Preview

Door de Tsjernobylramp en de Cubacrisis associeren wij de landen die deelnamen aan de Sovjet-Unie (met name de Russen) hier in het Westen vrij gemakkelijk met kernenergie, zowel om energie mee op te wekken als voor gebruik in nukes. In veel Westerse games worden de Russen bijvoorbeeld ook afgeschilderd als een natie met logge, maar sterke wapens, die vaak door nucleaire technologie of een fictionele variant daarvan aangedreven worden. Kijk maar naar de Red Alert serie, Tom Clancy’s Ghost Recon en EndWar, Modern Warfare of de upcoming Activision shooter Singularity.

Je zou denken dat ze hier in Rusland en omstreken niet al te trots op zijn. Games als S.T.A.L.K.E.R., en nu ook Metro 2033, bewijzen echter het tegendeel. Ze gebruiken dit stereotype om een diepgaande, duistere thriller te vertellen. Behalve de backdrop van een nucleaire ramp en het feit dat ze allebei uit Oekraïne komen lijken beide games echter nog in veel meer opzichten op elkaar. Dat komt grotendeels omdat een deel van de ontwikkelaars van GSC Game World nog voordat S.T.A.L.K.E.R. klaar was weg is gegaan om een eigen studio te starten. Dat werd 4A Games, en die zijn toen Metro 2033 gaan maken, naar het gelijknamig boek van de Russische schrijver Dmitriy Glukhovskiy. GSC’s X-Ray engine, die onder meer de voetreis naar het binnenste van de verwoeste reactor in Prypjat zijn typische grafische stijltje gaf, lijkt ook van grote invloed te zijn geweest op de 4A Engine waar Metro op draait. Ook al zeggen ze bij 4A van niet. Of ze die engine inderdaad omgedoopt hebben tot hun eigen brouwsel zal ons echter een zorg zijn, zolang de game er maar tof uitziet. En op de incidentele glitch na (S.T.A.L.K.E.R. veteranen weten wat ik bedoel) doet hij dat zeker.

De titel Metro 2033 laat zich verklaren door de plaats en tijd waar de game zich afspeelt. In het jaar 2033 dus, en in het uitgebreide metronetwerk van de Russische hoofdstad. Deze opzet is tot op zekere hoogte op waarheid gebaseerd. In de Koude Oorlog hebben de Russen hun metrostations namelijk zo ingericht dat, mochten de Amerikanen de bom laten vallen, ze als bunker dienst konden doen voor eenieder die zich er snel genoeg kon verschuilen. In het verhaal van Metro 2033 is die bom ook daadwerkelijk gevallen. Ten tijde van de game wonen de overlevenden al dik twintig jaar in de metrotunnels. De hoofdpersoon, een jongen genaamd Artyom, is zelfs nog nooit buiten het metrostation waar hij geboren is geweest. Buiten woedt namelijk een nucleaire winter en krioelt het van de mutanten. Je raadt het waarschijnlijk al; in Metro 2033 moet hij voor het eerst op onderzoek uit.

Anders dan tweelingbroer S.T.A.L.K.E.R. is Metro 2033 geen sandboxgame waar de speler naar lievelust quests kan aannemen en terrein kan ontdekken. Nee, Metro is zo lineair als wat. Maps laden achter elkaar in, je kunt jezelf niet verliezen in een verstopte sidequest en de uitdaging zit hem in het doorkruisen van een level zonder al teveel schade op te lopen. Dat klinkt ouderwets, als ontwikkelaar dien je tegenwoordig toch minstens één ‘keuze-elementje’ in te bouwen, maar in Metro is het een bewuste keuze. Doordat er boven alles gekozen is voor een lineair verhaal kunnen de climactische momenten van de game namelijk veel sterker in beeld gebracht worden. Het ene moment rij je nietsvermoedend in een pompwagentje over het metrospoor, het volgende word je door tientallen gemuteerde mensratten uit je stoel getrokken, om op het laatste moment gered te worden door de bewoners van een nabijgelegen metrostations. Geheel scripted, en een beetje meer varieteit bij een tweede playthrough had wel gemogen, maar je zit wel te trillen achter je scherm.

Helaas leek de alpha die wij onder onze vingers kregen (een code van ongeveer vijf maanden oud) wel weer aan dezelfde gebreken te leiden als de S.T.A.L.K.E.R. games. De animaties zijn wat houterig, er clipt af en toe iets door de muur en van vloeiende, natuurlijke dialogen is ook niet echt sprake. En ik spreek uit ervaring als ik zeg dat zulke vlekjes zelden weggepoetst zijn als de game in de winkel ligt. Toch heeft het in Metro op onverklaarbare wijze zijn charme. Alsof je door de Fata Morgana in de Efteling loopt, zo voelen de verschillende metrohubs aan die je tegenkomt. In de krappe ruimtes van zo’n metrostation zit iedereen op elkaars lip en om elke hoek gebeurt wat. Het is aan jou of je het gesprek van twee metrobewoners aan wil horen of dat je doorloopt. Dat is niets nieuws natuurlijk, maar ook hier werkt het op zijn eigen manier. Een andere element dat veel doet voor de onderdompeling in de gamewereld is het feit dat je geen HUD hebt. Health regenerate automatisch (maar in noodsituaties kun je medkits gebruiken), de kaart met bijbehorend compas heb je met een druk op de knop gewoon in je handen, en de overgebleven hoeveelheid kogels kun je tellen in de clip van je gun. Overigens doen kogels in Metro ook dienst als geld. De keuze om bijvoorbeeld stealth en throwing knives te gebruiken levert je dus geld op. Erg slim bedacht.

Voor ons is het duidelijk; Metro 2033 wordt een mooie game. Het is misschien een beetje een acquired taste, en je moet je niet stukbijten op een onvolkomenheid of twee, maar wie zich er enigszins voor inzet zal zeker niet teleurgesteld worden. Als je S.T.A.L.K.E.R. –fan bent is het trouwens sowieso een titel die je moet hebben. Al is het maar omdat je hem ook met de originele Russische voicetrack kan spelen.

Metro 2033 wordt ontwikkeld door het Oekrainse 4A Games en uitgegeven door THQ. De game komt 19 maart uit in de Benelux voor PC en Xbox 360.