ps2

Het is geen makkelijke taak, om nog maar te zwijgen over het commerciële risico, om verschillende redelijk vergane genres nieuw leven in te blazen anno 2007. Toch heeft Red Star goed gekeken naar wat dergelijke games zo verslavend maakte, waardoor het totaalpakketje van deze nieuwe alleraardigst is geworden.

Een paar dingen moet je gewoon terug laten komen als je old-skool side-scrolling/top-down beat-‘m-up/shooters met elkaar gaat combineren. Een multiplayer mode bijvoorbeeld. Onmiskenbaar een van dé redenen om games als deze te spelen. Met z’n tweeën je een weg banen door hordes mannetjes en bazen, allebei een ander karakter en al schreeuwend en tierend die lastige eindbazen op het nippertje neerhalen.

De coöp-mode in Red Star biedt in de eerste instantie 2 verschillende karakters, met de optie om er nog een extra vrij te spelen. Het toffe hier is dat de karakters wel degelijk veel van elkaar verschillen qua knokken. Zo speel je met de jonge Makita wat meer long-range, en vlieg je snel in en uit battles. Dit terwijl de gespierde Kyuzo zonder angst zo dicht mogelijk op de zweetdruppels van z’n vijand wil staan, al is het alleen maar om die gigantische speer van ‘m door iemand z’n ingewanden te jagen.

Nog een onmisbare factor: haast schermvullende bazen die honderden kogels tegelijk door het beeld jagen. Een ziekelijke oog-hand coördinatie is het enige wat nog helpt in een absurd staaltje slalommen en ontwijken. Dat precies biedt Red Star, voornamelijk in z’n vele boss-battles. Kenners weten hoe heerlijk goddelijk het gevoel is, om als een vlieg tussen de bladeren door te zoeven zonder geraakt te worden. Top!

De gameplay weet te imponeren. Niet vanwege diepgang of bewonderenswaardige innovaties, maar simpelweg omdat het enerzijds ontzettend fris en lekker aanvoelt, terwijl het anderzijds dezelfde kernpunten als de old-skool toppers weet te raken. Het ene moment loop je met z’n tweeën van links naar rechts, terwijl je hordes mannetjes in elkaar slaat. Het andere moment schiet je vanaf top-down view allerlei turrets kapot om het zwaktepunt van een baas te kunnen raken, terwijl je 230 kogels tegelijk ontwijkt. Soms ben je ook gewoon aan het rammen en schieten tegelijk, wisselend tussen verschillende camerastanden.

Naast alle goed gekopieerde en goed gemixte (in tegenstelling tot het eerste, komt het laatste natuurlijk wel 100% op het conto van Red Star) spelelementen, biedt de game nog z’n eigen dingetjes om het geheel wat meer van deze tijd te maken. Zo kun je met een lock-on, schiet- en mêleeknop een aantal verschillende combo’s produceren., krijg je naar aanleiding van je ranking aan het einde van de level een berg punten om upgrades te kopen, en ziet de game er prima uit. Want ondanks dat de camerastandpunten nooit het uiterste van je Ps2 zullen eisen, liggen de visuals van Red Star makkelijk op je ogen. Wel is duidelijk dat Red Star ook de wat meer casual gamers wil aanspreken, wat helaas resulteert is een moeilijkheidsgraad die iets te laag ligt voor hectische games als deze.

Jammer is wel het feit dat de potentie van de game wat is blijven liggen. Niet persé qua gameplay, maar eerder qua licentie. Want Red Star is gebaseerd op een (naar schijnt) bijzonder toffe comic. Je zou dan ook wat meer stijlvolle cutscenes verwachten dan alleen iemands kop in beeld, met een hoop gebrabbel eronder. Of een wat beter uitgewerkt verhaal, dan lappen tekst die je na level 1 al niet meer leest omdat het echt helemaal nergens over gaat. Erg jammer, want de setting (een alternatief en politiek instabiel high-tech Rusland in de toekomst) biedt genoeg interessante mogelijkheden. Waren die punten beter uitgewerkt, dan had Red Star misschien wel de nodige diepgang gekregen om memorabel te zijn, in plaats van enkel zeer vermakelijk.

Red Star heeft z’n plekje weten te verdienen in mijn gamecollectie. Heerlijk om weer eens verrast te worden. Voornamelijk in dit geval door de uitermate goed geslaagde poging om de geest van de old-skool klassiekers te doen herleven. Red Star doet dit op een makkelijk te waarderen manier, lekker soepel en vermakelijk. Helaas slaagt de game er niet in om dat stapje verder (voorbij vermakelijk) te gaan om onvergetelijk te zijn, maar op de momenten dat je met je maatje al schreeuwend een rits van 2917 kogels weet te ontwijken, zal dat laatste punt je absoluut een worst wezen.

Cijfer: 7.9