reviews

Vroeger
“Vroeger was alles beter” hoor je vaak zeggen. Of die vlieger ook voor de Mario Party Games opgaat kan ik uit ervaring niet zeggen. Hoe dit deel zich verhoudt tot de 7 die eraan vooraf gingen kan ik je dan ook niet zeggen. Wat je hier zal lezen is een zo objectief mogelijke kijk op wat de laatste dagen over mijn netvlies heen gekropen is. ‘Gekropen’ is het juiste woord. Hoewel de minigames (voor mij) vrij origineel en best vermakelijk zijn, moet ik direct beginnen met nadeel nummer 1. Iedere minigame wordt vooraf gegaan door een filmpje van 5 tot 10 seconden. IEDERE KEER WEER. Dit filmpje kan je niet overslaan en ze worden langzaam maar zeker telkens de langste 5 a 10 seconden van je game-’carrière’. Moest je vroeger ook zo vaak wachten op onzinnige dingen die je al tig keer had gezien? Ja natuurlijk, alleen nu valt het veel meer op voor verwende games zoals wij. Ja ‘wij’ ja! Het feit dat je hier deze tekst op deze site zit te lezen, wil zeggen dat je al enig kaas van games hebt gegeten, aldus de statistieken.

Ganzenborden voor professionals
Of voor dummies, dat hangt van je perspectief af. Een van de spelstanden die als excuus dienen voor de minigames, is de Partytent. Allen of samen tegen de computer, met zijn vieren ieder voor zich of nek aan nek. Het maakt niet uit als je vooraf maar een spelbord kiest. Er zijn diverse smaken waaronder; Donky Kong’s Jungle, Boo’s spookhuis (met telkens wisselende kamers), een trein (met wisselende wagons), een schat eiland en, persoonlijke favoriet, een soort Monopoly met een twist. Op ieder bord zwiep je de controller ophoog zodat je jouw gekozen karakter (keuze uit de hele Mario familie) tegen een dobbelsteen aanspringt die je van 1 tot 10 vakjes laat lopen. Afhankelijk van het vakje waarop je terecht komt gebeurt er iets. Muntje erbij, eraf, gesmeten worden naar een andere plek op het bord, minigame-battles spelen tegen 1 of meerdere tegenstanders, sluipwegen naar bonus velden, ga zo maar door.

Variatie
Lekker veel variatie verpakt op zo’n manier dat je jezelf als snel als kind aan de gezinstafel ziet zitten. Het ene bord laat je van A tot B gaan en bij het einde beland mag je 50 zuurverdiende muntjes uitgeven om je winnaar te noemen. Niet genoeg cash op zak? Terug naar af! Het andere bord (de Monopoly-variant) laat je hotels kopen, stelen en pimpen. Hoe groter het hotel, hoe meer sterren het waard is. Genoeg sterren verdiend en je bent wederom het baasje. En zo zijn er nog een sloot varianten. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan het wegnemen van het grote nadeel dat iedere minigamecollectie plaagt; Herhaling, tot vervelens toe.

Uiteraard zijn er nieuwe borden vrij te spelen evenals vele minigames. Het spaarsysteem dat ingebouwd is laat je telkens weer opnieuw spelen zodat je steeds meer items uit het winkeltje kan kopen. Van nieuwe games tot poppetjes voor de poppenkast (had je bij moeten zijn). De flauwe sjit is helaas ook niet te vermijden. Muziekjes, uitspraken van karakters en nog wat andere vage nutteloze muck die alleen vrijgespeeld zal worden door de sukkel die geen andere games heeft dan deze speler die graag tot het uiterste gaat.

Pas op! (alleen voor eigenaren van een HD(ready) TV
De game is alleen af te spelen op 50Hz. Laat dit even bezinken voordat je verder leest… Het gevolg van dit euvel (zeer zacht uitgedrukt) is dat je de dure HD kabel die je extra hebt gekocht weer uit je Wii kan rukken en op zoek mag gaan naar je oude kabel om die er weer in te prikken. Ook de Wii beeldscherminstellingen zullen aangepast moeten worden. Eventjes Mario Party 8 spelen tussen 2 games door (die wel 480P ondersteunen) is dus geen pretje. Zeker niet als je iemand bent die graag veel moeite neemt om zijn kabels volledig uit het zicht te krijgen. Gepiel met een hoofdletter G. Irritant? ZEER!

En dus…
Het notendopje, oftewel de samenvatting. MP8 is erg leuk als je vrienden hebt om het mee te spelen. Zoals iedere partygame is het in je eentje niet alleen geen f*ck aan, je voelt je er zelfs zielig bij. Eenmaal 3 maten bij je op de bank, paar biertjes en wat te happen.. je avond kan niet meer stuk. Ok, je moet eerst flink kloten om je oude kabel af te stoffen en aan te sluiten maar dan heb je ook wat. Matige graphics, maar veel plezier. Irritatie bij herhaling van steeds langer durende tussenfilmpjes die in werkelijkheid nooit langer worden, ten opzichte van lekker lullen, zuipen en lachen. Met vier volwassen rukkers ‘shake the bottle’ spelen is een onbetaalbaar moment dat je graag op film hebt staan voor het nageslacht.

Cijfer: 7

Objectief gezien is een ander cijfer dan dit niet mogelijk. Afhankelijk van de situatie waarin je het speelt, kan je er zo een puntje extra bij plakken. Tip: Alcohol helpt.