pc

The Witcher is een actie-rpg in de stijl van games als Neverwinter Nights, waarin de charismatische hoofdpersoon Geralt de hoofdrol vertolkt. De man is –hoe origineel- zijn geheugen kwijt en belandt na zijn vermeende in dood het hoofdkwartier van zijn groepering: The Witchers. Een groep die min of meer orde handhaaft in een wereld op het randje van de afgrond, maar waarbij geld meer spreekt dan morele motieven. Het is ook een groep die z’n eigen donkere geheimen meedraagt. Belangrijke geheimen die –hoe origineel- precies op het moment dat Geralt weer terugkeert in gevaar komen door een dan nog onbekende groep bandieten.

Kwaad bloed wordt gezet en de laatste bestaande Witchers kiezen ieder een district om uit te zoeken wie hun voortbestaan bedreigt. Maak je trouwens maar geen zorgen over de ‘-hoe origineel-‘ opmerkingen, want vanaf dit punt blijkt The Witcher allesbehalve een conventionele titel te zijn.

Kijken we puur klinisch naar hoe deze game in elkaar steekt, dan ontwaren we duidelijk 2 gezichten. Enerzijds is er de gameplay die wel in het straatje past van het genre. Monsters verslaan levert experience op. Er zijn ontzettend veel skills om Geralt mee te versterken, van kracht en magie tot aan alchemie en intelligentie. De quests zijn er in vele soorten en maten beschikbaar, van hoofdverhaal tot sidequests, alleen heeft (vooral in de eerste uren) een groot deel een hoog van-het-kastje-naar-de-muur-gehalte.

Over de animaties zijn we niet super te spreken, evenals dat we over de inconsistentie in de voice-acting mogen klagen. Tel daarbij op dat de game bij het schakelen tussen binnen- en buitenlocaties een laadscherm kent en last heeft van wat (kleine) bugs en je hebt de schaduwzijde van The Witcher in een notendop.

Anderzijds staan er de sterke punten tegenover van bijvoorbeeld het op timing gebaseerde en dus aardig dynamische vechtsysteem met verschillende stijlen. De meest fenomenale soundtrack die ik dit jaar gehoord heb met daarbij passende, gevarieerde en krachtig ontworpen omgevingen. Goede dialogen, een verslavende poker minigame en de lage instapdrempel die gemakkelijk tot verregaande diepgang leidt vullen onze notendop verder wat betreft de goede kant van de Witcher.

Maar…als er íets wel niet klinisch bekeken mag worden, dan zijn het wel games. Als ergens de details, bijkomende gevoelens en mate van sfeer de kwaliteit van een product bepalen, dan is het wel in de game-industrie. We mogen als reviewers niet simpel koude feiten op een weegschaal leggen, maar moeten kijken naar ervaring, betrokkenheid en gevoel. En op dat punt straalt The Witcher in mijn ogen als een van de helderste sterren van het afgelopen jaar.

Dit is namelijk niet zomaar een doorsnee actie-avontuur waarvan er 13 in een dozijn gaan, met toevallig een fatsoenlijke presentatie en diepgaande gameplay. Dit is een wereld om in verloren te raken, met een volwassen verhaal en uitgediepte personages; allen staan ze klaar om je als speler in vervoering te brengen.

Niet in de laatste plaats zijn het de volwassen aspecten die deze game zijn ware karakter geven. Discriminatie, verkrachtingen en onderdrukking zijn aan de orde van de dag. Geralt neukt hoeren, knokt voor een goeie beurt en heeft er geen problemen mee om te moorden voor zijn –al dan niet rechtvaardige- idealen. Maak zelf die keuzes maar die jij denkt dat goed zijn, uren later kan de game je er nog mee confronteren. Niet op een goede of foute manier, maar zoals in de echte wereld, puur confronterend. Neem je verantwoordelijkheid.

Ik vond het prachtig om te beleven wat deze ruwe bolster, dankzij mijn keuzes met een blanke pit, doormaakte op zijn reizen. Het is aan alles af te lezen dat de game is gebouwd op een metersdiepe fundering die vooraf nauwkeurig is ingegoten door een visionair als Andrzej Sapkowski. Het is iets waar je misschien een beetje voor open moet staan, zonder andere games tekort te doen wil ik dit toch bestempelen als het betere werk tussen een overdaad aan gemakkelijk voer.

Iedere liefhebber zal in de Witcher één van de meest meeslepende en indrukwekkende games van het afgelopen jaar terugzien. Nee, er zit geen monsterbudget achter, dat zie je nog aan kleine bugs en foutjes op het gebied van gameplay en animatie. Het is iets dat de koude critici meer dan voldoende schrijfstof zal bieden. Ben jij bereid om door die eerste laag heen te kijken echter, dan zit er niet eens zo heel diep onder het oppervlakte een game die in alles high-value schreeuwt. Van zijn filmische tussenscènes en magistrale soundtrack, tot het volwassen verhaal en de belevingswereld die zich onmiskenbaar om je heen zal sluiten.

Deze game is onvergetelijk geworden, een ware traktatie voor eenieder die de moeite maar neemt om het te beleven. Ik wil zelfs zo ver gaan om dit een klassieker met foutjes te noemen. Het tekent de game, die als thema draagt dat niet alles zwart of wit is, niet alles is goed of fout. En om daar afsluitend maar haaks tegenin te gaan, als eindproduct is The Witcher meer dan goed. Het is fantastisch!

Cijfer: 8.6