reviews

Verhaal?
Nooit Mario's sterkste punt geweest, en dit keer is dat niet anders. Prinses Peach is jarig. Krijgt onaangename 'verrassing'. Wordt ontvoerd. De broertjes gaan er achteraan. Met twee wandelende paddenstoelen. Dat is het wel zo'n beetje. Heb je meer reden nodig voor ouderwetsche 2.5D side scrolling platformactie dan? Moving on!

Al springend, stuiterend, zwemmend en klimmend beweeg je van links naar rechts, terwijl je goed oplet dat je niet om het leven gebracht wordt door je omgeving en de beesten die zich daarin bevinden. Een klinische beschrijving van de aloude mario gameplay die evenveel van toepassing is op het allereerste als op dit laatste deel. Het verschil met toen zijn onder andere betere graphics, extra power-ups als vliegen met een propellorhoedje, verkleden als een pinguïn, gooien met ijsballen, de uit latere delen bekende kont-stomp en de belangrijkste; met vier spelers op één scherm multiplayeren. Een verrassend leuke toevoeging die niet zomaar opzij geschoven mag worden, zeker niet als je ook eens met je chick wilt gamen. Denk sowieso even na met wie je dit zou willen spelen. Je kan elkaar namelijk zowel tegenwerken als uit de brand helpen.

Met wat voor een speel jij?
De nadelen/irritaties in NSMBWii zijn het beste te beschrijven door je meespelende maat/chick in een hokje te duwen. Is hij/zij bijvoorbeeld een item snatcher? Een alle power-ups net voor je neus wegkapende egotrippert zeg maar. Of een screen pusher? Wanneer hij/zij gewoon door blijft lopen terwijl je nog ergens bezig bent of vastzit, zodat je door zijn/haar actie buiten het scherm raakt en af gaat. Misschien een coin grabber dan? Zijn/haar inhalige aard zorgt ervoor dat hij/zij ALTIJD als eerste de gouden munten wil pakken, of het jou je leven kost of niet. Vooral als er gejaagd wordt op een van de drie grote gouden stermunten die in ieder level verstopt zitten, kan de irritatie wel eens oplopen. Of -tegen alle verwachtingen in- toch een vriendelijke co-oppert? Dat is het zeldzame geval als hij/zij in meer dan het eigen spelplezier geïnteresseerd is, en graag samen (jawel, SAMEN) alle munten wil vinden en als één gezellig geheel aan de eindvlag wil hangen. In dat geval heb je alleen wat meer geduld nodig dan wanneer je alleen door een level gaat. Je zal tenslotte hier en daar op elkaar moeten wachten.

Met wat voor je type je ook te maken hebt, het zorgt voor een zeer competitieve of lekker coöperatieve gameplay met weinig 'grijswaarden' tussen beiden. Het mooie is wel dat deze typen gameplay niet vooraf in een menuutje hoeft te selecteren maar dat ze zich op natuurlijke wijze presenteren.

Oude harrrde school
Vandaag de dag zijn games toegankelijk voor een groot publiek, en het grootste deel van dat publiek bestaat uit casual gamerts die af een toe een potje gamen zoals ze af en toe een boek lezen of film kijken. Gamen is voor hen niet meer dan een willekeurige vorm van vermaak. Verliezen en hard zweten op een en hetzelfde stukje valt tegenwoordig niet meer onder vermaak (games als Ninja Gaiden daargelaten) en dus zijn games lang niet zo pittig als ze vroeger waren. In die tijd moest je voor de meeste games een gulden betalen om potje te spelen, dus was het voor de uitbater zaak je zo snel mogelijk af te laten gaan.

Je zal inmiddels al een donkerbruin vermoeden hebben, NSMBWii is geen makkelijk spel. Of beter geformuleerd, het is een zeer uitdagend spel! Gelukkig hoef je het niet alleen te doen, maar kan je dus tot drie spelers erbij halen. Heb je geen vrienden en wordt het je allemaal te heet onder de voeten, dan is er altijd nog je vriend Luigi. Ga ten minste acht keer deaud in hetzelfde level (losert!) en 'Super Guide' Luigi zal je het hele level even voordoen. Zonder de geheime locaties te onthullen natuurlijk. Dan had je maar beter moeten spelen. Naast die oude school-moeilijkheidsgraad zijn trouwens ook de veel karakteristieke muziekjes en geluiden terug van weggeweest. Uiteraard in een nieuw jasje, maar altijd heerlijk herkenbaar. Sommige geluiden, zoals het groeien na het eten van een paddo, klinken zelfs exact als op Nintendo's eerste console.

Stroperig
Over de nadelen kan ik net zo kort zijn als over het verhaal (die ik niet eens als nadeel zal noemen). De besturing voelt stroperig aan. Alsof er net een fractie te veel vertraging zit tussen jouw input en de uitvoer van Mario/Luigi/Paddo. Je went eraan, maar zoals Theo Maassen in "Neuk het systeem" zei "Je kan iedere ochtend een deegroller in je poepert steken, en dat went, maar dat is nog geen reden om het te doen." Je speelt met de draadloze Wii-Mote in horizontale mode, alsof je een oude 8-bit NES controller in de hand hebt. Misschien zit in dat draadloze wel juist het probleem. Helaas heeft de classic controller met snoer geen accelerometer ingebouwd en wordt dus ook niet ondersteund. Je hebt de bewegingsgevoeligheid namelijk nodig voor o.a. je 'spin attack', het kantelen van bepaalde platformen en het oppakken van items en medespelers. De minder gevoelige gamert zal er geen last van hebben.

Werelds
Acht zeer gevarieerde werelden gevuld met vele geheime locaties, stermunten en bakken nostalgie. Vul dat aan met een splitscreenloze multiplayer mode die ook leuk is om samen met de vrouw te doen en uiterst strakke gameplay, en je hebt het ideale recept voor een gezellige sinterklaas- of kerstavond. Dit is een gauwe auwe kwaliteitsgame waar je met heel de familie nog lang plezier van zult hebben. Waarom dan geen negen als eindbeoordeling? Vergeleken met Super Mario Galaxy, en met de toekomstige release van Galaxy 2 is dit natuurlijk maar een warmhoudertje, al zij het wel een leuke.

Cijfer: 8½

New Super Mario Bros. Wii is ontwikkeld door Nintendo's EAD afdeling, en wordt uiteraard ook uitgegeven door Nintendo. De game ligt nu in de winkels voor de Wii.