psp

Ondanks een iets andere naam, laat Zendoku je voor het grootste gedeelte gewoon Sudoku spelen. Het eeuwenoude spelletje waarbij een vierkant verdeelt wordt in 9 subvierkanten, met elk 9 hokjes speelt dan ook de hoofdrol. In elk subvierkant moeten de cijfers 1 tot en met 9 verdeelt worden, en op de horizontale en verticale lijnen binnen het grote vierkant mag geen twee keer hetzelfde cijfer staan. Enig verschil in de initiële opzet is dat er figuurtjes in plaats van cijfertjes gebruikt worden.

Zendoku neemt het basisprincipe en gooit er een (visueel nog best aardig) mangastijltje tegenaan, het beste te vergelijken met een cartoon als Samurai Jack. Om het hele Zendoku geneuzel wat meer gezicht te geven kun je in de eerste instantie kiezen uit een cast van 9 karakters. Neem een ninja, een sumoworstelaar, een karate kid of een andere Japans georiënteerd karakter.

Het Zendoku grid opstappen doe je vervolgens in een soort face-off tegen een ander karakter. Het is hierbij de bedoeling dat jij zo snel mogelijk je de puzzel invult, terwijl je tegenstander om de zoveel tijd een aanval (in de vorm van een Wario Ware-achtige mini-game) op je afstuurt. Door acties als een van de subvierkanten of een horizontale of verticale lijn te vullen, kun je de tegenstander stunnen, waardoor je weer minder snel een aanval voor je kiezen krijgt. Is je levensmeter -die afloopt door het maken van fouten of het falen in de aanvallende mini-games- leeg voordat het grid gevuld is, dan is het game-over.

Klinkt misschien wel allemaal heel tof, maar het zijn niet persé de extra’s die de game zo vermakelijk maken. Eigenlijk speelt het puzzelen in Zendoku gewoon heel lekker weg. Het is niet zo dat de poespas eromheen stoort, integendeel. Het gebruik van figuurtjes is welkom, ook al zijn het maar oppervlakkige poppetjes. De aanvallen tussendoor afweren geeft de game net een iets scherper randjes qua uitdaging. Want de touwen van een beeldvullend bord doorsnijden, het scherm weer opendraaien met je analoge stick of met O en  een kaars uitwapperen kost je toch weer belangrijke seconden. Het gooit allemaal net even wat meer interactie in het anders zo passieve Sudoku.

En dat is dan ook de kracht van deze game. Want Zendoku kan jouw kant opgooien wat het wilt. Dat doet het ook, bijvoorbeeld in de vorm van verschillende modes. Zo kun je alle aanvalsopties (lees mini-games) doorspelen, je kunt ervoor kiezen om in Quest-mode (met een wel heel filterdun verhaaltje) verschillende tegenstanders afwerken en vervolgens hen vrij te spelen, of je gaat gewoon lekker ongebreideld Zendoku spelen. Echt een conservatievelling? Dan staat het je nog vrij om de originele Sudoku onder zelf te bepalen omstandigheden te spelen. Alsof dat nog niet genoeg is, kun je in de multiplayer mode ook nog eens samen of tegen elkaar spelen. Aardig, aardig, aardig.

Maar goed, voor we afgeleid werden door alle modussen, zei ik dat Zendoku jouw kant op kan gooien wat het wilt. Dat doet het dan ook, maar de originele van de (eens door mij vervloekte) Sudoku-gameplay staat vanwege een soepele besturing en verslavende factor al zo als een huis, dat alles wat je erbovenop doet niet snel als meer dan een extra aanvoelt.

Conclusie, Zendoku is uitermate verslavend en vermakelijk. Niet persé omdat de makers nu zo ingenieus met oeroude principes aan de slag zijn gegaan, maar juist omdat ze hier trouw aan gebleven zijn. Wat er verder allemaal bij komt kijken is leuk voor gamers, een fijne extra om interactie in passiviteit te brengen. Hou er rekening mee, voor een Sudoku-hater die plots het licht heeft gezien is Zendoku een aanrader, ben je echter uitgekeken op het eindeloos invullen van al die klote combinaties, dan zullen de extra opties je waarschijnlijk niet genoeg bieden om het plots weer interessant te maken.

Cijfer: 7