psp

In Field Commander kom jij net als een rookie van de training af, maar al direct hebben ze jouw strategische inzicht nodig in het veld. De wereld is namelijk een puinhoop, het terrorisme loopt de spuigaten uit en de regeringen zitten met de handen in het haar.

Als laatste redmiddel richten verschillende landen de antiterrorisme unit ATLAS op. Ze betalen allemaal netjes bij aan een soort wereldmacht die al het onrecht moet stoppen en missies van wereldbelang voor z’n kiezen krijgt. Het perfecte tijdstip voor jou om je troepen de goede tactieken aan te meten en ze het slagveld op te sturen.

Turn-based strategie games hebben sinds jaar en dag een dik boek van ongeschreven regels klaarliggen. Een boek wat Field Commander uitvoerig heeft bestudeert. Begrijp me niet verkeerd, want puur jatwerk is het zeker niet. Het is meer het grijpen van verschillende elementen uit verschillende hoeken en zo creëert het zijn eigen plekje binnen de grootheden van dit genre.

Vanaf het bovenaanzicht krijgen we de verschillende missies aangeleverd. Er staat wat bos, een berg hier of daar en verderop kabbelt een riviertje. Door het bos heen ploeteren gaat wat moeilijk, over bergen heen is alleen weggelegd voor vliegtuigen en tanks kunnen niet door water. Het gebruik van terreineigenschappen moet fans van het genre bekend voorkomen, maar Field Commander gaat een stapje verder.

Zo zijn er niet alleen horizontaal, maar ook verticaal de nodige obstakels. Want Field Commander is niet voor niets te vinden op de PSP en het weet donders goed wat het apparaatje allemaal kan. 3d bijvoorbeeld, zo biedt de open zee niet alleen aanvallen over water, maar ook een stapje lager, onder het water kunnen namelijk jou submarines klaarliggen voor een hinderlaag.

Zoals in het echte leven zijn er niet alleen dalen, maar ook pieken. Je vliegtuigen kunnen over de bergen, maar besneeuwde toppen zijn toch echt te hoog voor ze. Verder op de grond is het probleem makkelijker te overzien. Ligt er bos op je route, geen probleem voor je tank, die de bomen met een welgemikt schot tot kreupelhout degradeert. Niet alleen op dit punt weet Field Commander aangenaam te verrassen, ook het gebruik van voice-acting voor en tijdens elke missie is natuurlijk zéér welkom.

Over het algemeen, ongeacht je objectives, komt het er op neer dat je de vijand moet uitroeien of zijn HQ innemen. Afhankelijk van welke divisie je tot je beschikking krijgt heb je een aantal units om mee te beginnen. Op de map, die overigens vaak net iets te klein is naar mijn zin, staan verschillende gebouwen verspreid die een waardevolle factor zullen zijn in de op handen zijnde veldslag.

Zo zal het innemen van steden leiden tot meer inkomsten per beurt, terwijl het bezetten van een fabriek ervoor zorgt dat je die inkomsten kunt gebruiken om nieuwe units te gebruiken. Nieuwe units zijn belangrijk, want op het moment dat de benzine van een van je voertuigen op is, is het de beurt daarop gedaan met die arme ziel. Natuurlijk is er dan de vijand om je verdriet en woede op te botvieren. Om ‘m dwars te zitten probeer je hem eerst in zijn portemonnee te pakken. Bombardeer zijn steden! Vervolgens gegarandeerd voldoening door zijn fabriek in te nemen en er jouw units in te bouwen. Maak het daarna heerlijk af, door met diezelfde units zijn kampement tot een berg smeulende as te verbouwen.

Field Commander komt ver, heel ver als kwalitatief goede game. De reden hiervoor is een haast perfect balans in alles wat het doet. Het weet frustratie te vermijden, maar tóch die uitdaging te bieden. Het houdt zich aan de regels geschept door anderen uit het genre, maar zet toch zelf een geheel eigen game neer. Geen overload aan cijfertjes en statistieken, maar toch genoeg diepgang om het uitdenken van tactieken noodzakelijk te maken.

Ik kan mijn vinger er niet precies opleggen, maar de gameplay van Field Commander voelt perfect getuned aan. In multiplayer komt dit al helemaal sterk naar voren, want uiteindelijk raak je uitgekeken op de single-player campaign, zelfs na het downloaden van de vele beschikbare levels. Kies je voor hot swap of ga je toch online, een potje Field Commander tegen een menselijke tegenstander heeft al het goede van multiplayer gaming in zich. De simpele reden hiervoor: perfecte balans.

Een nieuwe game, die zich zo sterk op de gameplay gericht heeft, moet ergens wel een oorlogsslachtoffer maken. Helaas is het de persoonlijkheid die de eerste kogel ontvangt. Zo is het verhaal bijvoorbeeld maar matig. Ondanks het goede plan om verschillende divisions (met hun eigen speciale krachten) en CO’s toe te voegen, komen deze ook niet veel verder dan een naam en een uiterlijk. Hoewel de gameplay van Field Commander een sterk karakter kent, ontbreekt het daarbuiten juist aan die persoonlijkheid die we in soortgelijke games zo sterk kennen. Maarja, geen oorlog zonder slachtoffers…

Field Commander schaart zich naast games als Daxter of Loco Roco, die gewoonweg aanwezig moeten zijn in je PSP-collectie. Een game die misschien wel veel bestaande regels volgt, maar toch als geheel uniek aanvoelt. De versterkingen in een volgend deel zie ik graag bij de divisies: betrokkenheid, een diepgaand verhaal en onvergetelijke karakters geplaatst worden.

Maar dat komt dan wel. Tot die tijd heb ik nog heel wat potjes Field Commander voor de boeg, zowel online als tegen vrienden, en iets in me zegt dat het ook nog een behoorlijke tijd gaat duren voordat ik daar geen zin meer in heb…Geen genade!

Cijfer: 8.4