pc

In Company of Heroes sta je aan het hoofd van een Amerikaanse eenheid tijdens de Tweede Wereldoorlog. Net zoals de setting, zijn die missies niet erg origineel te noemen. Uiteraard land je op Omaha beach waarna je door de rest van Frankrijk tijgert. Tijdens de game bevrijd je dorpen, verdedig je bruggenhoofden en schakel je V2 installaties uit. Dat doe je als leider van Able company, de eerste voorhoede van het Amerikaanse leger.

Tijdens de eerste missies ben je vrijwel alleen aangewezen op je infanterie. Deze stuur je met de welbekende muisknoppen aan. Het besturen van je eenheden voelt heel natuurlijk en vloeiend aan. Maar er zit wel degelijk diepgang in. Met bijvoorbeeld rode, oranje en groene stippen wordt aangegeven hoeveel dekking een eenheid op een bepaalde plek heeft. Daarnaast kun je huizen bezetten (om die te transformeren in barakken). De andere belangrijke eenheid zijn de engineers. Dit zijn de bouwers in je leger: ze construeren barakken, verdedigingslinies en ze leggen mijnen. Al je eenheden kun je een upgrade meegeven. Infanterie kun je uitrusten met een groter kaliber geweer tegen pantservoertuigen en een engineer kan een vlammenwerper of een mijnendetector krijgen. Naast de deze twee soorten eenheden, krijg je een latere stadia van de game de beschikking over lichte pantservoertuigen, tanks en het andere gebruikelijke wapentuig.

In CoH draait het ook om het verzamelen van resources. Deze zijn op de map aanwezig in de vorm van punten die je in moet nemen. Er zijn drie soorten: fuel, ammo en manpower. Fuel is vooral belangrijk voor gemotoriseerd oorlogstuig. Ammo heb je het sterkst nodig voor upgrades. Manpower bepaalt je population cap. Het verzamelen van resources in de vorm van punten zorgt ervoor dat je niet stil kunt zitten. Je zult actief het gebied in moeten trekken om meer te kunnen bouwen. Gaandeweg doe je als commandant meer ervaring op in de vorm van command-points. Deze kun je inzetten om speciale wapens of aanvallen in te kunnen zetten. Zo kunnen bijvoorbeeld de Amerikanen houwitsers dood en verderf laten regenen, de Duitsers kunnen een gigantische Tiger tank inzetten.

Wat direct vanaf minuut één aan CoH opvalt: de grafische pracht. Nog niet eerder vertoond in een RTS. Je kunt mijlenver inzoomen op individuele soldaten om detail à la MOHA krijgen. Wanneer je soldaten een gebouw innemen, zie je ze ook echt achter de ramen plaatsnemen en door hun vizieren turen. Explosies zijn gewoonweg schitterend. (De kraters die mortieren of granaten achterlaten kunnen trouwens weer dienen als schuttersputje). Wanneer gebouwen met soldaten worden beschoten zie je de stukken ervan af vliegen en de mannen gaandeweg steeds meer in blootgesteld worden. Want: alles kan kapot. Mannen die zo onfortuinlijk zijn een mortier op hun tokus te krijgen spatten in bloederig ledematen uiteen. Laat een granaat onder iemand voeten gooien en hij vliegt mijlenver de lucht in. Tijdens vuurgevechten spuit het bloed in het rond en vertonen mannen hun laatste stuiptrekkingen.

Even overdonderend is het geluid. Natuurlijk krijg je met CoH ook de nodige bombastische achtergrond muziek met spannende violen, maar nooit overdreven of irritant. Nee, de kracht zit hem echt in de mannen zelf. Laat je ze voor de derde keer een bepaald punt in nemen dan heb je grote kans dat ze zeggen: “I’ve got a feeling we’ve been over this fucking point a million times!” En klik je een eenheid aan die een tijdje niks heeft gedaan: “Finally, i could have walked to Berlin by now.” Maar het allerindrukwekkendst is wel het gekrijs of het gejuich van je mannen als ze in gevecht zijn. “We’re getting murdered here”, “Where are they firing from?” of “Krauts down! Hoohaa!”. En dat in tientallen varianten…

Company of Heroes heeft het moeten opnemen tegen overweldigende tegenstand. In een klassieke uitgemolken WOII setting met de traditionele ingrediënten van de standaard RTS (supplies verzamelen, bouwen) slaagt het er toch in alles en iedereen weg te blazen. Hoe? Door gewoon heel goed te zijn. Het spel voelt gewoon alsof er heel veel tijd in is gaan zitten. Het voelt af. De gameplay, de geluiden, de plaatjes: het klopt als een bus. Bovendien zit er ook echt strategie in: het flanken, aanleggen van chokepoints loont. Goed positie nemen werpt vruchten af. En elke eenheid heeft zijn zwakte. Het geluid, de pysics zorgen er bovendien voor dat je je verbonden voelt met je eenheden. Veteranen die luid kermend en bloedend het loodje leggen omdat jij die sniper en mitrailleur niet zag, doen je ook echt iets; het zijn geen objectjes meer die je moeiteloos uit je barakken stampt.

Is er dan niks mis met de game? Heel weinig. Hou wel rekening met wat lange laadtijden. Tussen de missies door zit je zomaar een minuut of twee te wachten tot alles ingeladen is. Het skirmish-gedeelte tegen de AI is niet echt uitdagend. Maar dat wordt dubbel en dwars goed gemaakt bij online vechtpartijen. Verder is het jammer dat je maar als één partij de missies speelt en dat je tijdens losse gevechten uit maar twee kunt kiezen (Amerika en Duitsland). Relic houdt het Russische leger ongetwijfeld verborgen tot het vervolg. Maar dit zijn slechts kleine minpuntjes op een geweldig mooie game. Wie dit niet koopt is gek.

Cijfer: 9