DS

In de hoogtijdagen van dit genre heerste een tweestrijd tussen 2 kampen. Enerzijds waren er de cartoony games á la Monkey Island en Broken Sword. Steevast geconfronteerd met een flinke dosis humor en de meest absurde puzzels, werd de speler slechts controle gegeven over een simpel icoontje. Iets later volgden games als Phantasmagoria en The 7th Guest. Stilstaande driedimensionale beelden vormden de spelwereld terwijl het verhaal gebracht werd door B-acteurs in live-action filmpjes.

Ondanks de opvallende en subtiele verschillen, zwoeren beide aftakkingen bij hetzelfde concept, namelijk dat van het zogeheten pixelhunting. Een vorm van gameplay waarbij alle voorwerpen werden aangeklikt ter controle. Sommigen genoten niet meer dan een nutteloze (vaak flauwe) omschrijving, anderen gingen in een onverzadigbare virtuele knapzak, om later in een van de vele puzzels weer tevoorschijn getrokken te worden. Daarnaast moest met de verschillende karakters in de game de juiste dialoog gevoerd worden om progressie in het verhaal te boeken. Wat er echter ook moest gebeuren, en hoe je het ook deed; graphics waren ondergeschikt, het waren de puzzels en dialogen die de ziel van de game vormden.

Maar die tweestrijd is voorbij, in een tijd waarin het genre als op sterven na de dood gezien wordt, is elke game die het pixelhunting (al dan niet onzeker gemaskeerd) in het vaandel draagt een welkome behouder van haast vergane idealen. Die zeldzame eer ligt ditmaal in handen van DS-game Hotel Dusk: Room 215.

Ontwikkelaar Cing neemt ons mee naar de jaren '70 waar het verhaal wordt verteld van Kyle Hyde, een geplaagde ex-politieagent die zijn dagen slijt in sarcasme, werkend als door-to-door salesman. Een klusje naast zijn dagelijkse werkzaamheden brengt Kyle één nacht in het vervallen Hotel Dusk.

Hotel Dusk heeft een verleden, maar in die ene nacht is het Kyle's verleden waarmee vrede gevonden moet worden. Een gezicht van vroeger, de zoektocht naar Kyle's verdwenen partner, rare pakketjes en markante figuren tekenen zich gestaag af tegen een achtergrond van wat een film noir pur sang lijkt te zijn. Maar verschillende elementen weerhouden Hotel Dusk ervan om de stempel van dit gestileerde genre te mogen dragen. Ook al wordt gretig gepoogd de karakteristieke rol van cynische detective neer te zetten, een scala van over-de-top uitspraken en reacties weerhouden Kyle ervan om deze rol naar behoren in te vullen. Overigens is ook bij de rest van de cast sprake van dit euvel, waarbij het niet ontbreekt aan de wil om los te komen uit een tweedimensionaal karakter, maar wel aan de verbale mogelijkheden om dit te doen. Toch wordt met de aparte visuele stijl wél iets neergezet waardoor we Hotel Dusk niet zonder slag of stoot karakterloos mogen noemen.

Een stijl waarbij ruwe potloodschetsen karakters op je beeldscherm leven inblazen. Hotel Dusk is dan ook bijna dat scherpgeschreven detectivemysterie dat zich als een virtueel boek laat uitspelen. En dat is dan ook wat deze game wil zijn, getuige onder andere het feit dat de DS als een boek (dus verticaal) moet worden vastgehouden.

Aan de linkerzijde kijken we uit Kyle's ogen, waarin we het hotel in alle vergane glorie mogen aanschouwen. Op het rechterscherm bevindt zich een plattegrond, waarin Kyle door middel van de stylus gemakkelijk te manoeuvreren is. Beide schermen komen samen als er een puzzel opgelost moet worden. Meestal zijn deze puzzels voorafgegaan aan het nodige denkwerk, waarbij het goede item geselecteerd moet zijn in de juiste situatie. Op het moment dat je koffer niet opengaat en je alleen een tang in je bezit hebt, zal enig nadenken aan de kant van de speler er bijvoorbeeld toe moeten leiden dat een verderop gehangen kleerhanger kapot geknipt wordt, om vervolgens met het verkregen stuk ijzer het kofferslot open te krijgen.

De meeste van deze puzzels zijn simpel uit te voeren, maar vereisen best wat pittig denkwerk, waar (bij een positieve uitkomst) vaak een voldaan gevoel bij komt kijken. Naast het acceptabele puzzelwerk biedt Hotel Dusk vooral veel tekst, waarmee de inspanning om als interactive novel gezien te worden soms net iets teveel wordt geleverd. Ja, het had wat minder gemogen. Toch levert de hoge mate van tekstgebruik uiteindelijk een meeslepend verhaal op, al had ik sommige stukken tekst graag iets minder langdradig gezien.

Hotel Dusk: Room 215 faalt en slaagt aan alle kanten. Met een te lage focus op memorabel puzzelwerk, en te een te grote op het zijn van een interactive novel, verloochent het helaas zijn wortels als point-'n-click avontuur. Ook de geloofwaardigheid als een pure noir titel wordt teniet gedaan door een weinig authentieke dialoog. Wél weet Hotel Dusk: Room 215 een andere weg in te slaan dan het gros van de hedendaagse games. Een weg die leidt naar het ontdekken van nieuwe vormen van expressie in games, en niet langs het drukbewandelde pad van enkel betere graphics. En wat dat betreft mag Hotel Dusk: Room 215 zich scharen naast de tegenwoordig zeldzame point-'n-click games. Niet eens als genregenoot, maar als te respecteren mede-idealist.

Cijfer: 7