pc

Het verhaal van Infernal laat zich funderen door de altijd durende strijd tussen Goed en Kwaad. God en de Duivel. Op aarde wordt deze strijd uitgevochten door geheime diensten van de beide grootmachten. Jij, Ryan Lennox, vergiet al jaren bloed voor good old God. Maar blijkbaar ben je een tikkeltje te fanatiek, je wordt God’s private army uitgekickt omdat je teveel en te excessief geweld hebt gebruikt. Het is uiteindelijk de duivel die je een nieuw thuisfront aanbiedt, inclusief bijbehorende krachten. Playlogic vond het de tijd om de rollen eens om te draaien, niks goede daden, afmaken die bijbelciteerders.

Onder contract van de duivelse Lucius Black word je vervolgens op pad gestuurd om een uitvinding van het hemelse agentschap te onderscheppen. Wat blijkt, de planeten staan tijdelijk precies op één lijn, iets dat eenmaal in de 10.000 jaar voorkomt. Tijdens deze periode wordt God het zicht op aarde belemmerd. Dat betekent dus alle regels overboord, ook voor de engelen. In zijn tocht naar de uitvinding jaagt Ryan op elke afgezant van het wolkenrijk, waarbij grenzen tussen goed en kwaad wel erg snel vervagen.

Die achtergrond –de wraak van een gevallen engel gevangen in een strijd tussen de hemel en de hel- kan ik best waarderen, maar ondanks de toffe insteek stelt het verhaal zelf niet zo veel voor. Eendimensionale karakters, een lineair verloop en de voorspelbaarheid weten het namelijk niet boven het niveau van een Steven Segal film uit te tillen. Ook het script slaat de plank regelmatig mis, aangezien het grootste gedeelte van de tekst volgens mij uit B-films is gejat, evenals de voice-actors. Het moge duidelijk zijn, om de verhaallijn en alles daaromheen hoeven we Infernal niet te kopen.

Wat blijft er over naast het verhaal, natuurlijk aspecten als graphics en gameplay. Normaal gesproken horen we op dat soort punten dieper in te gaan. Een afweging maken van hoe het grafisch is en wat voor mogelijkheden de speler heeft, en tot een besluit komen of de game goed is of niet.

Bij Infernal draait het echter helemaal niet om deze dingen. Dat zie je ook aan de behoorlijke inconsequentie die de game kent. In een notendop, de omgevingen zijn soms een lust voor het oog, maar kunnen ook behoorlijk zwak zijn afgewerkt. A.I. van de tegenstander is soms aardig, soms ronduit kudt. Op sommige punten is er uiterst creatief omgesprongen met de prima physics en het leveldesign, terwijl andere stukken weer aanvoelen als dertien-in-een-dozijn-design. Karaktermodellen zijn goed vormgegeven, maar je legt wel 100 keer hetzelfde mannetje om, aangezien de modellen schaamteloos keer op keer hergebruikt worden.

Ook de gameplay is niet baanbrekend. Telekinese, teleportatie, dekking nemen, de mogelijkheid om health en ammunitie te verkrijgen uit vijandelijke lijken; we hebben het allemaal al eens gezien. Het is hier prima uitgewerkt, laat daar geen misverstand over ontstaan, maar innovatief is Infernal nergens. Die weegschaal van afwegingen tussen de goede en slechte kanten van graphics en gameplay hoeven we echter helemaal niet te maken. Want deze game legt de focus primair bij het afknallen van je vijanden, iets dat we tegenwoordig veel te weinig zien in actiegames die opeens het wiel opnieuw willen uitvinden.

Koop je een actiegame, dan wil je gewoon knallen. En dat knallen, daar draait het om, dus dat moet ook behoorlijk lekker aanvoelen wil de game slagen in zijn opzet. En laat dat nou eens precies de reden zijn dat Infernal me uitstekend wist te vermaken, het voelt namelijk ontzettend bevredigend om de ene na de andere sloot vijanden overhoop te schieten.

Of het nou het geluid is van je guns, de impact van de kogels of de manier waarop de mannetjes neergaan waardoor het zo lekker aanvoelt; ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het ontzettend veel vermaak oplevert. Natuurlijk worden we tussendoor even tot rust gebracht met wat aardige (vaak omgevingsgedreven) puzzels, maar dat is alleen om je op te maken voor de volgende horde vijanden die klaar staat. En dat die klaar staat, daar kun je op rekenen, want Infernal zorgt er altijd netjes voor dat er genoeg schietvoer aanwezig is.

Infernal is niet de triple-A titel waarmee Playlogic uitgever van het jaar wordt. Wel blijkt het een game met een uitstekende flow. Je dendert echt als een olifant op volle snelheid door de gelederen van Etherlight. Onderweg vind je misschien wat grafische missers, of ervaar je weinig baanbrekends, ook het verhaal ren je waarschijnlijk zo snel voorbij dat je het direct vergeet, maar een beetje actiefan interesseert dat niks. Hetgeen waar het écht om draait, dat is namelijk uitstekend verzorgt. Hordes vijanden, meer dan genoeg kogels en alle tijd om die klootzakken heerlijk naar hun baas te sturen!

Cijfer 7