reviews

Het verschil
Dansgames zijn er al een tijdje op verschillende platformen. (Dance Dance Revolution op zo’n beetje alle platformen, waarvan Mario Mix voor de gamecube, een van de leukste was). Al deze dansgames hebben één ding in gemeen, je krijgt er een dansmat bij. Het ding sluit je aan op je console, en je bent klaar om er op te gaan hupsen. Bij Boogie gebruik je de bewegingsgevoelige controllers om je karakter te laten dansen. De dansanimaties zien er daarom beter uit en je kan niet per ongeluk naast de mat stappen. Het nadeel is echter dat je minder lichaamsbeweging krijgt. Je kan nu feitelijk op je luie reet dansen (niet voor iedereen een nadeel te noemen).

Microfoon
In de dikke Boogie-doos zit naast het spel een microfoon met een ‘klassiek’ uiterlijk. Een ding om je in hand te houden dus. Bij andere dansmatspellen waarbij je ook kan zingen, zit meestal een headset. Hierdoor is het mogelijk te zingen en dansen tegelijk. Met Boogie kan je of dansen of zingen, niet beide. Dat is een ‘gemiste kans’

Een van de gamemodes laat je een videoclip opnemen. Eerst 'speel' je het dansdeel, daarna zing je om vervolgens de video te editten. Het resultaat is een genant clipje met je eigen stem eronder. Mocht iemand je Boogie in je maag splitsen, kan je hier toch nog iets leuks van maken door gewoon een slap lulverhaal aan het clipje toe te voegen. Ook al hadden de makers dit misschien niet in hun gedachten, het leverde voor ons wel de leukste momenten op van het hele spel…

Nep
Veruit de meeste -bekende- liedjes zijn ingezongen door ander coverbandjes. Dit heeft natuurlijk alles met licentiekosten te maken. Wel erg jammer. EA heeft veel muzieklicenties en gebruikt ze in veel titels (Denk alleen al aan Need For speed) maar gebruikt ze niet in een game die waar het juist allemaal om muziek en dans gaat. Nog eentje voor de lijst van gemiste kansen dus.

Gamemodes, inclusief verhaal
Vijf karakters, vijf verhalen. Je laat ze zingen en dansen om punten te verdienen. Heb je genoeg binnengeharkt, dan kan je daar nieuwe out-fits, podia en nummers van kopen. Alleen het laatste is echt de moeite waard tenzij je erg modieus ingesteld bent. Naast de verhalen, kan je kiezen alleen zingen, alleen dansen of partydingesen doen. Je kan tegen elkaar ‘vechten’ of samenspelen. De een zingt, de ander danst, een reeks genante momenten als gevolg. Niet voor iedereen weggelegd, maar erg leuk als je er van houdt.. of heel dronken bent.

En dus…
Grafisch is de game dik in orde. Alles ziet er kleurrijk uit en heeft een leuk ‘Powerpuff-Gils-stijltje’ meegekregen met een jaren 70 sausje er overheen. Het zijn de reeks gemiste kansen die de titel omlaag halen. Een headset ipv een normale microfoon, originele nummers in plaats van covers en een meer verfijnde gameplay, hadden van deze titel een feestknaller kunnen maken. Mocht er nog een vervolg komen (die misschien ook nog een van de Wii-Fot plank gebruik maakt), dan kan het nog een goede herkansing krijgen. Voor nu is het puur de stijl die de game red van een onvoldoende.

Cijfer: 5.9