reviews

Feest der herkenning
Van het geitendorpje waar held Link vandaan komt tot het spookdorp waar je op zoek moest naar al die katten. Zora’s domain, de uitgestrekte vlaktes van Hyrule en de grotten die het Goron-volk hun thuis noemen, het komt allemaal weer terug. Geen idee waarover ik het heb? Vrijwel iedere noemenswaardige locatie uit het prachtige Zelda avontuur, Twilight Princess, natuurlijk. Hoewel zeer herkenbaar (locaties en vijanden zijn 1 op 1 overgenomen uit die titel) is er toch een wezenlijk verschil te bespeuren, de gameplay.

Dit keer klik je nunchuck en Wii-Mote in een degelijk stuk plastic dat door het leven gaat als Nintendo’s Zapper. De spacey gun die overblijft na de transformatie laat zich met twee handen vasthouden en is te gebruiken in drie typen gameplay. Schieten op schietschijven binnen een beeld dat stil staat. Schieten op hordes vijanden die je omsingelen waarbij het noodzaak is om het beeld naar links of rechts te draaien en tot slot de wandeling door een gebied met (bekende) vijanden waarbij je met het stickje op de nunchuck zelf rond moet lopen terwijl je schiet.

’Hem omhoog krijgen’
Link’s wapenvoorkeur is gevallen op de kruisboog die ook weer op drie verschillende manier is te gebruiken. Je kan de trekker kort overhalen om een enkel schot te lossen, hem ingedrukt houden om een schot ‘op te laden’ zodat je een ontploffende pijl afschiet OF je knalt er op los met een soort mitrailleur. Om met je kruisboog dat effect te krijgen moet je een groen beestje zijn leven nemen. Gedurende een minuut heb je nu de neiging om de woorden “Say hello to my little friend” uit te spreken. Hoewel dit wapen zeer effectief is komt het wel tegen een hoge prijs.

De enige manier om echt hoog te scoren is doormiddel van ‘consecutive hits’ oftewel door doelen achtereen te raken zonder ook maar eentje tussendoor te missen. Telkens als je een doel raakt vermenigvuldig je de score die je ervoor krijgt. Met de eerder genoemde groene kruisboog (niet in die woorden) is er verrekt lastig die ‘multiplier bonus’ te behouden. Heel voorzicht de trekker overhalen dus.

Je speelt telkens drie levels achtereen, waarvan de totaalscore bepaalt of je brons, zilver, goud of platinum binnenhaalt. Zonder het bovenstaande spelmechaniek is zelfs brons niet haalbaar en dat heeft zowel een voor- als een nadeel. Je wordt gedwongen voorzicht te knallen, als een beest tekeer is lekker in dit spel maar ver kom je er niet mee. Ben je bereid je skills aan te scherpen dan kan je de spelduur aanzienlijk verlengen door je score telkens weer omhoog te krijgen totdat je overal platinum bij je naam hebt staan.

Prinses Christina
Los van de (relatief) korte duur speelduur schuilt er een groter minpunt onder de motorkap van de Wii. Het richten zelf. De oude 8-bit NES was ironisch genoeg meer accuraat. De oude grijze doos gebruikt het principe van een korte flits waarin het hele beeld eventjes zwart werd op een klein wit stukje na. Als je lightgun dan net op dat stukje gericht was ving hij dat op en liet de NES weten dat je raak geschoten had. De Wii maakt gebruik van een infrarood straaltje dat gekalibreerd wordt door twee lichtpuntjes die het balkje onder of boven je TV ‘uitzenden’. Omdat het signaal dus niet ‘vanaf’ het beeld zelf komt is het nooit helemaal precies. Link’s Crossbow Training biedt de mogelijkheid om dit bij te stellen, maar dat is nog steeds niet voldoende.

En dus…
Het is een korte maar leuke wandeling door een warme herinnering voor Twilight Princess spelers. Heb je die titel niet omarmt (schaam je!) dan blijft een ‘demo’ over die de prijs van drie tientjes toch wel waard is. De afwijking in precisie vereist gewenning maar het is te doen. Het onderstaande cijfer houdt rekening met de alinea ‘Feest van herkenning’. Zonder dat gegeven mag je een half tot een heel punt aftrekken.

Cijfer: 7,5