DS

Als er iets is wat we de Mana-serie nooit kwalijk hebben kunnen nemen, dan is het wel een slordige presentatie. Elke keer weer krijgen we een onberispelijk, ietwat suikervrolijk, maar altijd betoverend mooie omgeving voor de kiezen. Children of Mana is daar geen uitzondering op. Het eerste dorpje met het typisch rpg-deuntje straalt in alles afwerking uit. De getekende achtergronden, tot in de kleinste details neergezet. De levendigheid, ondanks de minuscule grootte van het plaatsje. En natuurlijk een hoop gebrabbel over Mana, de levenskracht van de planeet.

In Children of Mana neem je de rol op je van 1 van 4 avonturiers. De stoere Ferrik, de kleine magiër Poppen, de dikkige Wanderer of danseresje Tamber. Elk van deze 4 karakters heeft z’n eigen trekjes en stats en qua verhaal heeft het hier en daar net een lichte andere inslag. Het verhaal draait, hoe kan het ook anders, weer om Mana. 10 jaar na een verschrikkelijke catastrofe lijkt deze levensstroom aan de verkeerde kant van rechtvaardigheid te zijn beland, wanneer het de planeet om de zeep lijkt te gaan helpen. Al snel wordt jij de uitverkoren drager van het zwaard van Mana om, hoe kan het ook anders, de ondergang van de wereld tegen te gaan.

Het redden van de wereld gaat deze keer in een redelijk vast patroon. Je vertrekt uit je dorpje, op weg naar een locatie met veel monsters. Hier baan je je een weg door hordes vijanden, werk je een aantal verdiepingen af en word je geconfronteerd met een eindbaas of stukje cutscene. Vervolgens keer je weer terug naar je dorpje om te achterhalen waar de volgende locatie is die om wat strijdgeweld vraagt.

Vergis je echter niet door te denken dat het spel enkel lineair is. Nou hoef je niet een overdosis aan te kiezen paden en subquests te verwachten, maar helemaal vast aan de plannen van de makers zit je ook niet. Zo is er de dudbear-service, waarvoor je bepaalde opdrachten kunt uitvoeren die een berg geld opleveren. Vaak gaat het niet verder dan: vernietig alle monsters in gebied X, maar goed, de keuze is er. Daarnaast zijn er in het dorpje zo af en toe ook nog wel eens wat subquests voor de bewoners bij elkaar te scharrelen.

Veel diversiteit op de hoofdlijn leveren deze addities nooit echt op, maar vanuit het multiplayer-oogpunt voegt het wel weer een hoop missies toe om doorheen te banjeren. Qua verhaal en structuur zal Children of Mana niemand wegblazen. Het verhaal is vrij standaard en zal een stuk minder aantrekken dan de perikelen uit z’n grote SNES voorganger. De vast missie-structuur met één centraal dorpje, in plaats van een open wereld waarin je gaat en staat waar je wilt, viel me ook wat tegen. Hierdoor voelt de game nooit echt groots aan en ligt het gevaar van herhaling na een aantal uurtjes al op de loer.

Het battle-systeem daarentegen levert prima werk af. Het is een verfrissende voortgang op het actiegerichte systeem uit SoM. Geen turn-based of trage knokpartijen, maar alles in een heerlijk snel tempo waarbij timing, een vleugje tactiek, dual-wielding en een berg button-mashing je een heel eind zullen brengen. In het systeem zijn vervolgens wel weer de gewoonlijke factoren toegevoegd zoals het vergaren van experience om levels te stijgen, het aantrekken van nieuwe wapens en armor en magiegebruik.

Het gebruik van wapens en armor is trouwens erg tof gedaan. Dit keer kun je niet de wapens zelf sterker laten worden, maar mag je wapens en armor alleen maar gebruiken als je zelf een bepaald level hebt bereikt. Daarentegen is het magiegebruik een domper. Uit verschillende hulpjes kies jij degene die de aantrekkelijkste magie heeft, een druk op de knop roept deze mini-summon vervolgens op. Klein minpuntje is dat deze rakkers nooit echt veel nuttiger zijn dan een paar welgemikte tikken met je hamer of zwaard. Beetje jammer.

Een laatste aspect dat ik nog even wil aanstippen in het battle-systeem zijn de gems. Je karakter kan gaandeweg zijn avontuur bepaalde gems equippen. De ene keer brengt het extra aanvalskracht met zich mee, de andere keer de kans om items te stelen. Alles bij elkaar opgeteld zit er genoeg diversiteit in om de knokpartijen interessant te houden, in ieder geval de eerste uren, daarna begon het plezier ietsje af te nemen om de zoveelste kerker door de rammen.

Zo zou Children of Mana zo maar eens een aardige rpg, met uitstekende presentatie kunnen zijn, maar eentje die helaas net wat teveel van hetzelfde blijkt om de hele rit voor uit te zitten. Gelukkig is daar het multiplayer aspect als redder van de dag. Een ware verademing tussen de uiteindelijke eentonigheid. Samen met een vriend of vriendin kun je alle quests nog eens lekker aflopen om met z’n tweeën huis te houden. Lak aan het verhaal, lak aan het gebrek van meerdere dorpjes, gewoon ongedwongen met 2 tot 4 man hakken en lachen.

Children of Mana blinkt uit in stijl en speelt in de eerste instantie verfrissend gemakkelijk weg. Een te eentonige missiestructuur, tegenvallend verhaal en gebrek aan betrokkenheid zorgen er echter voor dat de game niet de oneindig interessante klassieker zal worden als zijn voorganger dat is. Ondanks dat zijn er net genoeg goed geplaatste ideetjes uitgewerkt die samen met een vermakelijke multiplayer-mode Children of Mana het aanschaffen waard maken.

7.5