De discussie over games als kunstvorm woedt al jaren. Entertainment of kunst, bij de meeste games hoeven we er nog niet eens over na te denken. Sportspellen, racespellen, shooters, daar komt geen greintje kunst bij kijken. Persoonlijk heb ik games altijd als entertainment gezien, maar toen was daar vorige week ineens Okami…
Honderd jaar voor de gebeurtenissen in Okami, lag Nippon (Japan) onder een deken van groot kwaad. Het was de oude demon Orochi die de wereld in zijn greep had. Een zwaarddragende held en een oude god (in de vorm van een wolf) bevochten Orochi en verlosten Nippon uit zijn greep. Nu, honderd jaar later, blijkt Orochi weer te zijn opgestaan en zul jij als reïncarnatie van de oude god, in de voetsporen van een legende moeten treden om je eigen legende te schrijven.

Okami ‘apart’ noemen is een behoorlijk understatement. Nu ik erover nadenk, zijn er maar weinig woorden die de game van Clover Studios recht aandoen. Zelfs als we de bijzondere gameplay even vergeten, brengt Okami grafisch iets dat we nooit eerder zagen. Een stijl die gebaseerd is op traditionele Japanse kunst. Een stijl die leeft, beweegt, constant weet te imponeren en waar geen enkele screenshot een waarheidsgetrouw beeld van zal kunnen geven. Dit is hét schoolvoorbeeld van een game die je moet zien om te begrijpen hoe speciaal het is.
Die wereld van Nippon mag er dan voor ons grafisch prachtig uitzien, voor de inwoners is het niet zo’n pretje. De vloek van Orochi heeft het land namelijk ontdaan van alle natuurlijke schoonheden. Bomen zijn er dood, rivieren dragen bruin water en het landschap is dor. Al vechtend en puzzelend door verschillende dungeons, een helpende hand biedend aan dorpelingen en gebruik makend van je speciale krachten is aan jouw de taak om de natuur weer doen op te leven en een einde te maken aan de kwade invloeden.

Het belangrijkste instrument dat je hiervoor gebruikt is de zogeheten ‘Celestial Brush’. Met een druk op de knop verandert je gezichtsveld in een schilderij, waarna jij vervolgens de omgeving kan beïnvloeden door te schilderen. Teken een zon als het dag moet zijn, een streep als powerslash, sterren om stelsels weer compleet te maken of gebruik een van de andere van 13 technieken om je wereld te veranderen. Dit schilderen vult een behoorlijk stuk van de gameplay en weet iets bijzonders te doen in een tijd dat het belang van innovatie vaak vergeten wordt. Het is verfrissend om te zien hoe Okami je dan ook net even wat anders laat denken, hoe het zich buiten de conventionele spelregels afspeelt.

Maar ook de meer bekende spelregels worden gehandhaafd. Zo kun je hoofdpersoon Amaterasu ontwikkelen door experience points te vergaren, die dit keer in de vorm van ‘Praise’ komen. Breng flora terug in gebieden, help mensen met hun problemen, overal waar jij de natuur herstelt staat er een beloning in Praise te wachten. Daarnaast ligt het vergaren van nieuwe skills, het verkrijgen van wapens en het spring- en klimwerk ook wat dichter bij de conventionele richtlijnen dan het uiterlijk van de game.

Tijdens de bijzondere reis door Nippon lag één element me echter zwaar op de maag. Het hulpje dat je meedraagt. Het kleine, brutale insect Issun, fungeert als de helpende hand die we zo vaak zien in games. Maar hebben we eindelijk een game die wat ander denkwerk vereist, dan wil ik dat zelf doen ook. Helaas is de hulp van Issun net iets té aanwezig, een aantal puzzels verliezen dan ook hun charme omdat deze Issun de boel verraadt.
Maar goed, uiteindelijk zit het op grafisch gebied én op het gebied van gameplay wel goed bij Okami Maar hoe de game inhoud geeft aan het verhaal en aan de quests, daarmee zorgt het ervoor dat het de status van interessant project weet te ontstijgen en die van klassieker weet te behalen. De wereld van Okami leeft namelijk.

De dorpjes waar je doorheen moet banjeren kennen de meest kleurrijke figuren, die ieder hun eigen kleine probleempjes hebben. De dungeons zetten je intelligente puzzels voor die flink wat denkwerk vereisen. Sidequests zijn interessant, lonend en qua plezier alleen al het spelen waard. Ik wilde het eigenlijk vermijden, ik wilde Okami niet gaan vergelijken met een andere titel. Als er één game is die z’n eigen gezicht draagt dan is het namelijk Okami wel. Maar toch, ik kom er niet onderuit. Okami…is de Zelda voor Ps2. Zo, het is eruit, misschien is dat wel het woord dat Okami recht aandoet.

Okami speel je niet, je laat je meevoeren. Meevoeren door de unieke setting, de graphics, het verhaal en de bijzondere gameplay. Het is hartverwarmend om te zien hoe een game gemaakt met zoveel liefde verschijnt, in een tijd dat alles om polygonen en textures lijkt te draaien. Het is dan ook onmogelijk om Okami niet in je hart te sluiten, als één van de betere Playstation 2 games aller tijden.
Reacties
Bedankt voor de tip.
niks mis mee 14-02-07 | 12:35
Wanneer komt ie voor de Wii?
Postius 14-02-07 | 14:28
fan-tas-tisch spel!
ik denk, samen met Shadow of the collosus, een van de allerbeste games op de PS2.
14-02-07 | 16:17
Nog een powerhouse-titel, maar niet echt mijn genre.
Ik wacht nog wel op Final Fantasy.
Ridge Forrester 14-02-07 | 23:33
ahhhh het is uit! Volgens mij ga ik deze levend verslinden
Multikuli 15-02-07 | 10:29
9.5
Geweldig.
Okki84 15-02-07 | 15:45
die spel is aff
kast vn zwartberg 16-02-07 | 20:31