DS

In een tutorial die veel te traag verloopt, met veel teveel gelul en waarin je veel teveel aan je handje genomen wordt, openbaart de nieuwe gameplay van Pokémon Ranger zich. Geen Pokéballen of turned-based gevechten dit keer, maar behoud van de natuur en vrijheid schenken aan de bekende zakmonsters.

Want je bent een Pokémon Ranger, geen trainer. De insteek is dan ook, vlak nadat je aangenomen wordt als Ranger, dat je missies uitvoert voor een soort Poké-politie. Vermiste monstertjes opsporen, doorgedraaide exemplaren tot rust manen, mensen helpen via de krachten van Pokémon, en dat allemaal terwijl je de hoofdlijn volgt waarin je de snode plannen van het Go-Rocket team dwars zit.

De moraalridder uithangen kun je prima doen door alleen je styltus te gebruiken. Zowel in de steden als in het ‘wild’ lopen vrije Pokémon rond. Door tegen ze aan te lopen komen je in een apart scherm terecht waar je ze kunt vangen om op z’n minst experience op te doen, maar waarna ze zich ook in jouw team kunnen voegen.

Dat vangen heeft niet heel veel om het lijf. Het enige dat je hoeft te doen is namelijk rondjes om de kleine rakkers tekenen met je stylus. Er komt een tikje meer diepgang in door het gebruik van Poké-assist. 4 gevangen Pokémon kun je mee op sleeptouw nemen, waarna ze in te zetten zijn als hulp bij het vangen van de andere beestjes. Want als die eenmaal de door jouw getrokken lijn aanvallen kun je weer opnieuw begin met rondjes tekenen. Zo’n Poké-assist kan van alles bieden, van het verlammen van je tegenstander, tot het neerleggen van dik gras, waardoor ze minder mobiel zijn (en dus makkelijker te vangen).

Klinkt niet bijster spectaculair, en om eerlijk te zijn, is het dat ook niet. Hoever je ook komt in de game, en welke van de verschillende assists je ook gebruik, uiteindelijk zit je een groot deel van je tijd als een idioot zo snel mogelijk rondjes te tekenen.

Na de eerste ervaringen met de nieuwe gameplay was ik dan ook niet bepaald enthousiast. Het is dan ook knap hoe Ranger me na een uurtje of wat toch wist te vermaken. Het kinderlijke uiterlijk en het fijne deuntje op de achtergrond vormen wat dat betreft eigenlijk het perfecte boegbeeld voor een game die vooral aardig wegspeelt in al zijn eenvoudigheid.

Geen frustrerende gebeurtenissen of moeizame dungeons hier. Pokémon Ranger is meer een luchtige safari. Eentje die je eens van een andere kant het leven in deze bekende wereld laat zien. Waarbij de krachten van de Pokémon met een sleep van je stylus ingezet worden om anderen te helpen. Ik had het niet verwacht, maar ik vond het (na er een flinke tijd uitgeweest te zijn) weer een prettig ontmoeting met de kleine beestjes.

Rustig door een stadje heen sjokken, met wat mensen babbelen die hulp nodig hadden. Even een Pokémon met spierballen zien te vinden, om een jongedame te helpen een misplaatste kist opzij te duwen. De dagelijkse ditjes en datjes van het leven als Ranger meemaken bevalt me prima op zomerse dagen als deze.

Pokémon Ranger moet het dan ook niet hebben van z’n diepgang, die is er gewoon niet. Ook het tijdrovende levellen, of het drukke verzamelen van de diertjes zien we niet terug. Dit is simpel vermaak, maar desalniettemin wel vermaak. De game leent zich prima voor beide doelgroepen die het kán aanspreken. Die ene groep die nog moet kennismaken met deze wereld, en de groep die nog snel een luchtig tussendoortje wil voordat de RPG-varianten verschijnen. Geen ontzettend sterke game op zichzelf dus, maar een prettig tripje dat prima gebruik maakt van z’n licentie en daarmee het wachten op de échte klappers enigszins zal weten te verzachten.

Cijfer: 7