reviews

De reviewert hieronder zal er meer over vertellen, maar niet te veel. Als hij te veel van het verrassingselement wegneemt krijg hij met mij aan de messen!

Schijnbaar
Het bovenstaande, eigenlijk alles van de eerste twee delen, heb ik op moeten zoeken en na moeten vragen bij collega’s. Het is namelijk mijn eerste keer dat ik een God of War game speel, wat me een fris perspectief biedt. Als ik mijn collega’s vol passie hoor vertellen over deze reeks dan is het maar goed dat zij deze review niet doen. Ze zouden het blind een 9 geven en dat is misschien niet realistisch.

In vergelijking tot de eerste twee delen kan ik dan ook alleen maar beginnen met het woord ‘Schijnbaar’ ... is de besturing, hoewel minder knoppen op de PSP dan de PS2 controller, beter dan voorheen. Acties en special moves zijn vrij vlot uit te voeren, zelf in het heetst van de strijd. Iets dat -schijnbaar- niet altijd vlekkeloos verliep bij de eerdere delen. Het verhaal is diep en meeslepend, wordt in cutscenes verteld door een goede stemacteur en is vergezeld van prachtige beelden die naadloos overgaan in de gameplay. Meer dan eens vroeg ik me af waarom het filmpje stil bleef staan. Dit was bleek het moment te zijn waarop ik kon gaan spelen. -Schijnbaar- net zo goed als bij de voorgangers.

Het meeslepend goed gebrachte verhaal is niet het enige dat je meeneemt in Kratos z'n worsteling. De eerder genoemde prachtige beelden worden begeleid door een geluid waar menig game alleen maar van kan dromen. De geluiden die je wapens en vijanden produceren zijn prima in orde, maar het zijn vooral de ‘Opera’s’ die de meeste indruk maken. Ieder (deel van een) level heeft zijn eigen achtergrondmuziek die perfect past bij de omgeving. Van een mistroostig maar krachtig koor in de meer duistere omgevingen tot en met een bombastisch bomvolle orkestbak voor tijdens de vechtscènes. Doordat het cameraperspectief telkens wisselt om precies bij de omgeving te passen krijgt het geheel een filmisch gevoel, bovendien zit de camera hierdoor nooit in de weg. Sommige omgevingen en achtergronden zijn zo mooi vormgegeven dat je er echt even voor stil blijft staan.

Heerlijk Hard Hakken
Kratos krijgt direct vanaf het begin beschikking over twee grote messen die aan kettingen verbonden zijn om met een groter bereik te halen. Voor iedere vijand die je sloopt krijg je ‘Orbs’. Heb je hier genoeg van, dan kan je diverse upgrades kopen. Denk hierbij aan nieuwe moves, een meer krachtige demon (die je op kan roepen zolang de inhoud van het ‘magic'-balkje het toestaat) en het harder werpen van zonlicht.

Mocht je op dit moment een vertwijfelde blik op je gelaat hebben, dan is dat mooi. Dit is nou zo’n punt waarover je vooraf niet teveel moet lezen. Zo zou je eigenlijk ook niet (zie het begin van deze zin als een waarschuwing) niet moeten weten dat er neuqsexscenes in zitten, hier en daar blote tieten, gigantische monsters en eindbazen die echt je skills op de proef stellen, maar allemaal een ‘truukje’ kennen waardoor je ze toch kunt overmeesteren.. hoe onmogelijk dat soms ook lijkt.

Naast hakken bestaat de gameplay uit het oplossen van (omgevings)puzzels zoals je die ook tegenkomt in games als Tomb Raider en Resident Evil. Uiteraard met een twist die ze uniek maken voor deze reeks en de skills van Kratos. Het laatste gameplayelement is voor mij persoonlijk een opmerkelijke. Iedere gamert is inmiddels wel bekend met het aloude druk-nu-snel-op-het-juiste-knopje-dat-heel-kort-in-beeld-verschijnt-gameplay. Tot aan dit spel heb ik me er altijd aan geërgerd, voornamelijk omdat het alleen maar om je reactievermogen vraagt en niets doet met je inzicht. Het is simpel gezegd te plat. In GoW:CoO zijn deze stukjes slechts zelden verplicht. Meestal heb je zowaar de keuze om het te doen of niet. Hak je gewoon door, dan gaat je vijand ook wel dood. Maak je er toch gebruik van, dan mag je rekenen op een veel mooiere sterfscene en meer ‘Orbs’. Nu het ineens geen verplichting meer is, merk ik dat het nog leuk vindt om te doen ook.

Deze manier van omgaan met dit soort gameplay is voor mij net zo’n fijne verandering als het zelfhelende energiebalkje dat vrijwel alle shooters tegenwoordig hanteren. Een optie die niet aanwezig is in dit spel overigens. Kratos moet voor zijn energie vijanden slachten, kisten openstrekken of neuqsex hebben.

Dikke vette nadelen…
...kent dit spel niet. Als je echt heel kritisch kijkt zou je kunnen zeuren over de spelduur. De eerste doorspeelronde bedraagt zo’n 6 tot 8 uur, afhankelijk van je speelstijl. Als je door ragt kun je zelfs onder de 5 uur klaar zijn. Toch is de gameplay zo lekker en het spel zo mooi dat je er graag nog een keer doorheen gaat op een moeilijkere stand. Iedere keer krijg je een nieuwe beloning die het spel net weer anders laat spelen. Inderdaad, ook hier durf wil ik niets over verklappen. Reken op erg leuke extra’s in ieder geval. Een klein extraatje is hieronder te zien in het filmpje met de subtitel ‘Verkleed als aardappel’. Let op de spoiler waarschuwing!

En dus…
Zoals je hebt kunnen lezen is er niet veel informatie over het verloop van het spel gegeven. Dit is een vrij bewuste keuze geweest. Ten eerste ben ik bang wat Kratos anders met me doet (hem interviewen was al pijnlijk genoeg), ten tweede zijn er zoveel prachtige scènes in dit spel die echt moet ervaren zonder voorkennis. Van alle PSP games die ik tot nu toe gespeeld heb is dit de mooiste in zowel beeld, geluid als lekker vloeiende gameplay. Ik kan het dan ook alleen maar eens zijn met mijn kwijlende collega’s die nu in de rij staan om het spelletje uit mijn handen te rukken en geef het een dikke, welverdiende negen. Hun beeld was dus toch realistisch. Het enige bijtende puntje van kritiek is de speelduur. Rond de 6 uur is gewoon echt te weinig, ondanks de herspeelbaarheid. Aan de andere kant, al was het 60 uur, dan het nog steeds als te weinig aangevoeld.

Kortom: ‘God of War: Chains of Olympus’ mag niet aan je collectie ontbreken!

Cijfer: 9