ps2

Manhunt 1, een thema van snuff-movies, stealth gecombineerd met buitensporig hard geweld. Een plastic tas op zak om iemand mee te verstikken, en een oordopje in waarin mijn grootste vijand mij vertelde wat ik moest doen.

Manhunt 2, een gekkenhuis waar dingen uit de klauwen lopen. Een plastic zak als moordwapen. Stealth en actie gecombineerd met buitensporig hard geweld. 2 speelbare karakters en een verhaal dat wisselt tussen flashbacks en de huidige tijd.

Okay, de een klinkt iets unieker dan de ander. Met de nodige dosis twijfel bekeek ik dan ook wat levels uit Manhunt 2. De setting spreekt me minder aan, en de hoofdpersoon (Dr. Daniel Lamb) is niet de stoere James Earl Cash. Het moge duidelijk zijn, dit is geen direct vervolg op Manhunt 1.

We beginnen Manhunt dus in de schoenen van Dr. Daniel Lamb. Deze ietwat sullige wetenschapper werkt al jaren aan een top-secret project. Een project waar de centenstroom zo langzamerhand van begint op te raken. Tegen een flinke vergoeding krijgt Lamb de mogelijkheid om zichzelf off-the-record als proefkonijn op te werpen, iets dat hem en zijn vrouw uit een flinke portie schulden zou helpen. Lamb gaat akkoord, zijn volgende wetenschap is dat ie wakker wordt in een gekkenhuis waar hij zojuist een vrouwelijke begeleider heeft omgelegd…

De tutorial die volgt leert je de gameplay, en die zal voor spelers van het eerste deel behoorlijk vertrouwt zijn. Dat houdt in: kloppen op muren om vijanden te lokken, verstoppen in de schaduwen, op onbewaakte momenten achter je vijand sluipen om met een druk op de knop stealth-kills uit te voeren. Hoe langer je de knop ingedrukt houdt, hoe bruter de aanval is. Top dat ze dit systeem hebben teruggebracht, want de spanning en beloning die het bruutste niveau van zo’n kill met zich meebrengt, maakt deze situaties nog steeds een van de betere momenten in gaming.

Nieuw zijn de environmental kills, waarbij je specifieke objecten in de omgeving gebruikt als moordwapens. Wat te denken van een drukpers, een telefoon of een brandblusser. Voor hen die het ongegeneerd harde geweld uit Manhunt kennen, de environmental kills doen op geen enkele wijze onder voor de ‘normale’ stealthkills, en behoren dus óók tot de beste moment in gaming.

Waar de opzet me ontzettend voor een opgetrokken wenkbrauw zorgde (snuff-movie concept overboord gooien, om er een Second Sight-achtig verhaal voor terug te geven), wist de eerste level die gedachten al gedeeltelijk te wissen. Want die sfeer die Rockstar in dat twisted en losgeslagen gekkenhuis weet neer te zetten, die is weer zo heerlijk puur en uniek, echt top!

Ook twijfelde ik in de eerste instantie lichtjes aan de gameplay. De opzet is super, begrijp me niet verkeerd. Maar hebben we hiervan al niet genoeg gezien in het eerste deel van deze serie? Het antwoord op die laatste vraag is misschien ja, maar Manhunt 2 gaat gelukkig verder dan dat, en brengt veel meer balans tussen de actie en stealth elementen. Zo werd ik achtervolgd door een helikopter, op de vlucht voor een klein legertje hunters, waarbij sluipen een absolute must was (voor degenen die tenminste nog een paar seconden willen overleven…).
Een minuut later kreeg ik een gun in m’n handen en waren de rollen omgedraaid. Ik was ondertussen in het riool beland, en daar kwam een lekker staaltje run ’n gun om de hoek kijken, met als hoogtepunt de welgemikte en hoofdverwijderende headshots.

Het is een balans die de game moet gaan doortrekken in al z’n levels. Van directe actie in zenuwslopende stealth belanden, en andersom; het lijkt voor welkome afwisseling te gaan zorgen.

Manhunt 2 wist mijn hoge verwachtingen binnen een uur af te branden, om ze vervolgens weer met sterke gameplay en een goedogende flow weer op te bouwen. De setting (naast het ziekenhuis zagen we nog 2 niet écht spectaculaire locaties) steekt me nog een beetje, maar als Rockstar de sfeerlijn uit de eerste level weet door te trekken, hou ik hierover in de review gewoon netjes m’n mond.

Ook de gameplay, waarvan ik al snel bang was dat het enkel meer van hetzelfde zou zijn, profiteert duidelijk van de aanwezige afwisseling. Zo hebben we toch die ijzersterke elementen uit deeltje één, zonder te veel in herhaling te schieten.

Manhunt 2 lijkt weer zonder moeite af te stevenen op succes, en terecht. Wat een paar puntjes betreft zit ik nog op het hek –bijvoorbeeld de lastige camerabesturing-, maar over het algemeen ben ik overtuigd. Vergeet James Earl Cash, vergeet Second Sight, dit wordt een game op zich. Een game die met recht het Manhunt label opgeplakt is in al zijn bruutheid, maar opzichzelfstaand ook een behoorlijke titel lijkt te gaan worden.