reviews

Ondanks alle flaters van de ontwikkelaars is deze game verre van een Big Rigs. Het spel is onderhoudend genoeg, maar aan de andere kant: wat heb je aan onderhoudend als je weg geblazen wil worden? Laten we bij het verhaal beginnen. Het is 1991 en een vreemde energiegolf maakt zich meester over de stad, een energiegolf die alle aanwezige spoken wakker maakt. Godverdomme wat eng hè, ondanks de dunne poep die langs je benen loopt wordt er van je verwacht dat je samen met je maatjes in de Ecto-1 stapt om die spoken terug te sturen naar waar ze vandaan kwamen. De Ghostbusters zijn eigenlijk een soort Rita Verdonk-squad van de paranormale wereld dus. De speler stapt daarbij in de schoenen van een naamloos en doofstom groentje, de vijfde Ghostbuster. Gedurende de hele game zegt je karakter geen ene malle moer, en het feit dat je de persoon in kwestie niet eens een klein beetje meer op jezelf kunt laten lijken is naar mijn mening ook een gemiste kans. Je hebt dus geen naam en zegt niets, eigenlijk ben je gewoon een wormvormig aanhangsel dat maar een beetje meeloopt terwijl Dr. Venkman, Stantz, Spengler en Zeddmore de show stelen met hun venijnige oneliners. Een groot pluspunt is dat alle acteurs van de film mee hebben gewerkt aan dit spel. Op Bill Murray en Dan Aykroyd valt simpelweg niet te haten. Af en toe komen de grapjes van Murray ietwat geforceerd over, maar dat mag de pret verder niet drukken.


Op grafisch gebied schommelt Ghostbusters: The Video Game nogal, soms is het niets minder dan indrukwekkend, maar dan krijg je opeens weer een in-game cutscene die er zo belabberd uitziet dat hij eerder op PS2 thuishoort. Het spel zelf draait natuurlijk om het vangen van spoken en dat is best leuk om te doen. Op je rug bevind zich een proton pack en hierop valt van alles af te lezen; of je pack oververhit aan het raken is, hoeveel health je nog hebt en op wat voor mode je wapen staat. Zo heb je de ouderwetse proton pack straal uit de films, de shock blast, de meson collider, slime blower en natuurlijk de ghosttrap. Prima wapens, maar het aanbod is niet echt overweldigend te noemen. Wat betreft de diversiteit qua vijanden zit het dan wel weer snor, met 55 soorten spoken in het spel heb je meer dan genoeg te doen. De actie in het spel scoort alles bij elkaar een dikke voldoende, al moet ik wel zeggen dat je collega busters soms wel heel irritant voor je voeten lopen. Om het met een woordgrap te zeggen: de Ghostbusters zijn niet bijzonder scherp van geest.

Gameplaytrailert inclusief legendarische themesong (uit de tijd dat Atari nog de uitgever was)

De voice-acting is vet, de nostalgie is vet, de wapens zijn vet, de muziek is vet, de spoken zijn vet, eigenlijk is alles vet, maar toch mist het spel iets. Of dat nou een goed verhaal, bloed of lekkere wijven (chicks met ghost bustes) is, ik kreeg tijdens het spelen nooit echt het gevoel dat ik in het spel zat. Voelde me af en toe meer een toeschouwer, wat deels door het feit dat jouw personage totaal geen karakter heeft komt. Hoe creëer je een band met een saaie nietszeggende lul? Tja, niet dus. Ghostbusters: The Video Game is beter dan de gemiddelde filmgame en een feest van herkenning voor mensen met een jaren 80' fetisj, maar ondanks de aanwezigheid van Slimer zit ik totaal niet onder de plak.

Cijfer: 6,5