Ps3

Grootste verrassing (voor iedereen die geen enkele screenshot, trailer, preview of nieuwtje van DMC 4 heeft bekeken) is het nieuwe hoofdpersoon Nero. Deze gozer met z’n witte haardos, rode jas, gigantische zwaard en demonische arm mag het dan misschien de complete game aan achtergrondinformatie ontbreken, binnen 5 minuten hebben wij ‘m al op de lijst ‘sympathiek & stoer’ staan. Misschien komt dat door de übercoole intro waarin ie een legertje duivelse marionetten om de zeep helpt, misschien door die smart-ass opmerkingen van ‘m, of misschien omdat ie gewoon belachelijk veel lijkt op een nog veel stoerder en sympathieker karakter: levend voorbeeld Dante.

Die laatste komen we al tijdens de eerste seconde spelen tegen, als een soort van tutorial ons recht tegenover de hoofdpersoon uit de eerste 3 delen zet. Zonder het verhaal (dat overigens nergens dieper gaat dan de gemiddelde genregenoot dat doet) meteen helemaal weg te geven: de wereld van Nero en Dante staat op het punt overgenomen te worden door demonen, als overal allerlei portals opduiken die in verbinding staan met de hel.

Maar goed, knokken dus tot je erbij neervalt, want dat is Devil May Cry. Deeltje 4 is daarin in ook absoluut geen uitzondering. Ik hoef slechts te beginnen met vertellen over zwaarden die vijanden omhoog slaan, in de lucht houden met kogelregens en achter dezelfde vijand aanspringen om in de lucht nogmaals een paar keer dodelijk uit te halen en de fans halen zich het heerlijk wraakfestijn dat de hoofdmoot van de game opmaakt alweer voor de geest.

Goed, de omgevingen waarin dit gebeurt zijn ongeveer 145.009 keer mooier, scherper en gedetailleerder dan z’n voorgangers. Maar hoe diep je ook in de kern van DMC klimt, alles draait weer om razendsnel hakken en schieten, waarbij het bepaalde van een dikke ranking net zo belangrijk is als overleven.

So far, so good dus zul je zeggen en dat klopt tot op zekere hoogte ook wel. Nero speelt in principe zeker niet minder lekker dan Dante ooit gedaan heeft, en die demonische arm van ‘m fungeert als verlengde grijparm nog eens een keer als extra funfactor om combo’s te verlengen door vijanden naar je toe te trekken. Maar, en dit is een grote maar die ik bijna met hoofdletters had neergepend, de moeilijkheidsgraad van de game is aangepakt...

Ben maar geshockeerd, want Devil May Cry moet bloederig moeilijk zijn. Dat was het ooit, 3 delen lang, en toen genoten we van die kwelling. Maar niet meer, want zeg dat zo’n 90% van de game een behoorlijk walk in the park is geworden voor de gemiddelde gamer (zelfs voor iemand die nu nóg moeite heeft met DMC 1). Erg jammer, maar niet onoverkoombaar, want na het uitspelen is er natuurlijk altijd nog de extra moeilijkheidsgraad die ook in DMC 4 je het vuur wel dicht aan de scheentjes legt. Maar in deze zin lopen we ook probleem nummer 2 tegen het lijf: namelijk dat nog een keer uitspelen helemaal zo leuk niet is.

Even een korte samenvatting namelijk voor mensen die de game een keer uitspelen. Zo’n 60% speel je met Nero en dat is tof. Gruwelijk mooi en best wat gevarieerde omgevingen met véél knokken en weinig op adem komen. Boss battles die je afwerkt zijn van een torenhoog niveau, met gigantische tegenstanders tientallen keren groter dan jij en allemaal wel met originele bijzondere eigenschappen. Maar dan, na die 60% neem je de controle over Dante. Ook nog helemaal gaaf, wisten we al van tevoren. Is even wennen om het zonder je demonische arm te moeten doen, maar we spelen aan het einde van de dag toch nog altijd liever met Dante dan met iemand anders.

Maar wat is nou het probleem, op het moment dat we Dante zijn, gaan we wéér langs alle locaties waar we al eens eerder als Nero langskwamen. Dezelfde locaties met dezelfde vijanden. In principe zonder nieuwe puzzels of andere nieuwigheden. Sterker nog, je komt ook nog eens precies dezelfde bazen tegen?!?! En als we mogen stellen dat 100% van deze game een degelijke speelduur heeft, stel je dan voor dat 60% origineel is en 40% puur en schandalig recyclewerk. Helemaal kudt die laatste helft dus, in ieder geval tot aan de laatste (fantastische, het mag gezegd worden) eindbaas. Oh ja, daar mag je trouwens wel pas weer tegen knokken dat je alle bazen nóg een keer (dat is al voor de derde keer dus) hebt verslagen. Zucht...

Lees even 3 alinea’s terug en je snapt dat nog een keer uitspelen geen pretje zal zijn, aangezien je na die eerste keer alles in de game net iets té vaak hebt zien langskomen.

De uiteindelijke conclusie die we trekken is met een beloning van een 8.4 misschien wat milder dan je zou verwachten na bovenstaande uitval. Maar de game voelt gewoon wel van een dergelijk kwaliteitsniveau aan. Ja, het is héél teleurstellend dat ie te makkelijk is de eerste keer. Ja, het is héél teleurstellend dat je in de schoenen van Dante precies hetzelfde doet als dat je voorheen met Nero hebt gedaan.

Aan de andere kant is het echter wel zo dat die dikke zuivere pure lekkere typische Devil May Cry-actie nog net zo lekker soepel en bevredigend hard is als altijd. Zo snel als iets en nooit vervelend. Dat de omgevingen en muziek perfect zijn geproduceerd doet ook geen afbreuk aan het geheel. Goed, in sommige ogen ben ik misschien een verstokte zeurpiet die over te kleine dingen valt. In andere ogen misschien wel te mild omdat ik dat recycle gedrag en die tegemoetkoming aan de casual gamer zo door de vingers zie. Het zal me aan m’n reet roesten, het enige dat ik zeker weet is dat ik Devil May Cry 4 voor het grootste gedeelte van de game met net zoveel plezier heb gespeeld als het origineel. En dat is na deeltje 2 en 3 al meer dan genoeg voor mij om behoorlijk blij van te zijn. Zegt genoeg toch?

Cijfer: 8.4