Preview

Iets verkloten kan alleen als er in de eerste instantie iets goeds te vinden is. Gelukkig, daaraan geen gebrek bij Lair. We beginnen maar bij de graphics, want godgloeiend wat ziet dit er (grotendeels) lekker uit. De eerste levels huisvesten een immense stad, gebouwd op een met watervallen overdekte klif, verschillende niveaus hoog. Een prachtig gezicht hoe dat water valt, de zon erop schijnend en de schaal ervan. Hetzelfde geld in de daaropvolgende levels, mooie panorama’s waarbij de grote schaal vaak het meeste imponeert. Vooral tijdens de gigantische veldslagen is het een bevrijdend gevoel om over de duizendkoppige legers te scheren. Zo af en toe zien bepaalde wezens, oppervlakten of explosies er wat slordig uit, maar daarover nog niet te snel een oordeel in deze previewversie.

Verder met de cutscenes en het verhaal, want ook dat zit top in elkaar. De mensheid die vroeger in harmonie leefde, is met het uitbarsten van de vele vulkanen op de planeet verdeeld geraakt, waarna er een gespannen sfeer ontstaat. Aan de ‘goede’ zijde vecht jij als drakenridder tegen de plotselinge invasie van de Mokai, zeg maar de slechte zijde. Filmpjes zien er behoorlijk fijntjes uit en een degelijk verloop van het verhaal (deels narratief) nodigt ook al uit om verder te spelen. Ook daar, geen wolkje aan de lucht.

Volgende op de agenda, de missiestructuur. Daar zitten misschien wat kleine onvolkomenheden in. Missies waarbij je bijvoorbeeld andere wezens moet beschermen, god wat haat ik dat. Maar toch, over het algemeen zitten de missies goed in elkaar. Zo zijn ze meestal verdeeld over verschillende objectives, waarbij je van alle gameplaymogelijkheden vaak minstens één keer gebruik moet maken.

Ook daarmee zit het trouwens wel snor. Zo kan je drakenrijder zijn vliegende fort bevelen de vijand te torpederen, ballen vuur te spuwen of heuse één-op-één gevechten te initiëren waarin geslagen, getrapt, gekrabd of gespuugd kan worden. De grondgevechten kun je gewoon daar gaan uitvoeren. Landen, beetje met je staart zwiepen, wat klappen uitdelen en weer wat vlammetjes rond schieten. Leukste is trouwens de combinatie van beiden, waarbij je vanuit het luchtruim over de koppen van grondtroepen scheert om er een paar mee te nemen in je klauwen. Top. Tot hier was de game uitstekend op weg om een hele toffe titel te worden…

En dan komt het. De kans is groot dat bezitters van deze game het bovenstaande ook daadwerkelijk willen spelen. En om het te spelen dien je de controller ter hand te nemen. Een controller die bewogen moet worden om je draak te besturen. En daar gaat het mis, in ieder geval in de overzetting van de bewegingen naar het scherm. Om het beestje maar bij de naam de naam te noemen, dat gaat toch wel zó ont-zet-tend kudt…

In de grote ruimtes valt het nog wel mee, aangezien je daar waarschijnlijk niet zoveel gedetailleerd vliegwerk zult moeten uitvoeren. Maar moet je –verderop in de game- sneller en meer accuraat reageren om missies te voltooien, dan is de besturing bij verre je allergrootste tegenstander. Frustratie alom en ik ben me nog netjes uit aan het drukken.

Want werkelijk waar, het werkt echt op je zenuwen, zo'n ontwikkelaar moet dat zelf toch ook doorhebben?. Het draaien gaat traag, terwijl een 180 gradendraai maken (met het omhoog bewegen van je SIXAXIS) al helemaal voor geen meter werkt. Een beetje overzicht krijgen is moeilijk en zo af en toe neemt de computer de besturing over als je bij bergen en dergelijke in de buurt komt. Ik kan nog wel een kleine pagina doorgaan, maar dat doe ik niet, neem maar gewoon aan dat het níet werkt.

Ik heb er geen vertrouwen in. De game moet over een paar weekjes al in de winkels liggen en het ziet er naar uit dat de goede dingen die Lair brengt, compleet door de waardeloze besturing om de zeep worden geholpen. Er moeten radicale veranderingen gebracht worden om dit te laten slagen. En dat gaat óf niet gebeuren, óf het gaat uitstel betekenen voor Lair. We hopen op het laatste, want anders kan dit in theorie mooie project hier hopeloos ten onder gaan als een draak van een game…