driving

Ook al ben je als game-reviewer (zelden) gevoelig voor marketingcampagnes, ik merkte het gebrek daaraan wel tijdens het ontvangen van Superbikes. Een game waar je maar weinig over gehoord hebt, terwijl je toch dagelijks op Internet naar gamenieuwtjes zoekt. Het begint een beetje met een valse start. Vooral als je dan, direct de training induikend, niet een bijster mooie game voor je kiezen krijgt…

De hoofdmoot van de game laat zich opsplitsen in de Trophiesmode en een carrièremodus waarin jouw motorcoureur door verschillende seizoenen heen een legende moet worden. Dat hele carrièregebeuren spreekt me altijd wel aan, dus de eerste keuze was al snel gemaakt. Maar het bleek niet de enige keuze te zijn, want in plaats van de banden, allerlei afstellingen en een motor te kiezen, kreeg ik ‘mijn’ coureur in beeld, met verschillende keuzes om de beste man aan te kleden.

Het is de interessante draai die Superbikes aan zijn carrièremodus weet te geven. Dit keer is het namelijk niet het perfect tunen van je motoren die het opklimmen van de rankings mogelijk maakt. Nee, het is jouw eigen coureur die ervaring opdoet en uitgroeit tot een legende.

Dat ervaring opdoen mag je in dit geval letterlijk nemen, aangezien er in elke race of challenge een berg experience-points te verdienen is. Dit kan zijn door een perfecte lap te rijden, lang op kop te liggen, of door lekker veel te draften. Als een ware rpg kun je met deze punten levels omhoog gaan en je skills (zoals cornering of braking) omhoog jagen. Ook het aankleden van je coureur speelt een soortgelijke rol. Goed presteren betekent betere kledingstukken verdienen, die weer hun eigen bonussen met zich meebrengen.

Ook al beschik je in de game over de originele namen en modellen (Ducati, Suzuki, Honda), deze snelheidskrakers worden plots een heel stuk minder relevant als het gaat draaien om jouw coureurtje en zijn kwaliteiten. Het siert de game en brengt een interessante persoonlijke factor met zich mee die bij racegames vaak ontbreekt.

Helaas is het bovenstaande een van de weinige dingen waarop Superbikes zich weet te scheiden van het koren. Zo ben ik goed te spreken over de besturing. Zet je alle hulpmiddelen uit, dan heb je een behoorlijke hardcore race-ervaring te pakken waarbij een grassprietje je al van je motor af kan werpen. Vanzelfsprekend zorgt het aanzetten van de hulpmiddelen weer tot races die vrij gemakkelijk te winnen zijn. De mogelijkheid om het gewicht van je rijder in de strijd te gooien is hierbij een leuke toevoeging.

Uiteindelijk allemaal prima, maar zoals veel aspecten in de game, weinig onderscheidend. Zo is het hetzelfde verhaal bij de (veelal waarheidsgetrouwe) tracks in de game, die variëren van stedelijke gebieden tot officiële circuits. Leuke circuits, maar nou niet bepaald oogstrelend. De matte achtergronden die grafisch gezien absoluut niet meer van deze tijd zijn, het doet redelijk af aan de algehele ervaring. Toch jammer voor een game die (op enige schoonheidsfoutjes na) verder weinig verkeerd doet.

En zo komt alles weer full-circle terug bij het upgraden van je coureur, het enige unieke wapenfeit van Superbikes. Een wapenfeit dat in het onderdeel Trophies zelfs nog ontbreekt (zonde!). Ondanks de prima uitwerking en charme die het met zich meebrengt, is het lang niet voldoende om een titel als deze te laten uitblinken.

Superbikes – Riding Challenge mist de grandeur, de glamour en misschien ook het vertrouwen waar ‘de groten’ wel over beschikken. Erg zonde voor een titel die, geheel op zijn eigen manier, toch alleraardigst speelplezier oplevert. Voor mensen die verzot zijn op motorracen of gewoon niet zo bekend zijn in het genre is Superbikes een veilige aankoop. Voor mensen die op zoek zijn naar the next big thing, helaas voor jullie speelt Superbikes het iets té veilig.

Cijfer: 6.5