Ps3

Het gewicht wat Killzone 2 eind februari met zich meedraagt moet bijna ondragelijk zijn. Niet alleen is er de belofte dat deze game ‘het mooiste van het mooiste plus een beetje’ gaat worden op consolegebied, Sony verwedt ook nog eens al z’n geld op dit ene paard uit eigen stal. Dit paard dat moet gaan tonen waarom mensen nog een Playstation 3 in huis halen naast Microsoft’s koopje. Faalt Killzone 2, dan faalt de Playstation 3 nog net even een stapje harder. Als dat nog niet genoeg druk op je titel zet, dan zijn er nog altijd je consumenten: gamers, zo’n beetje het meest kritische zooitje hobbyisten dat er rondloopt op deze aarde. Voor de rest, no pressure!

Nadat we in het eerste (uitstekende, maar onder eigen hype bezweken) deel onder de banieren van het International Strategic Alliance (ISA) een Helgast-invasie op de planeet Vekta voorkwamen, is het nu tijd voor de genadeklap. De Helgast, afstammelingen van de mensen die ooit de planeet Helgan koloniseerden, hebben op Vekta naast een pijnlijk verlies ook atoombommen mee naar huis genomen. Machtige wapens, maar ook de directe aanleiding voor de ISA om een grootschalige invasie van Helgan op touw te zetten.

Geheel tegen Nederlandse traditie in, staan de Helgast echter niet bepaald met witte vlaggen te zwaaien op het moment dat de eerste ISA-soldaat uit de lucht komt vallen. Ze hebben namelijk niets te verliezen. Ze willen onafhankelijkheid, macht, vrijheid en ze willen dat zó graag, dat ze hun megalomane fascistische dictator Visari tot in de dood zullen volgen. Ze zijn bereid 1000 doden te sterven, als ook maar één rasgenoot in ruil daarvoor macht en vrijheid ontvangt. En wat zouden wij voor mensen zijn als we ze niet een handje zouden helpen daarmee? Met dat sterven dan natuurlijk hè...

Als de invasie eenmaal van start gaat (lees: als het introfilmpje start) gaat het los. Echt los. Ik heb Killzone 2 nu al een paar weken in huis en sinds de allereerste kennismaking met de game heb ik zitten denken hoe ik op papier ga overbrengen wat voor spektakel Killzone 2 op het beeld tovert. Conclusie: dat is onmogelijk. Er is amper een beginnen aan om te vertellen hoe gruwelijk dit Normandië 2.0 op je netvlies belandt.

Tussen de wolken hangen de gigantische schepen van ISA, elektrische schoten en snoeiharde ontploffingen vanaf de planeet vullen de rest van het luchtruim. Vanaf onze cruisers schieten honderden pods tegelijk af, met daarop kleine groepjes soldaten. Ik, luitenant Sev, en 3 teammaten springen op één van die pods. Met een rotgang sjezen we door het wolkendek op de planeet af. Links van ons vallen soldaten met bosjes uit de lucht, rechts wordt er nog maar eens een podje opgeblazen door op de planeet gestationeerd AA-spul. Maar wij redden het, al is het met volgescheten broek en hebben we de motivatie om deze smerige oorlog in te duiken waarschijnlijk op de cruiser laten liggen.

Bovenstaande kennismaking zet de toon voor de rest van het avontuur perfect. Het is zó ongelooflijk mooi, zó snoeihard doorspekt met details en zó indrukwekkend dat we de controller uit ongeloof niet aan durven raken als de actie daadwerkelijk begint. Dan blijkt dat alles wat we zagen gewoon in-game was. Dan blijkt dat het filmpje uit 2005 geen polygoon gelogen heeft. Dan blijkt dat we op 26 februari een sprong maken op grafisch gebied, die de wereld sinds het originele Gears of War niet meer mee heeft gemaakt.

Door de rest van de game heen wordt duidelijk (ook al went het nooit) hoe mooi Killzone 2 precies is. Zo kunnen we niet anders dan de belichting omschrijven als kunst. Een Helgan die in een donker hoekje zijn gun afvuurt, waarna we zijn schaduw perfect op de muur achter ‘m geworpen zien worden en het licht van zijn pistoolvonken speels over z’n eigen armor spettert. De animaties van tegenstanders die even door de knieën veren als ze neerkomen, of al rennende onderuit duikelen na een schot op hun knieschijf imponeren op een bizar niveau. Huizen die langzaam afbrokkelen als we onze gun op de muren richten, ontploffingen zo realistisch dat we niet geloven dat het met de computer gemaakt is en een fenomenale mix van scherp en wazig om een diepte in het beeld te creëren die het geheel definitief ver voorbij alle concurrentie slingert.

Het is op grafisch gebied dat Killzone 2 zijn legende zal gaan bouwen. Op het gebied van gameplay is het namelijk in de basis bekend terrein wat we belopen. We hebben wel eens eerder helmpjes van soldaten geschoten of in een mech rondgewandeld. Al eerder zagen we de hulzen uit onze pistolen vliegen en mochten we een wall-hug uitvoeren in first-person view. Op papier kunnen we over bijna alles in Killzone 2 zeggen dat we het eerder hebben gedaan. Guerrilla organiseert de bestaande bouwstenen echter dusdanig solide, dat een gebrek aan innovatie nooit een minpunt is geworden.

Een punt dat ook zeker niet onderschat mag worden is de wereld om de gameplay en graphics heen. Helgan overtuigt. Zelfs hoofdpersoon Sev en zijn maatjes weten, na een stroeve start, uiteindelijk te overtuigen. Eerlijk is eerlijk, we hebben wel eens meer karakter gezien in game-personages, maar aan het einde van de dag leven we mee met Sev. Bovendien tilt de fantastische voice-acting onze soldaten naar een hoger niveau. Hetzelfde geldt trouwens voor de oppositie, als Colonel Radec of de imposante Hitler Visari aan het woord zijn dan luister je, want ze doen dat ongekend goed. Het zijn dit soort dingen, in combinatie met het verhaal en de overtuigende setting, die de beleving bijna helemaal compleet maken.

Het enige dat afbreuk doet aan deze verder sterke beleving is het gebrek aan coöp. Nooit lopen we in deze game alleen rond, altijd is er een computergestuurd maatje bij. Waarom we deze niet met een tweede speler mogen besturen? Geen idee, maar zonde is het wel, vooral omdat concurrerende titels hier hoge ogen mee gooien. Daarnaast zouden we bijna gaan klagen over de speelduur, die voor een gemiddelde speler tussen de 6 en 7 uurtjes zal komen te liggen. Let wel, we zouden 'bijna' klagen hierover...

Guerilla doet er namelijk alles aan om de speelduur te rechtvaardigen. Nooit lopen we rond door zielloos gekopieerde shoot-outs, elke spelminuut is een uniek en nauwkeurig georchestreerd actiemoment. Iedereen die 7 uur klokt, klokt 420 minuten zuivere schietactie van het hoogste niveau. 420 minuten in gevarieerde situaties, een tikje minder gevarieerde omgevingen en dat met de meest indrukwekkende graphics ooit. Laten we vooral ook realistisch blijven, als we van een ontwikkelaar een dergelijk niveau van detail en uiterlijk vertoon eisen, kunnen we niet verwachten dat ze dit 15 uur lang volhouden. Dat doet geen enkele shooter.

We zullen niet al te lang meer door blijven bazelen over hoe goed, mooi en strak ons nieuwe vriendje op de Ps3 wel niet is, maar Killzone 2's online mode is té belangrijk om achterwege te laten. In een notendop: dit wordt Kill of Duty 4. Denk perks, denk bonussen, denk levels stijgen met je personage, denk verschillende klassen. Iedereen met een Ps3 en een liefde voor shooters gaat deze game met 32 man online spelen.De balans is enorm goed, evenals de verschillende maps die nu beschikbaar zijn. Denk niet dat we hier maar een alinea aan besteden omdat het online-gebeuren 'er maar even bijgeplakt is'. Nee, online is deze game minstens een even groot vermakelijk beest als dat het offline is, maar dat merken jullie vanaf 26 februari zelf wel...

Killzone 2 is uiteindelijk de goed opgezette shooter die een belachelijk mooie jas aan heeft getrokken. De gameplay is goed, degelijk en uiterst vermakelijk. Alles daaromheen zorgt voor de ware revolutie. De graphics en animaties zijn van een compleet ander niveau als dat we ooit eerder zagen. Dit is goedheid, omringt door perfectie. Bovendien zijn we nog eens zeer aangenaam verrast door de overtuigend uitgewerkte setting, cast en verhaallijn. Killzone 2 doet zo’n beetje alles dat we niet meer durfden te verwachten. Maar goed, Nederlanders hè...



Cijfer: 9.3

Waarom een 9.3? Omdat Killzone 2 ons op bijna alle fronten wegblaast. We missen coöp, maar voor de rest kunnen we nergens in Guerrilla’s perfect gepoetste kunststukje een deuk vinden. De innovatie ligt deze keer dan misschien wel niet in onze handen, maar wel degelijk op ons netvlies.