reviews

Lust
Lust voor goud, vrouwen, wapens, faam, eer, blood en al het andere dat je cowboy maakt, is terug te vinden in CoJ:BiB. De broertjes Ray en Thomas McCall verlaten het nest om te vechten voor hun land, terwijl het softie kleinste broertje de kerk verlaat om voor het gezin te zorgen. Zijn gezever wordt goed gemaakt door een lekkere chick die het verhaal zowaar een steuntje geeft naar het niveau van een niet eens zo slechte western. Gooi daar nog een typische aartsvijand en wat plotwendingen bij in de mix en je komt weg met een behoorlijk solide plot. Voor het verhaal hoef je de game in ieder geval niet mijden, zeker niet als je van Westerns houdt.

Half open wereld
Een grote zandbak zoals we die uit GTA kennen hoef je dan weer niet te verwachten in deze game. Er worden in totaal vijftien levels over zo'n acht uur spelen uitgesmeerd, waarvan slechts twee een beetje het gevoel geven van een open wereld. Net als je denk dat je een standaard shooter in je handen hebt waarbij je constant van A naar B loopt met missie X of Y als excuus, kom je in een level terecht waarbij je zomaar keuzes voor je kiezen krijgt. Het vinden van een Wanted poster en de bijbehorende opdracht wordt zo een waar genot, en doet je wensen dat dit spelelement het hele spel door beschikbaar geweest zou zijn. Gelukkig windt de game weinig doekjes om het feit dat de vertelling lineair is. En voor een echte 'zandbak western' hebben we straks Red Dead Redemption natuurlijk nog.

Broertje dood
Nee, er wordt niets verklapt van het verhaal. Het kopje van deze alinea geeft alleen maar de uitdrukking "ik heb er een broertje dood aan" weer. Het toeval wil namelijk dat de broertjes McCall elkaar dood willen hebben. Een wedstrijd die nog best spannend is gezien de een het van kracht moet hebben en de ander van zijn souplesse. Met welke broer je een level speelt (de keuze is aan jou) bepaald in beperkte mate hoe je een level ervaart en welke paden je kan bewandelen.

Het spreekwoord in de titel van deze paragraaf is echter ook van toepassing op het feit dat ik me na een uurtje of vier spelen niet meer zo vermaakt voelde als ik gehoopt had. Variatie is in de gameplay nog wel redelijk te vinden, maar in de levels al wat minder, en in de neergezette omgeving bijna niet meer. Het ligt weliswaar in de lijn der verwachting dat je bij westerns een 'regenboog' van bruin, beige en de kleur van opwaaiend stof afgewisseld krijgt met van die voorbij rollende struiken (tumbleweed! -red), maar toch ging het me na verloop van tijd allemaal wat tegen staan. En ondanks dat je verderop in de game nog wel prachtige prairies en watervallen te zien krijgt, brengen het 'op glijden' van ladders, de stijve manier van paardrijden en de houterige animaties je alleen maar meer in verwarring. Dus, is het nou wel of niet mooi? Spellen zoals Farcry 2, dat zelfs het droge Afrika in pracht en praal wist te tonen, hebben menig gamer misschien verwend in dat opzicht.

Samen geschiedenis leren
Van de vijf multiplayermodes die beschikbaar zijn weet er zowaar een te verassen, en dat is knap voor een spel uit dit genre. Wild West Legends is zo leuk als het klinkt. Beroemde gebeurtenissen uit de Wild West geschiedenis worden nagespeeld door twee teams. Het feit is dan wel nog steeds dat team Y het doel heeft doel X te behalen, terwijl de tegenpartij dat juist moet voorkomen, maar het is de verpakking die het verfrissend maakt, zeker voor diegenen die de legendes in hun jeugd vaker gehoord hebben (vermoedelijk ben je dan ouder dan 30). De overige multiplayer modes zullen niet onbekend voorkomen en zo ook de classes niet, zij het dat ze aan de tijdgeest aangepast zijn door namen te voeren zoals 'Hombre', 'Trapper' en 'Gunsmith'.

Cijfer: 7

Nagedachte
Misschien is het omdat er zoveel andere shooters deze titel zijn voorgegaan dat elementen als bullet-time, inzoomen, wegduiken, turrets bedienen, boogschieten, paardrijden, lasso werpen en duelleren niet meer echt nieuw klinken. Misschien is het het ontbreken van een co-op mode in een game die er perfect voor geschikt zou zijn. Misschien is het de wispelturigheid van de gamewereld. Er is moeilijk een vinger op te leggen, maar voor ons gevoel ontstijgt Call of Juarez: Bound in Blood nooit echt de 7.