DS

En dat is goed nieuws, als er tenminste nauwkeurig wordt omgesprongen met het bronmateriaal. Bij Final Fantasy 3 is dat in ieder geval gebeurt, maar niet altijd ten goede van de game.

Zo is het verhaal globaal gezien intact gebleven, helaas…Want als de jonge Luneth onverhoopts in een grot tuimelt waarin hij een sprekend kristal aantreft, wordt hem verteld dat hij één van vier uitverkorenen is. Al snel tref je dan ook de 3 anderen, die net als Luneth geen weet hebben van hun bijzondere lot, en trek je erop uit om plaatselijk leed te verhelpen en uiteindelijk de wereld te redden van de duisternis. Waarschijnlijk klinkt het op papier nog leuker dan dat het is uitgewerkt in de game, want de verhaallijn vergeet je op interessante zijsporen te gooien, goed uitgewerkte karakters voor te stellen, leuke sidequests aan te bieden of je er simpelweg in te betrekken.

Een gemiste kans, en eentje die deze game helemaal af had kunnen maken. Want op het loze verhaal en de (grotendeels) zielloze personages na is Final Fantasy 3 eigenlijk nog steeds een erg sterke titel.

Dat ligt ‘m voornamelijk aan het battlesysteem en de feeling die de game weet te creëren. Wat niet verandert is, is de grote hoeveelheid random-battle encounters. Hoewel ik het persoonlijk nog altijd wel kan pruimen, is dit systeem volgens het gros van de gamers ontzettend achterhaald. Niks aan te doen, dus je zult er het beste van moeten maken.

En dat doe je voornamelijk met het job-systeem, iets dat in de originele versie van deze titel geïntroduceerd werd. Je kunt je manschappen namelijk een bepaalde job aanleren, zij het een magiegeoriënteerde als White of Black Mage, of een meer op kracht gerichte, zoals Viking of Dragoon. Naast je normale level dat blijft groeien dankzij opgedane experience points, ontvangt je job ook aparte experience levels. Logischerwijs zorgen hogere levels voor een efficiëntere uitvoering van de skills die een bepaalde job met zich meebrengt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan betere healing capabillities bij een White Mage.

Gezien het feit dat je zo vaak als je maar wilt kunt switchen van job, brengt het geheel flink wat diversiteit in de battles. Het gegeven dat je outfit wordt aangepast aan je job (zoals de herkenbare zwarte mantel en gele puntmuts van een Black Mage) draagt hier ook zijn steentje aan bij. Vanwege functionaliteit en diversiteit weet dit systeem Final Fantasy 3, met zijn vele encounters, dan ook een flink eind te dragen.

Dus het verhaal is kudt, de random-battles ook niet de beste keuze, maar de gameplay maakt veel goed. Wat ook ontzettend veel goed maakt (sterker nog, wat eigenlijk dé reden is dat ik helemaal hooked aan deze titel raakte) is het sfeertje wat het nieuwe jasje van deze game weet neer te zetten. Want natuurlijk profiteert Final Fantasy 3 van de mogelijkheden van de DS, en dan vooral in audiovisueel opzicht.

De game ziet er ontzettend leuk uit, geheel in de stijl van de karakters uit de FF tactics serie, kun je weinig anders dan vrolijk worden als je rondwandelt in het gepresenteerde wereldje. Alles is volledig driedimensionaal, waarbij het oog voor detail en kleurrijke omgevingen ook zeker niet ontbreekt. De muziek maakt de presentatie vervolgens helemaal af. Want de soundtrack heeft een flinke poetsbeurt gehad om aan de eisen van deze tijd te voldoen.

De andere mogelijkheden van de DS worden helaas minder goed benut. Zo is het bovenste scherm amper in gebruik. Lopende buiten de dorpjes zie je er een map op, maar tijdens de game heb je er eigenlijk praktisch niets aan. De touch-screen mogelijkheden gaan niet verder dan het vervangen van het standaard knoppenwerk, en heel bijzonder is dat natuurlijk niet. Bij de Wi-Fi geldt hetzelfde, er is iets mee gedaan, maar je hebt er eigenlijk niets aan. Want brieven versturen naar mensen wiens friend-codes je hebt, kom op zeg, dat gaat echt behoorlijk nergens over.

Mijn eigen tekst zo teruglezend, lijkt het er misschien wat op dat ik niet helemaal tevreden ben over deze game. En eerlijk gezegd, sommige dingen hadden inderdaad beter uitgewerkt mogen zijn. Het neemt echter niet weg dat dít de game is waar ik waarschijnlijk het meeste plezier van heb gehad op mijn DS. Want het is en blijft een Final Fantasy game. En hoe je het ook wend en keert, het succes van de serie is er niet voor niets. Urenlang door kleine kerkers en grotten heen dwalen, de ene na de andere random-encounter afslaande met mijn nauwkeurig gemanaged team; heerlijk vond ik het.

Die reis door het, nu dan driedimensionaal, landschap met vrolijke deuntjes op de achtergrond. Een sloot aan karakters, dan maar zonder binding, waar ik tegen babbelde in de verschillende dorpjes. En natuurlijk de onmisbare aantrekkingskracht van het zien groeien van ‘jouw’ vrienden, ik kan er niet omheen, het trekt me allemaal nog helemaal in de beleving.

Kortom, Square-Enix komt vrij makkelijk weg met deze game. Het aantal aanpassingen aan het origineel -naast de hernieuwde presentatie- is zo goed als nihil. De kwaliteit die dit deel altijd heeft gehad maakt het echter nog een zeer verteerbaar geheel. Ik was er in ieder geval een heel poos mee in m’n nopjes, en of dat voor jou ook zal gelden…Tja, ga bij jezelf eerst eens na hoeveel nostalgische waarde deze serie voor je heeft, want dat is denk ik een veel betere graadmeter dan het punt wat ik aan deze game geef.

Cijfer: 8