ps2

In de wereld van Ivalice is vrijheid een kostbaar goed, zo blijkt als het machtbeluste rijk Arcadia naburige landen binnenvalt. De onderdrukking valt zwaar en kost vele levens, maar 2 jaar na de invasie lijkt alles voorzichtig een plek te krijgen in de maatschappij. Maar niet voor de jonge Vaan, inwoner van het bezette Dalmasca.

Als ons avontuur écht begint staan we in de schoenen van Vaan, op het punt om vrij te breken uit de wurggreep van ‘The Empire’. Eén probleem, Vaan is nog maar een kereltje van 17, met weinig concrete plannen om zijn droom een luchtpiraat te worden te verwezenlijken. Wat aanklooiend belandt Vaan al snel in een gezelschap dat noodgedwongen een reis zal ondernemen die verder gaat dan persoonlijk gewin, namelijk een reis die het lot van Ivalice én al haar inwoners bepaalt.

Final Fantasy is een serie van tradities. Een serie van Chocobo’s en Moogles, waarin vriend en vijand wachten op hun beurt om aan te vallen, waarin grafische pracht tentoongesteld wordt, maar waar gameplay hier nooit voor hoeft te compenseren. Final Fantasy heeft altijd zo z’n tradities gehad…

Hoewel deel 12 vasthoudt aan vele van deze tradities, waarmee het zijn plaats in de serie rechtmatig verdedigt, weet het ook op cruciale punten te evolueren. De meest opzichtige evolutie is te vinden in het nieuwe battle-systeem. Een systeem dat voor het eerst de random-encounters overboord gegooid heeft, om plaats te maken voor een real-time concept. Het is misschien het beste te vergelijken met de huidige generatie online rpg’s. Monsters bewegen zich vrij door de wereld van Ivalice, waardoor ze vrij zijn om jou aan te vallen, evenals dat het jou vrij staat om erlangs te rennen.

Hoewel ik altijd redelijk te spreken was over het pure turn-based gebeuren, wist ik de nieuwigheid al snel met open armen te ontvangen. Even wennen, maar uiteindelijk wel lekker. Zo is het turn-based niet helemaal weg, het huidige systeem werkt nog steeds met tijdbalkjes waar je op moet wachten voor je een aanval kunt uitvoeren.

Ook is een druk op de knop voldoende om het gevecht te bevriezen en op je gemak te gaan snuffelen tussen je magische aanvallen of speciale technieken. Zogeheten Gambits zorgen ervoor dat je allerlei criteria kan vaststellen om vooraf te bepalen hoe de A.I. van je team reageert onder bepaalde omstandigheden. Zo stel je bijvoorbeeld standaard in dat iemand een healing spell gebruikt als een teamgenoot onder 40% van zijn HP komt. De een zal het in de eerste instantie wat meer tegen de borst stoten dan de ander, maar uiteindelijk besef je dat in essentie weinig anders is. Bekijk het eens zo, nu kun je eindelijk rustig op onderzoek uit, zonder al die lastige random-encounters.

Een ander verschil is het gebruik van magie, wapens, speciale aanvallen en equipment. In deel 12 treffen we een soort evolutie aan van de Sphere-grid uit deel 10. Al het bovengenoemde dat je kunt gebruiken staat ingedeeld op een soort dambord. Wil je er ook daadwerkelijk gebruik van maken, bijvoorbeeld van de magie Cure, dan zul je eerst het bijbehorende vakje moeten kopen met speciale License Points. Deze LP verkrijg je weer door monsters te verslaan. Was het Sphere-grid in deel 10 nog weinig vergevensgezind, dit License Board werkt uitstekend en laat de speler te allen tijde vrij om een weg naar keuze in te slaan.

Naast de bovengenoemde opzichtige verschillen, kent Final Fantasy 12 nog vele andere veranderingen, waarvan sommige subtiel, maar direct herkenbaar voor kenners. Zo is het gebruik van status-ailments belangrijker dan ooit, zijn summons op een andere manier geïmplementeerd en is de game een stuk pittiger geworden. Veel is ook hetzelfde gebleven, zoals Chocobo’s, Cid, de herkenbare magische aanvallen en de mate waarop de game urenlang weet te boeien.

Ook grafisch levert dit deel af wat we gewend zijn van de reeks, de absolute top die momenteel bereikt kan worden. Want wat ziet het er subliem uit. Het karakterontwerp, het design van steden en natuurlijke gebieden, de special effects die de game rijk is. Waarschijnlijk had niemand verwacht dat de Ps2 nog zo’n ontzettend mooie en goedverzorgde titel kon dragen, maar onze zwarte vriend voert zijn laatste taak met verve uit. Aanwezige trillende lijnen vergeten we voor het gemak, aangezien het design en de schaal van het geheel weten te imponeren zoals we gewend zijn bij deze franchise.

Maar toch…toch heeft Final Fantasy 12 net even een ander gezicht dan welk deel dan ook uit de serie. Het avontuur van Vaan en zijn kompanen verschilt op één belangrijk punt met de avonturen van zijn voorgangers, volwassenheid. Niet om voorgaande delen af te vallen, maar speel dit deel en je voelt het. Je ziet het in de immense steden die de game rijk is, je merkt het aan de zware emoties van de karakters en je voelt het aan het gewicht van het verhaal. Een verhaal dat dit keer veel verder gaat dan menig andere vertelling. Een verhaal dat geschetst wordt door politiek steekspelen, ondoorgrondelijke motieven en diepere thema’s dan persoonlijk gewin en het verslaan van de slechterik. Nu heeft Final Fantasy nooit moeite gehad met het neerzetten van een bijzondere verhaallijn, maar dit deel overtreft zelfs de epische gebeurtenissen uit zijn eigen stamboom.

Als het verhaal, toch een van de belangrijkste aspecten uit de Final Fantasy reeks, zó ontzettend goed is, dan gaat al snel die ongesproken vraag rond. Is dit deel beter dan het alom geroemde deel 7? Als ik alles nog eens op een rijtje zet kan ik maar tot één conclusie komen. Het vechtsysteem voelt fris en werkt prima, de presentatie van Ivalice is grafisch subliem en wordt gecomplementeerd door een fantastische soundtrack. Qua gameplay en balans doet de game alles goed. Een cast die tot de verbeelding spreekt, een verhaal dat je vanaf minuut 1 bij de keel grijpt en niet meer loslaat. Nee, Final Fantasy 12 doet nergens onder voor Final Fantasy 7, en dat zijn waarschijnlijk de enige woorden die de liefhebber hoeft te horen.

Cijfer 9.8