pc Archief
Review: Demigod
PC - Sinds het moment dat shooters en zelfs strategygames goed speelbaar zijn op een console is het gamen op de PC (voor mij) een aardig stuk afgenomen. Sterker nog, het is tegenwoordig eigelijk alleen nog maar StarCraft - ja die uit 1998 - dat ik nog op m'n PC heb staan. Het platform is de laatste drie jaar simpelweg niet echt meer op mijn radar verschenen en Demigod kwam dan ook als een complete verassing voor me. Of die aangenaam genoeg was om mij voor langere tijd van consoles en handhelds weg te houden? Tja.. Een uitspraak trok me wel direct aan "Het lijkt erg op DotA" zei onze hoofdredacteur. Hmmm, dat zou er niet geweest zijn zonder de makers van StarCraft. Misschien toch maar even kijken dan.Review: The Chronicles of Spellborn
Een Nederlandse A-titel, dat zie je niet vaak. Of nou ja, dat zag je niet vaak, de laatste jaren gebeurt het toch met meer regelmaat. Als we de cijfers mogen geloven gaat het dan ook retegoed met de Nederlandse game-industrie. Samen met Guerilla’s Killzone en Triumph’s Overlord staan we met The Chronicles of Spellborn steeds stabieler op de internationale game-kaart. Een MMORPG ontwikkelen is niet zomaar iets en zeker niet in een klein landje als Nederland. Of zich dat in het geval van Spellborn ook zal gaan vertalen naar commercieel succes valt daarbij echter nog maar te bezien…
Review: Prince of Persia
PC/PS3/X360 - Toen de Prince of Persia-franchise in 1999 aangevuld werd met Prince of Persia 3D waren de meeste mensen in de eerste instantie blij met de herrijzenis van een old skool held. Maar helaas, deze nieuwe Prince bleek toch wat minder cool en de game stierf uiteindelijk een roemloze dood. Toen kwam 2003 voorbij dat de geboorte van wéér een nieuwe Prince zag die met de Sands of Time liep te klooien. Zou het publiek het dit keer wel slikken? Nou en of, een betere stap van een franchise naar 3D zagen we zelden. Een nieuwe manier van platformen was een feit, evenals de bijna onaantastbare status van een hernieuwd game-icoon...
Review: Mirror's Edge
PC/XBOX360/PS3 - Dat Mirror’s Edge een bijzondere game is hoeven we hier niet meer te verkondigen. Iedereen heeft ondertussen wel een trailer gezien, een preview gelezen of ergens iets horen vallen over ‘het vernieuwende Mirror’s Edge’. Voor de leek: Mirror’s Edge is dus bijzonder. Punt. Waarom? Omdat het dingen doet die geen game ooit eerder deed. Omdat het grenzen doorbreekt. Omdat het überstijlvol van je beeld afspat en omdat het gevoelens losmaakt die je niet kent uit games. Bijzonder, maar zoals hoofdpersoon Faith gaandeweg het verhaal al stelt: that isn’t necessarily good...
Review: Call of Duty - World at War
PC/PS3/X360 – De complete CoD fanboy community ging compleet door het lint toen bekend werd gemaakt dat deel 5 weer gewoon een WOII-shooter zou worden. Moord! Brand! Er moesten koppen rollen! Het was duidelijk dat de weg die Infinity Ward met Modern Warfare in geslagen was goed beviel en dat men liever niet meer terug ging. Inmiddels is de game bijna uit en -zoals dat vaker gaat met fanboys - hoor je er nu niemand meer over. World at War is namelijk gewoon een steengoeie game geworden. Niet beter dan Modern Warfare, maar zeker Call of Duty waardig.
Review: Red Alert 3
PC - Het zat jullie blijkbaar nogal hoog, de komst van Red Alert 3. Neem bijvoorbeeld de reaguursels onder de allereerste trailer die we postten. 29 meningen vinden we daar onderaan. Een mooi teken dat Red Alert nog leeft onder gamerts – behoorlijk zelfs. En waarom ook niet? We herinneren ons allemaal nog wat deze legendarische serie ooit betekende. Slapeloze nachten, van skirmish naar skirmish leven en het woord ‘affirmative’ dat nooit meer hetzelfde zou zijn.Nee, Red Alert is nooit zomaar een titel geweest...
Review: Farcry 2
X360/Ps3/PC - De kinderlijk kleurrijke wereld van Fable II trekt deze week alleen al vele duizenden mensen aan. In World of Warcraft zijn de bijna tekenfilm-achtige orcjes en elfjes met meer dan 10 miljoen fans niet aan te slepen, terwijl een trucklading vol bloed en wat scheldwoorden de enige redenen zijn dat Dead Space voor 18+ volwassenen is. Wat is dat toch met games? Waarom kunnen films bij wijze van spreken elke week een volwassen product met meerdere lagen en vaker dan eens politieke (doch vermakelijke) lading in de schappen knallen? Waarom zien we dat soort zaken, het volwassen niveau achter het vermaak en achter de technische kunstjes, zo weinig terug in games? Wat het antwoord op die vraag ook moge zijn, Farcry 2 lijkt zich in ieder geval niet neer te willen leggen bij ‘slechts een open wereld en veel schietplezier’...
Review: PES 2009
Het fluitsignaal klinkt nadat we een fictieve 90 minuten op het veld hebben gestaan. M’n vaste voetbalmaatje en ik kijken elkaar aan, en werpen vervolgens allebei een blik op de score die op de TV prijkt. 7-4, in het voordeel van mijn Kameroen. Hij is de eerste die z’n mond opentrekt:’7-4, fuck, kan me niet herinneren dat we ooit zo’n dikke uitslag hebben gehad.’ Hij heeft gelijk, normaal gesproken zijn we zo aan elkaar gewaagd, dat het verschil zelden boven de 2 doelpunten uitkomt, laat staan dat iemand meer dan 4 goals achter de keeper van de ander krijgt. Ik volg zijn opmerking op met:’Even iets anders, hebben we nou net PES 2008 of 2009 zitten spelen?!’
Review: Dead Space -X360/Ps3/PC-
In rustig tempo wandel ik door een van de donkere gangen van de USG Ishimura, een gigantisch ruimteschip dat zich bevindt aan de rand van het verkende universum. Buiten kaatst de zon zijn licht via een of andere maan tussen de spleten van de ijzeren luiken door naar binnen, evenzeer de duizenden zwevende stofdeeltjes verlichtend als dat het de aandacht vestigt op de vele plassen bloed. Nog 5 stappen tot aan de deur, dan plots knalt een gedrocht door een van de ventilatieluiken voor m’n neus, het wezen laat zich het beste beschrijven als een metershoge homp boos vlees, met tentakels, armen, benen, vet, bloed en buitenlichamelijke organen. Ik schrik er geen seconde van, maar trek mijn zwaar geüpgrade Plasma Cutter, schiet z’n benen en een arm eraf. Hij blijft roerloos liggen. 214 down, 543 to go...
Review: FIFA 09
Het jaar is 1998, door de speakers van m’n tv klinkt Blurs Song 2 met de regelmaat van de klok, standaard gevolgd door de mooiste potten voetbal die de wereld tot dan toe gezien heeft. Het is het jaar van FIFA 98: Road to the World Cup, voor mij het laatste jaar dat ik in EA’s voetbalserie de liefde voor de bal proef. Het laatste jaar dat FIFA de universele taal van ’t voetbal spreekt, snapt waar het om draait, snapt wat een voetbalfan wil. Follow-up World Cup 98 doet eveneens goede zaken, maar in de 9 jaren die volgen wordt één ding duidelijk: het eens onverslaanbare FIFA is een blessuregevoelig brekebeentje geworden.
Review: Brothers in Arms Hell's Highway
Gamerts hebben inmiddels meer tijd doorgebracht op de WOII slagvelden in Noordwest Europa dan de gemiddelde GI of Tommy. Dump een liefhebber van shooters op Omaha Beach en hij staat in Carentan voordat je "het beleg van Bastogne" kan zeggen. De Tweede Wereldoorlog vormt dan ook een ideale locatie voor een game. Hollywood heeft voorgedaan hoe het moet met Saving Private Ryan en Band of Brothers, en gamemakers doen dit kunstje op hun manier na.
Review: Star Wars - The Force Unleashed
Als meer dan 30 jaar Star Wars ons 1 ding heeft geleerd, dan is het wel dat alles draait om de balans tussen goed en kwaad. George Lucas gaf het ooit vorm in de ‘Dark Side’ en diens tegenhanger die over het algemeen als de ‘Light Side’ wordt bestempeld. Aan elke kern, elk conflict, elk volk en elke situatie ligt die eeuwige tweestrijd tussen goed en kwaad ten grondslag. Star Wars: The Force Unleashed is daarop absoluut geen uitzondering, op meer dan een manier is de strijd tussen goed en kwaad aanwezig in deze game. Ironisch genoeg is dat alleen niet altijd de bedoeling geweest van de ontwikkelaar...
Review: Spore (PC)
(R)evolutionaire woordgrapjes te over, de Sporno is niet aan te slepen en vergelijkingen met buitenaardse Sims liggen er ook al zó dik bovenop dat we in de gemiddelde door clichés geteisterde intro bijna zouden vergeten waar het om draait: Spore is er, eindelijk, wat betekent het voor ons gamers?
GC: Fuel
Morgenstond heeft goud in de mond, dus na een nachtelijk avontuurtje Leipzig zat ik om 10:00 vanochtend weer fris en fruitig op de beurs. Eerste bestemming: Fuel, de vorige week aangekondigde racer van Codemasters. Prima begin, want als we íets kunnen zeggen van Codemasters, dan is het wel dat die mannen de kunst van racegames onder de knie hebben!
GC: Operation Flashpoint 2 - Dragon Rising (PC/Ps3?Xbox360)
En nu wordt het écht interessant: ik zit bij een presentatie van Operation Flashpoint 2 - Dragon Rising. De verwachtingen zijn überhoog gespannen. Even een paar key-points voordat ik m’n laptop weg leg en begin met opletten. Zoals A.I. designer Clive Lindop al zegt: ‘Mensen zijn verliefd geworden op het origineel niet alleen om wat het was, maar ook om de potentie die de game liet zien.’ So True. En nu eerst even opletten en kwijlen...
CG: Alpha Protocol
Meteen maar even typen tijdens de presentatie voor deze. Meneertje de presentator vertelt over de game, die volwassen moest worden, in een nieuwe setting, mét een nieuw RPG-systeem. Weg van de dungeons & dragons-roots dus, et voila, we hebben een ‘modern day spionage RPG’. De eerste in z’n soort...