ps2

Het leven ziet er rooskleurig uit voor onze Kratos, nu zelf de enige echte God van Oorlog. Zijn Spartaanse legers trekken van de ene na de andere stad, overal dood en verderf zaaiend. Het is een tocht van pure geweldszucht en een onverzadigbare lust naar macht. Beiden eigenschappen waar de andere Goden op Olympus niet bepaald gecharmeerd van zijn.

Als Kratos een laatste waarschuwing van Athene in de wind slaat, is zijn laatste beetje krediet verspild. Ongeïnteresseerd loopt hij de wanhopige Athene voorbij, om zelf weer eens het strijdgewoel in te stappen. Luttele seconden nadat Kratos in Rhodos, de belegerde stad, aankomt voelt hij de wraak van Olympus. Een groot deel van zijn goddelijke krachten worden hem afgenomen, en om een einde te maken aan zijn moordzucht, wordt de gigantische Kolos van Rhodos leven in geblazen om Kratos neer te halen. En dan begint het pas…

Wat God of War goed doet om je in de game te trekken, is je direct vanaf die eerste seconden in één van de gaafste gevechten ooit te gooien. Als Kratos krijg je half Rhodos te zien, onderweg hordes soldaten afslachtend, en bij tijd en wijle de Kolos nog eens afzwakkend voor een laatste confrontatie in die eerste roerige level.

Het is dat gevecht tegen de kolos dat tekenend is voor de complete game. Want beiden zijn tot aan de nok toe gevuld met actie, grafisch een pure lust om naar te kijken, gevarieerd en afwisselend, maar boven alles onvoorstelbaar groots en imposant. Ow ja, en natuurlijk veel te kort ten opzichte van het vermaak dat ze bieden.

Eenmaal een einde gemaakt aan de Kolos, wordt het er niet beter op voor de vermoeide Kratos. Zeus weet de arme bruut listig neer te werken en voor je weet is Kratos op weg naar de onderwereld. Maar niet getreurd, voordat hij daar ooit aankomt vangen de Titanen hem op. Je weet wel, die reuzen zo groot als complete landen, die in een eeuwenoude strijd met de ‘menselijke’ Goden aan het kortste eind getrokken hebben. Ze zinnen op wraak, en na alle gebeurtenissen op Rhodos, hebben ze het perfecte instrument gevonden om die wraak werkelijkheid te laten worden….

Ondanks dat God of War een titel van pure actie is, staat op de achtergrond het verhaal van die eeuwenoude strijd centraal. Een tof concept, waarin niet voor niks de gigantische titanen een rol spelen. Want als God of War 2 één ding is, dan is het wel groots. Echt, de gebieden die de Ps2 nog uit z’n oude zwarte achterwerk geperst krijgt, zijn zonder de twijfel de meest indrukwekkende die we er ooit nog op zullen zien.

Eilanden zo groot als hedendaagse steden, vooruit getrokken door paarden van eenzelfde formaat. Of wat te denken van vijanden die letterlijk 100 maal groter zijn dan jij bent. Je zou je bijna nietig gaan voelen in semi-mythologisch Griekenland, maar gelukkig heb je met Kratos genoeg in huis om dat gevoel compleet te verpulveren.

Spelers van het eerste deel, en wie is dat nou niet, hoef ik weinig uit te leggen over de actie van de game. Een supervloeiend geheel van 2 blades die aan je arm geketend zitten rondzwieren, kiezend uit een aardig arsenaal aan combo’s, met hier en daar het gebruik van magische aanvallen tussendoor. Gaandeweg krijg je meer moordwapens in handen zoals een boog, of een hamer die 2 keer zo groot is als Kratos zelf. Ook de grabs met hun vloeiende animaties zijn pijnlijk als ooit tevoren, getuige bijvoorbeeld het afhakken van iemands arms, om ‘m daarmee vervolgens dood te slaan. De échte wegkijkmomenten echter zitten ‘m nog steeds in de quick timed events.

Op het goeie moment, op het juiste knopje drukken. Het is even simpel, als dat het een bruut visueel spektakel weergeeft. De game bepaald jouw moves, aan jou enkel de taak om de juiste knop in te drukken. Het resultaat is een Kratos die met de meest brute animaties een vijand tegen de grond werkt. Het liefst zou ik je alle voorbeelden geven, maar dan is de lol er vanaf. Toch ééntje dan, want het opentrekken van de oogleden van de Kolos van Rhodos, om vervolgens met alle kracht in je lichaam je zwaard in z’n oogbol te rammen…dat is genieten!

En dan zijn er nog de graphics van de game. Dacht je dat die grootsheid imponerend was. Stel je dat nu maar eens voor, maar dan op de Playstation 2.5. Echt deze game ziet er on-ge-loof-lijk lekker uit. Nergens in alle grootste gevechten framedrop, enorm gevarieerde omgevingen, groter dan menig ander game en een gevoel voor detail waar je u tegen zegt. Het Playstation 3 graphics noemen gaat te ver, maar dit is zeker ver boven alles uit dat we maar durfden verwachten van onze zwarte doos.

Ik merk dat ik nog rustig een paar pagina’s vol kan pennen over God of War 2. Maar de hoofdlijnen zijn ongeveer wel uitgeschetst denk ik, en het mooiste is natuurlijk om zelf de wereld van mythologische monsters, weergaloze actie en schitterende locaties in te duiken. Ik kan dan ook iedereen warm aan raden om het doen. Je bent er misschien wat snel doorheen en de game is lineair, maar ach, dat was bij deel 1 ook al zo, en daar heb ik 2 jaar na dato nog steeds geen problemen mee.

Cijfer: 8.8