Preview

De (goed uitziende) intro van Folklore geeft al direct wat inzicht in wat voor soort titel we hier hebben. De Japanse oorsprong komt duidelijk naar voren, evenals de duistere stijl van de game, als de eerste mysteriën al direct opgeroepen worden voordat we ook maar een stap gezet hebben. Het jonge meisje Ellen ontvangt een brief van haar 17 jaar geleden overleden moeder, waarin staat dat ze naar het mysterieuze eiland Doolin moet komen. Tegelijkertijd krijgt Keats, journalist bij een paranormaal magazine, een voicemail waarin een vrouwenstem om hulp schreeuwt omdat ze aangevallen wordt door elfjes, ook hij wordt verzocht naar Doolin te komen. Berichten van de doden, paranormale zaken en een geheimzinnig eiland waarop de game zich af gaat spelen; lijkt me een simpel gevalletje van 1+1= Japanse survival-horror toch?

Als je na die prachtige intro de controle krijgt over Ellen op het eiland Doolin, blijken de eerste momenten gameplay behoorlijk saai te zijn. Grafisch imponeert de game hier nog niet bepaald, vooral het dorpje op Doolin blinkt niet uit in zijn stijl. Hoe anders wordt het op dat gebied als Ellen later de Netherworld betreedt (gaat nog allerlei gelul aan vooraf, maar dat is nog wel het minst interessante aan de game).

Maar goed, de Netherworld dus. In deze dimensie, waarin speelbare personages Ellen en Keats keer op keer belanden, bevinden de zielen van overledenen zich. Zoals het er nu naar uitziet blijft de game een continu wisselen tussen een scenario in de Netherworld en het terugkeren naar de échte wereld, om de antwoorden op vragen uit beide dimensies aan elkaar te gaan knopen. Hierin kies je trouwens zelf of je doorgaat met Ellen’s verhaallijn, of die van journalist Keats. Aardige opzet, die goed werkt en een beetje diversiteit in het geheel houdt.

Grafisch is de Netherworld niet te vergelijken met het redelijk matte Doolin. Heb je die film toevallig gezien van Robin Williams, What Dreams May Come? Daar is deze dimensie het best mee te vergelijken. In de mate waarin het in de ‘echte wereld’ ontbreekt aan fantasie en stijl, zo sterk is dit juist aanwezig in het rijk van de doden. Superkleurige omgevingen, een stralende zon en enorm veel out-of-this-world planten, bomen en zwevende lichtjes; het levert bij elkaar een ontzettend fantasierijk, sfeervol en uniek plaatje op, geweldig!

De gameplay in die unieke wereld is (in de eerste uurtjes in ieder geval) van een vergelijkbaar niveau als de graphics. Want hier vecht je niet zelf, maar gebruik je de opgeslorpte zielen van verslagen monsters als wapens. Een simpele elf gebruik je voor een gewone slag, terwijl een ander vreemd monster dienst kan doen als tijdelijk schild. Versla je een monster, dan kun je zijn ziel absorberen door de SIXAXIS omhoog te bewegen, waarna de skills van het nieuwe monster op je 4 actieknoppen zijn in te delen.

Er zijn een paar aspecten waardoor dit systeem behoorlijk vermakelijk wordt. Allereerst het feit dat je niet zomaar elk wezen kan verslaan. Om een stel herten te vangen –die er snel uitnaaien als je aankomt- moest ik eerst de ziel van een vliegend wezen zien te vangen die de herten kon verlammen. Maar om dat vliegende wezen te vangen moest ik weer eerst een gnoompje te pakken zien te krijgen, waardoor ik luchtaanvallen kon uitvoeren. Het klinkt wat lame op papier nu ik het zo teruglees, maar eenmaal bezig met die kettingreactie is het zó verslavend. Helemaal top!

Hoe meer zielen je van een bepaald wezen absorbeert, hoe sterker die aanval wordt. Daarnaast kun je door in bepaalde eisen te voorzien, ook nog eens het scala aan aanvallen van één ziel uitbreiden. Je kunt je voortstellen dat het Pokémon-gehalte best wel aanwezig is in dit spel van verzamelen en sterker maken, niettemin omdat het design van de meeste tegenstanders ook nog eens heerlijk bizar en origineel is.

Voorlopig ben ik enorm gecharmeerd van Folklore. Naast het langgerekt saaie en ongeïnspireerde Doolin waarin je begint, loopt de Netherworld juist over van grafische stijl, creativiteit én hele sterke gameplay. Daar is het letterlijk een wereld van verschil. Als Folklore te lijn weet vast te houden, waarin het interessant blijft om nieuwe zielen te verzamelen én sterker te maken, kan het in combinatie met een sterk verhaal nog eens voor een verassing gaan zorgen!