Preview

Alweer een paar weekjes geleden zat ik in het vliegtuig naar Canada om de nieuwste FarCry te gaan checken. Na aankomst in het warme Montréal eerst maar eens even een paar daagjes acclimatiseren, en dat gaat bijzonder goed als er toevallig een Corona-festival in de stad gehouden wordt terwijl jij daar zit met wat gezellige gasten. Maar na een paar daagjes chillen stond het echte werk dan voor de deur, op naar het heiligdom waar aan Assassin’s Creed, Prince of Persia en de originele FarCry gewerkt wordt/werd. Op naar de Ubisoft Studios in Montréal.

Het is een rare gewaarwording om daar zo rond te lopen, een teammeeting van het Assassin’s Creed ontwikkelteam binnenvallen, een rondleiding krijgen en zien hoe de mannen en vrouwen daar lekker knutselen aan Splinter Cell, Lost, Rainbow Six en allerlei andere toppers. Nu ben ik wel eens vaker in studios geweest, maar hier in Montréal in dit opgeknapte gigantische pand midden in de stad. Ik kan je zeggen, je voelt haast het enthousiasme en de inspiratie uit de muren komen, dat laat een behoorlijk indruk achter.

En dan FarCry 2. Een afbeelding op het scherm in de kamer waar we zitten verraad het belangrijkste vraagstuk al: we gaan naar de savanne! Voordat ik vertrok naar deze trip vroeg ik mezelf af wat ik zou gaan zien. Want wat is FarCry eigenlijk? Waar ligt de ziel van de game? Moet ik die zoeken in de harde vrijheid van het origineel, of in de meer fantasievolle en haast run ’n gun-shooters die ik op de console doorlopen heb?

Gelukkig hebben de makers zichzelf ook die vraag gesteld, voor ze aan dit vervolg begonnen. Het is dan ook niet voor niets dat deze game de 2 achter zijn naam draagt, na een serie niet bijzonder succesvolle uitingen.

5 bullet-points krijgen we te zien tijdens de presentatie. Een open wereld, realisme, diepgang, dynamiek en betekenisvol. Dát is FarCry, elk aspect wat we terugzien in de game stoelt dan ook op één van deze 5 oh zo belangrijke bullet-points. En we krijgen nog een belangrijk detail te horen dat de nieuwe FarCry gevormd heeft. Want wat bleek, die zombie’s op het einde van deel 1, daar werd niemand echt vrolijk van. Ik geloof dat iets van 80% van de mensen als kritiek op de game hadden dat het supertof was, tot aan het stuk dat de realiteit overboord gegooid wordt. Het gevolg is simpel: geen Jack Carver, geen zombie’s en geen crappy science-fiction geouwehoer in deze game!

Wat we wel krijgen is de ruwe ‘realiteit’ van het donkere hart van Afrika. Burgeroorlogen woeden, verschillende partijen maken elkaar het leven zuur en daarin ben jij (tenminste het door jouw gekozen hoofdpersonage) een bepalende factor. Zoals ik begreep is het is namelijk de bedoeling dat jij in een min of meer neutrale stedelijke omgeving je missies ophaalt bij verschillende warlords. Deze missies kunnen aan tijd verbonden zijn, je kunt groeperingen tegen elkaar uitspelen of er je eigen agenda op na houden. Ook spelen NPC's een belangrijke rol, dubbelrol of terugkerende rol. We kregen niets te zien van dit soort praktijken, maar de mogelijkheden die dit principe biedt zijn natuurlijk erg aanlokkelijk voor de met vrijheid verwende gamer.

De wereld van FarCry2 is vervolgens opgedeeld in 2 grote gebieden, elk zo’n 25 vierkante kilometer groot. Hierin vind je naast de aanblik van een woeste savanne ook de meer beboste gebieden, kampementen variërend in grootte en natuurlijk de Afrikaans ogende dorpjes en dergelijke. De sfeer die neer wordt gezet was, ondanks dat we een héle vroege versie voor ogen hadden, al direct te proeven. Dat Afrikaanse, dat wilde, het werd met de juiste muziek, lichteffecten en de uitgestrekte omgeving al direct haarfijn en ijzersterk neergezet.

Maar goed, leuk en aardig die setting, wat kunnen we er in doen? Gelukkig meer dan genoeg, want naast het uitvoeren van de missies krijg je alle vrijheid om rond te koekeloeren. Op verkenning gaan wordt trouwens wel beloond, met betere wapens of apparatuur bijvoorbeeld, maar ook met het tegenkomen van bijzondere taferelen als we de makers mogen geloven. In deze wereld leven namelijk ook dieren, ik noem een antilope, die elk zo hun eigen ritme en levens hebben. In de middag een drankje bij de rivier, in de avond een tukje en in de ochtend maar eens wat gaan eten.

Interessanter nog echter is de manier waarop je menselijke vijanden dat ook hebben. Sowieso moeten die hele sterke en kenmerkende persoonlijke eigenschappen krijgen. Tref je ze in de vooravond aan, dan kan het zo maar eens zijn dat ze een vuurtje aan het bouwen zijn. Of je komt net kijken als ze gaan pitten, dan zie je nog zo’n bewapende negert het vuur uitschoppen. We hebben vaker gehoord van dergelijke ritmes bij vijanden en, mits overtuigend uitgewerkt, het zou best eens behoorlijk kunnen gaan bijdragen aan de geloofwaardigheid en betrokkenheid die je ervaart als speler.

De A.I. gaat trouwens nog wat verder dan dat. Zo kreeg ik te horen dat je tegenstanders allemaal hun eigen mentale grens hebben. Op het moment dat je ze bang maakt, door ze bijvoorbeeld te besluipen door het hoge gras, kunnen ze echt van angst in elkaar storten. De leider van je tegenstander moet ‘m dan maar moed in zien te praten, of de bangerd die een slechte invloed heeft op de organisatie van je tegenstand maar uitschakelen…

Het zijn allemaal subtiele dingen, die alleen maar bijdragen aan het complete plaatje van schieten rondlopen. En er is nog zoveel meer. Om maar een paar dingen te noemen: je wapens lopen na verloop van tijd steeds meer risico om vast te lopen, dus vervangen is cruciaal. Het genezen van fysieke wonden geschiedt middels korte animaties waarin je hoofdpersoon zichzelf geneest. Het zij door middel van het arm weer in de kom duwen, of bijvoorbeeld door een losgeslagen tand eruit te trekken. Origineel en cool!

Grafisch maakte de game nu al een behoorlijke indruk, voornamelijk door de enorme viewing distance en het feit dat zo’n omgeving nou eenmaal behoorlijk imponeert. Daarnaast dragen de manier waarop alles authentiek aanvoelt en waarop het gras en de bomen in de wind bewegen ook behoorlijk bij aan de geloofwaardigheid van deze virtuele wereld.

Voor dat laatste hebben ze bij Ubisoft trouwens een uniek systeem ontwikkelt genaamd Real Tree. Het moet ervoor garant staan dat aspecten als bomen, gras, rook of vuur realistisch reageren op de wind. En boy, does it ever! Zonder twijfel het meest onder de indruk was ik van een door de makers opgeroepen storm, waarbij bomen als een gek op en neer waaiden tot er takken afvlogen, het gras een continue wave uit leek te vuren en waar de rook van een granaat ontzettend realistisch werd meegenomen. Bedenk dat het weer ook reageert op de omstandigheden (zo gaat het wat harder waaien en regenen als je achterna gezeten wordt) en het enige wat ik nog wil doen in deze FarCry 2 is in de problemen komen!

En dat was voorlopig onze eerste blik op FarCry 2. En voor degenen die het zich afvroegen, nee, dit is in de verste verte niet met Crysis te vergelijken. FarCry 2 gaat vrijheid bieden, met een bijzonder oog voor memorabele details en met meer dan voldoende kersjes op de taart om de meest verwende gamer volledig mee te verzadigen. We hopen op wat meer beelden en info vanuit Leipzig komende week, maar voorlopig durf ik mijn handjes er rustig voor in het vuur te steken. De FarCry-serie is verre, vérre van ingekakt!