reviews Archief
Review: Picross 3D
Man, hoe vaak ik wel niet door de buschauffeur uit de bus gezet ben terwijl we al vijf minuten stilstonden op Centraal. Ik had toen net een PSP en mocht tijdens mijn dagelijkse busreis, die daarvoor altijd oer- en oersaai was, graag zo diep mogelijk met mijn hoofd in Q?’s Lumines zitten. Zo diep zelfs dat ik tien minuten later op het perron nog probeerde het NS logo te herschikken om er de maximale score uit te halen. Zo gaat dat met mij en puzzelspelletjes. Ik heb het er nooit over, en het zijn ook echt niet de games die ik mijn vrienden aanraad, maar omfg wat kan ik mezelf er in verliezen. Ik denk dat ik over vijftig jaar ook zo’n puzzelopa wordt. Met van die kruiswoordboekjes enzo.
Review: Super Monkey Ball: Step & Roll en Endless Ocean 2
"Hoe melk je een aap deaud?" en "Wat is de beste manier om in je woonkamer te verdrinken?" zijn twee vrij legitieme en zeker niet onbelangrijke vragen die we -ja, we weten het, we zijn barmhartig- speciaal voor jou eens en voor altijd zullen beantwoorden. Zoek of pieker niet verder, na het lezen van deze kleine 'round-up' weet je precies wat je weten moet om de juiste beslissingen te nemen met betrekking tot deze eeuwenoude vragen.
Review: Aliens vs. Predator
Als we naar de cijfers kijken van alle games die onder de AvP vlag gemaakt zijn zien we dat de eerste game uit 1999 het erg goed deed, evenals de sequel uit 2001. De games waren donker, rauw en bij elke stap die je deed was je bang om als predatorkebab te eindigen. Dat maakte ze spannend en leuk om te spelen, en iets vergelijkbaars was nog niet in overvloed gedaan. Van alle First Person Shooter games die tegenwoordig uitkomen is een groot gedeelte in het donker (of in ieder geval met donkere hoekjes) en met een overload bloed en gore. Dat is namelijk lekker makkelijk voor de ontwikkelaars. Je hoeft minder tijd aan je textures te besteden, want in het donker zie je ze toch niet, en schrikeffecten zijn zo ook makkelijk te bewerkstellingen. Of dit ook de gedachte was toen Rebellion zelf een nieuwe donkere-hoekjes-first-person-game wilde maken weet ik niet, maar ze hadden dat achteraf gezien misschien beter wel kunnen doen.
Review: MX vs. ATV Reflex
De voorgaande MX vs. ATV delen, 'Unleashed' (2005) en 'Untamed' (2007), leerde ik pas kennen een dag nadat 'Reflex' op mijn bureau lag. Ja, racen is voor mij een aangenaam tijdverdrijf, maar niet iedere serie komt onder je aandacht of blijft daar ergens in plakken. Dit is voor mij typisch zo'n offroad serie die ik nooit in de winkel gekocht zou hebben, puur omdat het in mijn 'blind spot' ligt. Inmiddels ben ik een paar dagen scheuren verder met deze titel en een prangende vraag doemt in mij op: "Kan ik nu zeggen blij te zijn met deze lang uitgestelde ontmoeting?" Voordat u daar een uitvoerig antwoord op krijgt, houd even wat in het achterhoofd tijdens het lezen. Deze intro is geschreven ná de rest van de tekst, die een aanvankelijk vrij negatieve 'klank' heeft. Lees het, wetende dat de schrijver geen fan is van dit type gameplay. De game op zich is best aardig.
Review: Sonic & Sega All-Stars Racing
Wanneer het op racegames aankomt houd ik niet van realisme. Ik heb geen geduld voor het eindeloos tweaken van je auto om hem zo goed mogelijk op een bepaald parkoer te laten rijden. Het eeuwige gesleutel aan je bandendruk, versnellingsbak, de groepering van je banden, hoe de auto omgaat met zijn gewicht wanneer je accelereert of hoe het onderstel van de auto in elkaar steekt. Het boeit me vrij weinig. Ik heb liever meteen een dikke bak, met een kleine chart ernaast waar de specificaties in staan, het liefst in handige metertje. Allemaal voorbedacht en afgestemd op de andere gelikte bolides in de game. Okay, misschien een occasionele paintjob en wat andere uitwendige aanpassingen, maar wat er onder de voorklep of onder de reet van de virtuele bestuurder zit wil ik niet weten. Wat dat betreft is Sonic & Sega All-Stars Racing mij op het lijf geschreven.
Review: Heavy Rain
Voor de pre-orderaars was het gisteren eindelijk zo ver; Heavy Rain schoof bij hen door de brievenbus en viel met een doffe klap op de mat. Het brainchild van David Cage en zijn ontwikkelteam bij Quantic Dream is dankzij een stevige PR campagne van Sony de laatste weken overal te zien geweest. De Benelux-afdeling stal ter promotie van de game zelfs één van de I AMsterdam letters. Dat was natuurlijk niet voor niets. De game lijkt namelijk een behoorlijke hard sell te worden. De gemiddelde gamert heeft namelijk niet direct trek in het spelen van een interactieve film. Dat genre is niet voor niets twintig jaar geleden gestorven met de CD-i. Nee, de gemiddelde gamer zit –oppervlakkig als dat mag klinken-- te wachten op God of War III, StarCraft 2 en Halo: Reach. Dat vage gedoe met die Quicktime Events en dat zware film noir verhaal is gewoon geen uithangbord waar ze in grote getalen op af zullen zwermen. Erg jammer, want Heavy Rain is in alle opzichten een unieke game. De vergelijking met interactieve filmgames uit de jaren 90, of zelfs met P&C adventures is dan ook niet terecht. Het is daarom misschien ook een beetje onze taak als critici om hem aan te wijzen aan de consument. Niet in eerste instantie omdat hij zo goed is, al is hij dat zeker, maar omdat hij belangrijk is voor de evolutie van ons medium. Willen we niet tot in de eeuwigheid zombies, aliens of demonen in elkaar blijven beuken, dan zullen we dit soort titels moeten omarmen. In deze review ga ik dus proberen jullie over te halen hem op zijn minst eens te proberen. Omdat de game het verhaal als het belangrijkste element opvoert zal ik proberen daarbij zo min mogelijk te spoilen.
Review: Dante's Inferno
Om maar meteen met de deur in huis te vallen en die grote olifant waar sommige mensen blijkbaar niet omheen kunnen uit de weg te halen: ja, Dante's Inferno lijkt op God of War. Dante's Inferno lijkt net zoveel op God of War als Call of Duty destijds op Medal of Honor leek. Het zit in hetzelfde genre, en je doet elk level praktisch hetzelfde; hordes vijanden kapot maken en lang genoeg overleven tot je de eindcredits over het scherm kan zien rollen. Met dat gezegd ga ik het in deze review niet meer hebben over de eerdergenoemde titel, en focus ik me compleet op Dante's Inferno. Discussiëren over de gelijkenis ist verboten. Beter goed gejat dan slecht verzonnen.
Review: Bioshock 2
Nog voordat de eerste Bioshock uit was waren we al enthousiast. Een Shooter, maar dan met de sfeer, ambiance en duistere achtergrond van Half Life, met de actie en spanning van Unreal, en coole superkrachten waar de gemiddelde Jedi jaloers op mag zijn. Die eerste game sloeg in als een bom. Het mysterieuze Rapture werd een stad waar gamerts meerdere malen naar terugkeerde, de tekst "All Good Things Of This Earth Flow Into The City" op hun netvlies gebrand. Hoe kan een vervolg daar nog aan tippen? Kan het nog dezelfde oeh's en aah's teweegbrengen als het origineel, of hebben we hier te maken met een gevalletje 'sequelitis'?
Review: God of War Collection
Als iets een succes was en je kon er nog een keer geld aan verdienen, dan zou je gek zijn als je het niet deed. En met die gedachte, en natuurlijk als warmloper voor God of War 3, moet Sony de God of War Collection uitgebracht hebben. Heel veel woorden gaan we er niet aan vuil maken. Iedereen weet hoe de games in elkaar steken. Zo niet dan moet je maar even hier en hier kijken. Maar toch is de titel wel noemenswaardig genoeg om er wat tekst aan te besteden. Want hoe oud de beide titels in de collection ook mogen zijn, 2005 en 2007, zijn ze nog steeds geweldig om te spelen. Ook met games als Dante’s Inferno, DarkSiders en Bayonetta in de winkels.
Review: MAG
De helft van de mensen haakt waarschijnlijk al af bij het idee van een FPS op een console. Hoewel er steeds meer terrein gewonnen wordt, blijven er een hoop PC-minded gamerts sceptisch. Noem het vanwege de besturing, de grafische kracht, de multiplayermogelijkheden, of vult u het zelf maar in. Toch zijn consoles een plek geworden waar ontwikkelaars af en toe proberen te innoveren met ambitieuze projecten. MAG, of voluit Massive Action Game, is zo’n project. Een PS3 exclusieve first person shooter waarbij 256 man tegelijkertijd triggerhappy ronddartelt in dezelfde map.
Review: Mass Effect 2
In de wereld van de Role Playing Games gebeurt het niet vaak dat een RPG op de juiste manier aansluit op zijn voorganger. Menig RPG leent wel elementen van een eerder deel of speelt in hetzelfde universum, maar kan toch beter gezien worden als een stand-alone game. Mass Effect 2 daarentegen pakt het verhaal wel op waar deeltje één eindigde en interpreteert de morele keuzes die eerder gemaakt zijn. Mass Effect 2 is de tweede installment in de trilogie, waarmee het niet het begin, maar ook niet het einde vormt.
Review: Vancouver 2010
Nog geen 10 minuten in het spel en ik moest al denken aan het nummer "Rehab" van Amy Wino. Net als je voorgenomen hebt om niet zomaar een product keihard af te zeiken om het afzeiken zelf, omdat het zo lekker voelt en omdat je weet dat er altijd wel felle reacties op gegeven worden, echt NET als je besloten hebt het dit jaar wat 'keuriger' te doen, net op DAT moment besluit onze hoofdredacteur het lot te tarten door me een sportlicentiegame op te sturen. Nog maar net in de rebound en meteen zo'n snoeiharde beproeving van mijn geduld / het (on)vermogen me in te houden. Het leven is niet eerlijk, maar dat is geen nieuws.
Review: Army of Two - The 40th Day (PSP)
De PSP is op zich een mooie handheld. Grafisch sterk voor zo’n klein apparaatje en gewoon een degelijk apparaat. Als je de PSP-1000 hebt tenminste, en niet één van die wegwerpversies. Niet een apparaatje om je voor te schamen dus. Toch weet niet elke game de roos te raken, ook mijn WC krijgt af en toe het één en ander te verduren. En dat is niet voor niets. Ik speelde namelijk een game die precies past bij de lucht die loskomt in het kleinste kamertje van mijn huis. Inderdaad, een strontlucht bij een peopgame. Welkom bij de review van Army of Two: The 40th Day voor de PSPlee.
Review: Army of Two – The 40th Day
Co-op. Het schijnt helemaal de shit te zijn tegenwoordig, als je sommige ontwikkelaars mag geloven althans. Nou moet ik toegeven dat oldskool games als Turtles in Time en Secret of Mana in hun tijd juist zo goed waren omdat je ze met meerdere spelers kon spelen, maar een hedendaagse co-optitel zit toch net even iets anders in mekaar. Zo zijn het tegenwoordig vaak shooters in plaats van schattige top-down brawlers, en zit de tweede speler kilometers ver weg of deel je op onhandige wijze een scherm met ze. Dat is niet het co-opgevoel dat ik vroeger had. Maar ach, we moeten toch ook vooruit? En voor dat nostalgische SNES-gevoel hebben we altijd nog Castle Crashers, of een van de vele andere downloadable games op XBLA en PSN. Bij ons viel enige weken geleden Army of Two: The 40th Day op de mat (excuses voor de late review), het tweede deel van een gamefranchise die speciaal gevormd is rond two player-co-op. Het eerste deel had zijn problemen, maar kwam toch aardig sterk uit de verf als je hem met z’n tweeën speelde. Eens kijken of EA Montreal van de fouten uit deel één heeft geleerd en zichzelf weet te overtreffen.
Review: Serious Sam HD
In een ver verleden, toen de meeste games nog via Twilight en Crazy Bytes CD’s op mijn PCtje verschenen, heb ik me op een blauwe maandag ooit eens aan Serious Sam: The First Encounter gewaagd. Deze relatief onbekende shooter van het Kroatische Croteam leek in eerste instantie een soort Duke Nukem kloon, maar in het eerste level bleek al dat dit een shooter van een totaal ander kaliber was. Want waar Duke Nukem toch gewoon een traditionele shooter is zoals die er al zo veel zijn, heeft Serious Sam veel grote, open vlaktes, met om elk hoekje idioot grote hoeveelheden vijanden. Geloofwaardigheid, realisme of een verhaal ontbreken grotendeels, maar wat overblijft is een heerlijke chaos waar je als speler doorheen mag baggeren met je rocket launcher, minigun of middeleeuwse kanon. Een ‘shmup’ in first person mode zou je kunnen zeggen.
Review: Dark Void
Toen Dark Void aangekondigd werd en we wat later het eerste beeldmateriaal zagen, was ik toch redelijk enthousiast over het spel. Een nieuw IP dat manipuleren met zwaartekracht zou combineren met grondgevechten: dat zou wel een mooie afwisseling kunnen gaan vormen tussen de vele shooters voor landrotten van tegenwoordig. Twijfel heerste er echter over de vaardigheden van ontwikkelaar Airtight Games en na een eigenlijk veel te lange tijd, met onder andere uitstel uit angst voor Halo: ODST, viel er eindelijk een PS3-exemplaar vol geweld op mijn altijd al getergde deurmat. Over de vraag of dit geweld ook terug te vinden zou zijn in het spel zelf maakte ik me geen zorgen… daarentegen wel over de geweldigheid ervan. Voor mijn eerste review voor Gamert ging ik dan ook op onderzoek uit om te ontdekken of Airtight aan de twijfelachtige verwachtingen voldoet, of juist het tegendeel weet te bewijzen.