pc

Nou moet ik zeggen dat ik na de presentatie die de game introduceerde nog steeds geen steek wijzer was, alhoewel dat waarschijnlijk kwam omdat ik een uur of wat te laat was en maar 2 minuten mee kreeg van het gebabbel. Wat ik wel zag was een tavern á la Neverwinter Nights, waarin een langharige kerel zich kon bezatten aan de vele glazen vodka in z’n inventory of ervoor kon kiezen een middeleeuwse en voluptueuze prostitué eens flink er van langs te geven in een steegje. Mmm, een tikkie anders dan we gewend zijn.

Toch maar eens hands-on met de game na die presentatie, want we waren er tenslotte niet voor niks. En vanaf hier wordt het een beetje verwarrend. De code die we namelijk te spelen kregen was behoorlijk kudt. Om de zoveel minuten liep de game vast, het geluid was in de eerste instantie half gaar en sommige sleutelscènes vonden gewoon niet plaats, waardoor je weer overnieuw kon beginnen.

Toch durf ik nu al te zeggen dat dit voor mij persoonlijk één van de vetste titels van het jaar gaat worden. De sfeer, het combat systeem, het verhaal, de karakters en een berg details maken dit een zeer aantrekkelijke game.

In the Witcher spelen we met Geralt, een kerel met lang wit haar die zelf een Witcher is. Een soort van beschermer van het volk, met meer krachten dan normale mensen, die gespuis zoals weerwolven en de haatdragende Elven een kopje kleiner maakt. Hoe het verhaal precies in elkaar steekt, daar ben ik –door het gemis van de presentatie en de continu vastlopende code- niet helemaal achter gekomen. Wel heb ik kunnen proeven van een aantal cutscenes die zéér cool waren.

Zo zien de karakters er erg goed en uniek uit. Qua voice-acting en dialoog leek het geheel ook prima in orde te zijn. Ook sommige scenes, waarin bijvoorbeeld een gigantisch monster door een kasteelpoort geramd kwam terwijl jij op de kasteelmuren staat te kijken, zetten goed de toon neer. En die toon is lekker…

Want ook al klinkt het hier als ‘weer zo’n middeleeuwse fantasy-rpg’, helemaal conventioneel is het allemaal niet. Zoals gezegd kun je helemaal lam gaan van een paar stevige vodka’s waardoor je beeld blurry wordt en je moet slapen om bij te komen, of kun je lekker een vrouw van lichte zeden haar werk laten doen. Het zijn niet de enige volwassen thema’s die de game rijk is, want waarmee de Witcher zich nog meer onderscheidt zijn de meer politieke thema’s.

Racisme, dictactuur, vrouwenhandel, dit soort dingen krijg je voor je kiezen. Het maakt de game direct een stuk duisterder en diepgaander dan het gros van de fantasy-rpg’s.

Toch zijn er ook overeenkomsten, en dan vooral met een game als Neverwinter Nights. Misschien dat die overeenkomst grafisch wel het sterkst is, ondanks dat de Witcher er voor dit genre ongelooflijk goed uitziet. Real-time combat, een aantal hele karakteristieke personages en goed gedetailleerde en uitgestrekte omgevingen; zonder twijfel een lust voor het oog.

Er is genoeg te doen ook. Gesprekken met NPC’s, minigames als poker of een potje knokken, morele keuzes die gemaakt dienen te worden en natuurlijk de taken die de main quest met zich meebrengt. Ook al heeft de game alles weg van een die-hard avontuur voor de meer hard-core gamer, het soepele combat systeem maakt het behoorlijk toegankelijk –en voornamelijk leuk- om je in deze wereld te bewegen.

Want met het zwaard in de hand, en een aantal magische skills tot je beschikking, is een druk op de knop boven de vijand genoeg om een aanval te doen. Timing komt hierna in het spel, want op het juiste moment nog eens drukken zet je combo voort en verhindert een tegenaanval. Ook kun je snel schakelen tussen verschillende vechtstijlen, van sterk, tot snel, tot groepsgeoriënteerd. Je moet het eigenlijk spelen om te voelen hoe lekker het allemaal loopt.

Zo schrijvende heb ik eigenlijk nog heel wat te melden. De flashbacks verderop in de game, stijlvol getekend, die je nog eens je eigen keuzes laten zien. Het feit dat je niet teveel potions achter elkaar kunt gebruiken omdat je dan vergiftigd raakt. De soms enorme vijanden die het genre voorheen redelijk vreemd waren. De side-quests die standaard lijken, maar helemaal niet als been-there-done-that overkomen. Er is nog zoveel te vertellen, maar we wachten liever even op een fatsoenlijke review dan hier meteen alles uit de doeken te doen.

The Witcher heeft me totaal onverwacht volledig in zijn greep weten te krijgen. Ook al verhuld het feit dat het maandagochtend is misschien mijn enthousiasme, ik ben wel degelijk super enthousiast over deze game. Het zijn vooral de sfeer en de verhaallijn met z’n sterke karakters waar ik niet kan wachten om in te duiken. Het is alleen maar goed dat het, met een lekker soepel vechtsysteem, ook qua gameplay een lekkere rit lijkt te gaan worden. Dus hup die bugs eruit, en kom maar op met die game. Want ook al gaan de GTA’s en Halo’s van deze wereld straks miljoenen exemplaren verkopen, de kans is groot dat ik me ontzettend goed ga vermaken achter m’n pc-tje met een heerlijke rpg rond die tijd, namelijk The Witcher!