pc

Als de game begint steek ik een laatste peuk op, dat mocht in die tijd nog in vliegtuigen. Ik mijmer wat weg bij een oude foto, totdat het noodlot toeslaat. Geschreeuw, verwarring en chaos volgen, en dan een klap.

Een moment later zwem ik verward rond, in een donkere oceaan, tussen brandende brokstukken van het neergestorte vliegtuig. Er lijken geen overlevenden te zijn, mijn enige hoop is een verderop gelegen vuurtoren die afsteekt tegen de donkere, heldere hemel.

Mezelf omhoog hijsend aan de gladde rotsen zet ik voet op land. Binnen in de vuurtoren bevindt zich een duikersklok, ik weet niet waar die heen zou moeten leiden. Maar er zit niets anders op…

Honderden meters word ik naar beneden gevoerd. Wat ik daar aantref is onbeschrijfelijk indrukwekkend. Daar op die donkere zeebodem, onder miljoenen liters water die stuk voor stuk bedrukkend aanvoelen, straalt een stad. Verwonderd staar ik naar buiten. Neonlichten heten me knipperend welkom, uithangborden en art-deco architectuur wenken vriendelijk. 5 grote stalen ringen verspreiden een laatste boodschap voor mijn aankomst: ‘Welcome to Rapture.’

Als intro’s een graadmeter zouden zijn voor kwaliteit, dan verdient BioShock nú al goud. Dit meet zich met het beste, gelijkwaardig aan Half Life’s eerste kennismaking met Black Mesa. De game weet me weergaloos binnen te trekken en te overtuigen van Rapture. Een onderwaterstad, gebouwd door een maniakale idealist. Een plaats waar geleerden, kunstenaars en andere bijzonder getalenteerde personen hun kunsten kunnen uitvoeren, zonder grenzen van ethiek of moraliteit…

En dat is misgegaan, faliekant. De meest gruwelijke wezens, zich bewust van hun misvormde uiterlijk, schrapen de stadsdelen af op zoek naar een laatste beetje Adam, dat nodig is om je DNA te modificeren. Adam is dan ook vanzelfsprekend een schaars goedje, en speelt een belangrijke rol in de game. Little Sisters, kleine meisjes –zowel vertederend als angstaanjagend- gaan de lijken af voor een dosis, beschermt door hun Big Brothers. Dát is de situatie waar je in terecht komt.

Een ander gevolg van Rapture’s gebrek aan moralen en ethiek zijn plasmids. Middelen die je lichaam upgraden. Voer elektriciteit uit je handen, of vuur. Gebruik de kracht van telekinese of werp vijanden in een nietsontziende woede die de meest hechte bondgenoten tot aartsvijanden kan maken. De plasmids vormen, samen met een arsenaal aan meer conventionele schietijzers, mijn wapens. Naast natuurlijk dat ene wapen dat je zelf meeneemt in de game, je inbeeldingsvermogen.

Want wat ik in een paar uurtjes tijd allemaal met mijn plasmids uithaal wordt me zelden door de game opgelegd. Vaak maak ik gebruik van mijn eigen ideeën om vijanden uit te schakelen, waarin BioShock slechts de middelen omgeving levert om ze in uit te voeren. Neem bijvoorbeeld mijn gevecht met de geestezieke Dokter Steinman.

Als ik de doorgedraaide plastisch chirurg moet omleggen, besluit ik ‘m eerst wat kogels in z’n lijf te pompen. Als de man vervolgens door een plas olie rent, ben ik net op tijd om een vuurbal af te vuren op die plas. Het resulteert in het ontvlammen van zowel de olie, als mijn tegenstander. In blinde paniek rent hij weg, wat gangen en kamers terug naar waar ik vandaan kwam, op zoek naar water. Als hij eenmaal geblust wordt door water dat uit een lekker leiding stroomt sla ik weer toe. Ik schiet elektriciteit in het water, en wat zijn redding was voor het vuur blijkt nu de geleider te zijn van zijn volgende probleem.

Ik gebruik de tijd waarin de doorgedraaide dokter geschokt blijft staan om een kamer in te rennen. Ik ontwijk het blikveld van de aanwezige camera, om deze vervolgens te hacken. Mijn vijand rent ondertussen zinnend op wraak de kamer binnen, maar zijn lot is al getekend. Vol in het zicht van mijn nieuwe speeltje, dat eens onder zijn beheer stond, wordt een alarm geactiveerd. Mijn cameravriend stuurt zijn beveiligingsrobots op de arme dokter af. En terwijl hij daarmee een verliezende strijd aan het uitvechten is loop ik rustig weg, nog een keer omkijkend. Ik kom straks wel terug, als ik zin heb, om de sleutel van de dokter’s dode lichaam te grijpen. Ach, ik had ‘m ook gewoon met een berg kogels uit mijn machinegeweer om kunnen leggen, maar als ik dan toch mag kiezen…

Het is één van de voorbeelden waarmee BioShock me versteld deed staan, want elke keuze die ik maakte was die van mij alleen. Vele malen kwam ik dergelijke situaties tegen, waarbij ik al spelende met de omgeving mezelf compleet verloor in Rapture. Het zal ook jou onherroepelijk gebeuren als je besluit deze game te gaan spelen.

En niet alleen de gameplay-elementen dragen hier massaal aan bij, ook de omgevingen en de algemene sfeer (ongeëvenaard sterk, zoveel mag ondertussen duidelijk zijn) transformeren deze interactieve omgeving in een geloofwaardige wereld. Het bedrukkende gevoel dat al die liters water veroorzaken. Een handjevol scripted events, zoals de zinkende brokstukken van het vliegtuig die de doorzichtige tunnel binnencrashen waar ik op dat moment doorheen loop. Het intelligente gedrag van de gedrochten die de bijzondere stad bewonen; Rapture slokt je op.

Een paar uurtjes BioShock leverden een bijzondere ervaring op, veelzeggend voldoende aan mijn torenhoge verwachtingen. Zoals het er nu naar uitziet levert BioShock resultaat op elk van de vele beloftes die de makers ooit gedaan hebben. Of dat genoeg is om de hele game continu vernieuwend aan te laten voelen, of het genoeg is om van het begin tot het einde de speler vast te houden, en of het genoeg is om me tot aan het einde van de rit te verbazen met z’n vrijheid; ook ik zal het pas weten als ik de credits van de definitieve versie voorbij zie rollen. Voor mij is momenteel het belangrijkste dat die eerste 3 uurtjes dat in ieder geval allemaal wél voor elkaar kregen. Wederom veelzeggend, als je beseft dat weinig complete games dát hebben weten te presteren…