die je in éen klap neerhalen, zul je hierom haten.

Ondanks grootse bekendmakingen over de verbeterde graphics en het verdubbelen van de polygonen op de Chimera models is hier maar weinig van te zien. R2 ziet er niet onaardig uit, zeker niet. De graphics zijn up to par met de meeste hedendaagse games. Het euvel zit hem dan ook in de art-direction. In plaats van een grimmige stijl á la Gears of War aan te nemen, waar het verhaal veel beter voor geschikt is, wordt er hier meer gekozen voor een soort quasi-cartoonstijltje. Wat op zich ook zijn charme heeft, maar iets klopt er niet aan. De mooiste gebieden vind je trouwens allemaal in het begin van de game, met als hoogtepunt de bossen van Californië. Zodra je bij de Chimera-schepen en gebouwen komt wordt het echter allemaal snel erg eentonig. Je zult daar ook genoeg momenten tegenkomen waarin je net wil doen alsof je die low-res skybox textures niet gezien hebt. En die godsgruwelijk lelijke force barriers (plaatje onder) kunnen natuurlijk echt niet meer. Een beetje ‘spit and polish’ had deze game veel goeds gedaan.

Dan de multiplayer, altijd een hekel punt voor een FPS. Het kan een slecht spel redden, maar ook een lelijke vlek op een anderzijds fantastische singleplayer game zijn. Resistance 2 heeft een goeie multiplayer, laten we het daar maar op houden. De gameplay is snel en soepel, er is een goeie netcode en het experience reward systeem (á la Call of Duty) geeft genoeg reden om door te spelen. Er zijn 2 modes, cooperative en competitive. Competitive is een verzameling deathmatch-modes, waarin sommige maps wel 60 spelers ondersteunen. Leuk is, maar vooral erg chaotisch. In cooperative speel je met 2-8 spelers een losse campaign door die parallel met het singleplayer verhaal loopt. Let op! Er zit dit keer dus GEEN campaign co-op in van de singleplayer, zelfs geen splitscreen. Als lid van ‘Specter team’ kun je kiezen uit 3 RPG-achtige classes (tank, damagedealer of healer), waarmee je jezelf Left 4 Dead-style naar het einde van een level moet slepen. Of je er echt lang zoet mee blijft durf ik niet te zeggen. De potjes die ik speelde waren toch allemaal maar weinig vernieuwend.

In het shootergenre is Resistance: Fall of Man al lang weer ouwe koek. Dit tweede deel verbetert wel wat op zijn voorganger, maar is ook niet de top-exclusive die het had kunnen zijn. Voorlopig zet ik daarvoor mijn kaarten nog op Killzone 2. Voor de shooter-fan die van een lineaire arcade game houdt zonder al teveel gore is Resistance 2 echt wel een mooie game. Voor de verwende gamert die de nieuwe Call of Duty al niks aan vond zal ie echter ernstig onder doen.

7,9

Waarom een 7,9? Omdat ik Resistance 2 wel een ‘charmante’ game vind. Het heeft ergens wel iets, terwijl het ergens anders weer wat mist. De gameplay is echter nét iets te simpel voor een 8.