psp

D-day krijgt krijgt al direct de schijn tegen, dankzij een intro waarin we als de jonge Matt Baker, ongewild squad commander, uit een vliegtuig droppen boven Normandië. Iets wat net iets té bekend voorkomt voor BiA fans. De rest van de van de verhaallijn zal ook weinig verrassen. Aan het einde van de rit is D-day zowel qua verhaal, als qua missieontwerp grotendeels een terugblik naar Road to Hill 30 en Earned in Blood, maar dan kleiner, in elke zin van het woord.

Voor diegenen die niet bekend zijn met de serie, voor je ligt een tocht door het platteland van Frankrijk. Al leidinggevend aan je troepen, rennend tussen dekkingen en vurend op Nazi’s moeten jij en je broeders de hel zien te overleven. Op de consoles en PC zorgde dit voor een intense en gevoelsmatig sterke beleving. Op de PSP zullen sommige gamerts die hel nooit overleven, sterker nog, sommige zullen alleen hel vinden in deze titel.

Met die ‘sommige gamerts’ bedoel ik op z’n minst de groep die bekend is met de voorgaande delen. Liefhebber of niet, D-day zal voor hen bijzonder weinig nieuws te bieden hebben, eerder zelfs afbreuk doen aan de charme die deze franchise voorgaand met zich meebracht. Maar er is ook een groep gamerts die deze epos nooit ervaren hebben, voor hen kan het wel eens de moeite zijn om minimaal een paar missies te checken.

Makkelijk zal het niet zijn om D-day lekker op te pikken, voornamelijk door de redelijk tricky besturing. Het tweede knuppeltje op de PSP blijft een gemis bij veel games, deze is daar geen uitzondering op. Alle knoppen worden continu benut, waarbij een paar knoppen zelfs meerdere functies hebben. Maar hoe lastig het ook is, persoonlijk raakte ik er na een klein uurtje aan gewend, zonder erdoor daarna al teveel frustratie te ervaren. Eenmaal goed gewend aan deze besturing gaan je tactieken en uiteindelijk ook speelplezier er met sprongen op vooruit.

Het tactische aspect vervuld een grote rol in D-day. Zo is de gehele game in essentie eigenlijk een aaneenschakeling van verschillende situaties waarin de Duitsers op plekken genesteld zijn, terwijl jij ze -al bevelen uitdelend en flankerend- zal moeten overmeesteren. Het succesvol bereiken van dit doel begint meestal met het situeren van je manschappen, waarna je bevel geeft tot een spervuur, dat jou de gelegenheid geeft om de vijand te flanken.

Ook al klinkt zo’n serie van gelijksoortige situaties eentonig, dit is het allesbehalve. In de eerste plaats omdat de omstandigheden keer op keer anders zijn. De ene keer bestorm je een boerderij aan het einde van een lange weg, de andere keer dwarrel je van huis naar huis om via achterstraatjes de vijand te bereiken. Bovendien, hoe vaak je ook dezelfde tactiek toepast, het gevoel van het ultieme succes in deze situaties blijft lekker.

Daarnaast wordt deze –al snel herkenbare formule- ook nog eens afgewisseld met meer diverse situaties. Het begeleiden van een tank, met een sniper een pad veilig stellen voor de geallieerden, een machinegeweer bemannen om een counter af te slaan, de gameplay in D-day zal in ieder geval niet snel vervelen.

De presentatie daarentegen zul je al snel gezien hebben. Grafisch gezien is er gekozen voor view distance in plaats van detail en goed afgewerkte modellen rondom je. Het resultaat is een acceptabele afstand om te overzien, maar waar bijzonder weinig moois te zien valt. Ook het vele hergebruik van dezelfde textures zorgt voor een immens gevoel van herkenning, tot aan het ergerlijke aan toe. Daarnaast krijgt dit alles niet eens een prettig jasje van fatsoenlijke audio aan. De prachtige muziek die de Brothers in Arms titels kennen wordt enkel gebruikt in het menu en tijdens de proloogjes voor elke missie. De snijdende Normandische wind en fluitende kogels zijn naast de kreten van je manschappen de enige achtergrond die je oren door zullen geven, iets wat helaas niet volstaat en een emotieloze ervaring voortbrengt.

Hét grote gemis in D-day is echter niet van gameplay of grafische aard. Wat ik miste was sfeer, gevoel, ervaring. Waren het niet de grote broers van deze game die het kippenvel op je armen deden staan. Dat gevoel van drama en gewichtigheid dat het script met zich mee bracht. Die authentieke sfeer die het verzamelen van foto’s en andere extra’s tot leven bracht. Er komen maar weinig van dit soort hoogtepunten terug in deze omlaag geschaalde uitvoering van een meeslepende franchise. Het is enkel en alleen de gameplay die de 101st Airborne division dit keer met zich meedraagt. Een doodsteek voor het kwalitatief hoge resultaat dat D-day had kunnen brengen.

Ook al verdedigen we in Brothers in Arms D-Day de idealen van de alliantie, de game schaart zich achter het grote geweld van teleurstellende Ps2 ports die de bezetting van deze handheld bezielen. Ietwat twijfelend, zoveel mag gezegd worden. Want eenmaal gewend aan de besturing blijft de gameplay nog steeds fier overeind staan. Het is het gebrek aan alles daaromheen dat ervoor zorgt dat weinig mensen de komst van Baker en Heartsock zullen gaan waarderen. De potentie van Brothers in Arms D-day was enorm, helaas wordt dit amper waargemaakt. Een hele ruwe diamant, die het alleen voor nieuwkomers de moeite waard maakt om bij te schaven tot de kern.

Cijfer: 6.5