blog
Blog: Waarom Pac-Man niet meer werkt
Gedachtes over games. Het moet eigenlijk niet gekker worden zou je denken. Alsof we aan niets anders denken. Natuurlijk wel, maar daar vertellen we hier niets over. Waarom denk ik dat Pac-Man niet meer werkt? Eigenlijk heel simpel. Wij, de gamerts, zijn door de afgelopen tien jaar gewend geraakt aan een bepaalde standaard die heel snel overschreven word door de volgende ervaring. Mits deze net iets beter is dan de vorige. Hoe vaak we ook met z’n alle roepen dat games vroeger leuk, moeilijker, spannender, uitdagender of verslavender waren, er klopt gewoonweg geen reedt van. Althans, niet in mijn beleving.
In het land van blinden is Eénoog koning. Deze uitdrukking slaat de spijker op zijn kop als het gaat over games van vijftien tot twintig jaar geleden. Pac-Man is hier een heel mooi voorbeeld van. Pac-Man kwam in de arcadehal in 1980. Niet hier natuurlijk, maar in Japan. Ook in die tijd liepen we natuurlijk niet voorop als het over games gaat. Iedereen die in die tijd interesse had in games vond Pac-Man geweldig. En nog kijken mensen met weemoed terug naar de gele happer. En als je vraagt waarom krijg je standaard het zelfde antwoord: Simpel en verslavend. Voor die tijd klopt het zeker, dat was het ook. Maar laten we eerlijk zijn, heel veel meer was er ook niet. Je kon niet kiezen tussen honderden verschillende games om te spelen. Je moest wel. Daarbij was er ook niets te klagen over de game, er was echt nul vergelijkingsmateriaal. Heden ten dagen is dat wel anders.
Laten we eens doorborduren op de Pac-Man franchise. Na Pac-Man, Miss Pac-Man en misschien Pac-Man Jr. is er nauwelijks nog een geweldige Pac-Man geweest. Neem bijvoorbeeld al die 3D versies die uitgebracht zijn, verschrikkelijk. Of de “mooie” sidescrolling platform game Pac-Land. Stuk voor stuk brachten ze nooit meer het succes en het plezier zoals de allereerste Pac-Man dat ooit deed. In mijn ogen is de reden simpel. We waren beter gewend inmiddels en de lat bij een nieuwe Pac-Man game lag gewoon hoog. Want het was wel Pac-Man. Om even deze pillenslikkert achter ons te laten kijken we eens naar Tetris. Nog zo een icoon uit de gameshistorie. In 1984 zag deze verslavende puzzelgame het licht. Mannen en vrouwen, jong en oud speelden dagen en nachten lang deze blokkerige game. De eerste in zijn soort en daarom gelijk de meest succesvolle. Welke puzzelgame heeft het ooit zo ver geschopt wat populariteit betreft? Bejeweled is een heel eind gekomen, dat moeten we eerlijk toegeven, maar net zo populair als Tetris? Nee, dat heeft de game in mijn ogen niet gehaald.
Een andere aspect waar mijn gedachtes over de vrije loop namen is de tijdsduur van games.
Tegenwoordig klagen wij als een game in zes of acht uur is uit te spelen. Een schande! Hoe durven ze voor onze zuur verdiende euro’s. Dat was vroeger wel anders! Ja? Klopt dat eigenlijk wel? Bij een simpele zoekopdracht op JoeTroep blijkt dat games vroeger een stuk sneller waren uit te spelen. Neem bijvoorbeeld de Commodore 64 hit: Commando die in iets minder dan drie minuten is uit te spelen. Of wat te denken van Ghost ’n Goblins in nog geen vijf minuten. Natuurlijk worden deze games gespeeld door mensen die jaren lang niets anders hebben gedaan en lukte ons dat vroeger niet omdat we er waarschijnlijk niet goed genoeg in waren, maar zonder cheats KON het wel. Welke willekeurige game je nu oppakt, en hoe goed je er ook in bent, met vijf minuten ben je er niet door heen. Onmogelijk. Nog een voorbeeld. The Last Ninja. Een game die ik persoonlijk op twee cassettebandjes had. Beide aan weerszijde te gebruiken. Binnen twintig minuten is deze game uit te spelen vertelt JoeTroep mij. En wat heb ik ooit betaald in 1987? Veertig gulden. Omgerekend dus nog geen twintig euro, maar dat was wel drieëntwintig jaar geleden. En dat was echt een bom duiten. En toch accepteerde we dat in die tijd. Want, je wist niet beter.
En tegenwoordig? Tegenwoordig spiegelen we op de PS3 de grafische kwaliteit van elke game aan Uncharted of God of War. Op de Xbox 360 nemen we Gears of War of Red Dead Redemption als maatstaaf. En op de Wii… ach, de Wii. Een game is dikke kak als je binnen twaalf uur door de singleplayer heen bent. Geen multipayer? Dan is de game ons geld niet waard. En worden we er niet ingezogen zoals een ten-dollar hooker dat kan moeten we er niets van weten. Wij als gamers zijn door de jaren heen verwend. Of zie ik dat verkeerd? Ja en nee is daarop het antwoord. Ja natuurlijk zijn we verwend als je kijkt naar de verbetering van alles wat games ons te bieden hebben. Grafisch, geluidstechnisch en natuurlijk ook verhaaltechnisch. Maar dat moet natuurlijk ook wel, laten we reëel zijn , een ontwikkelaar die nu met een game aankomt zoals Tetris of Pac-Man is geen lang leven beschoren tussen het geweld van de Medal of Honor’s en Heavy Rains. Terug kijken naar hoe het ooit was is voor ouwe sokken, en ja ik spreek uit ervaring. Ook het herspelen van oude games kunt u beter niet doen, ooit was het leuk, maar nu is het vergane glorie. Ergo, leuk dat het toen geweldig was maar dat is het niet meer. Dus hoe vaak we ook roepen dat gameplay het belangrijkste is kijken we stiekem naar veel meer dan dat.
Reacties
Ik ben blij dat je aangeeft dat het een eigen mening is...
Zonder bovenstaande jaren 80 generatie waren we niet waar we nu waren in gameland.
Ik denk dat bovenstaande bewering opgaat voor het publiek tot en met 18 jaar, de oudere generatie gamers weten wel beter.
-edit- trust me, ik ben een oudere generatie gamer. en ik zeg ook niet dat we zonder hadden gekund. maar het verheerlijken van games toen ten opzichte van nu klopt niet. voor die tijd was het geweldig. nu niet meer.
Keeki wa uso da 23-07-10 | 11:35
Maar ze waren vroeger wel innovatiever dan tegenwoordig. Ik moet wel zeggen dat je het wiel geen twee keer kunt uitvinden, maar het grootste deel van de games wat tegenwoordig verschijnt is een vervolg of een licht aangepaste versie van een andere game. Weinig nieuws en veel herhaling. Uitmelken van de consument. Ik heb laatst nog wat oude MSX en Amiga games bekeken en ik kwam erachter dat de herinneringen mooier waren dan de games zelf. Nostalgie is een bitch.
Jax 23-07-10 | 11:46
Games waren vroeger moeilijker omdat je niet kon saven. Daarom deed je er langer over om het uit te spelen. Game Over is een term die in de games van tegenwoordig nooit meer voorkomt. Gelukkig aan 1 kant want wat je zegt de games zijn wel degelijk langer geworden. Vroeger waren de games ook meer gericht op reflexen. Veel "techniek" was vaak niet nodig omdat de games weinig mogelijkheden hadden, een character kon bijvoorbeeld alleen lopen springen en schieten. Dus het is moeilijk te vergelijken de games van toen met de games van nu. Het is eigenlijk iets compleet anders geworden. Vroeger was het een spelletje spelen....nu is het een game ervaring. Juist het gebrek aan "pac-man" games maakt de instap voor nieuwe gamers lastiger. Bejeweld bijv was een spel die vrouwen graag speelde. De rest was "te ingewikkeld".
Aad Teïst 23-07-10 | 12:22
Naast de veel geroemde spellen van weleer, was er vroeger ook een hele hoop peop, hoor.
Daarnaast denk ik dat als een industrie voor een steeds grotere groep mensen toegankelijk wordt, dat er dan meer ontwikkelaars hun bestaansrecht verwerven door het maken van 'generic manshoot XIV'. Vroeger moest je wel innovatie, leuke, of mooie games maken, anders was je binnen no time kapot. De lat lag hoger. Ook nu het simpelweg meer geld kost is het maken van een game niet rendabel. er moeten sequels bij, want dat scheelt een hoop in de kosten(zie modern warfare). Daarom denk ik dat al die pac-man vervolgen flopten. Het was een spel waar je simpelweg geen vervolg op kan maken, want het heeft niks om het er aan vast te knopen.
-
Ik moet er wel bij zeggen dat ik niet -zo- oud ben dat ik de release van pac-man heb meegemaakt en ik heb geen flauw benul waar ik hiermee heen wilde, maar goed. Mijn gedachten.
Muntstuk 23-07-10 | 12:25
Zelda 1(1987), de speedrun is een half uur, als je het nog nooit gespeeld hebt kan het echt niet in 10 uur.
Telltale spellen zijn een groot succes nadat het hele genre sinds grim fandango (1998) 10 jaar lang vergeten was. Die oude LucasArts spellen zijn nog steeds erg leuk met ScummVM.
en zo kan ik nog wel even doorgaan.
aapje! 23-07-10 | 13:03
Laatst op een avondje met m'n zwager TMNT 2 uitgespeeld op de 8-bit NES, wat een plezier!
Nu jagen we op double dragon 1-3!
Dr. Zielenknijpert 23-07-10 | 13:09
het komt neer op de hoeveelheid geld die er in omgaat. te vergelijken met alle andere soorten entertainment waarbij muziek de meest sprekende is. "hun vroegere werk was beter, nu zijn ze te commercieel" kan je van praktisch al je favoriete bands zeggen. je gaat van undeground (het wij gevoel) naar keiharde business (het zij gevoel, zie activision atm) en dat suckt maar is onvermijdelijk. immers iedereen denkt dat zij zich niet zullen laten beinvloeden door die paar dollar meer.
gaap 23-07-10 | 13:22
Ach ach ach, kom nou toch. Mensen hebben op alles wel wat te zeiken.(Zie Junglejack)
Spellen te kort, spellen te makkelijk.
Als je een goed en lang spel wilt spelen met replaywaarde dan ga eens Tales of Symphonia voor de Nintendo Gamecube aanscheffen. ( of als nintendo hatert op de PS2)
Eerste keer door dat spel spelen = 60 uur.
De 6 opvolgende malen 40 uur (zonder sidequests)
en meerdere endings.(stuk of 8)
Mischien als je van replay waarde houd en tijds verschil in het spel zelf, chronotrigger.
Ik bedoel het heeft +- 20 verschillende eindes, waar het eerste na een half uur al behaald kan worden. En de laatste na een 20 - 30 uur.
Zoals ik al had gezegd, er is altijd wel iets te vinden om niet leuk te vinden, ga liever gewoon een spel spelen die je wel aanstaat.
dekaashaas 23-07-10 | 13:39
hé, vergeet je even niet de extreem spannende game van het eerste uur?
Leisure suit Larry! Goed voor vele uren spelplezier en wilde fantasien....
Snelle Gerrit 23-07-10 | 13:45
@JungleJack
Mischien heeft dit dan wel meer nostalgische waarde voor je?
www.youtube.com...
Keeki wa uso da 23-07-10 | 14:48
Beste fighting-game ooit: Yie Ar Kung Fu (gespeeld op de MSX) - niet omdat het nou zo geweldig in elkaar stak, maar omdat ik met geen enkele andere fighter nadien nog ZO veel plezier heb gehad! Dat muziekje ken ik nog steeds uit mijn hoofd.
En toch ben ik blij dat ze tegenwoordig andere spellen maken. Dat nostalgische gevoel houd ik graag zoals het is: nostalgisch gevoel. En dan jaag ik intussen nog ff een keertje de boel op stelten in Liberty City. Of zo.
engheltje 23-07-10 | 16:19
Zal ik het je even uitleggen JungleJack?
Echte videogames zijn niet uit te spelen, het gaat namelijk om de hi-score halen.
Games die je kan "uitspelen" hebben een enorm korte levensduur.
Daarom ligt Red Dead Redemption bij de meeste mensen alweer lekker op een stoffige plank in de boekenkast, en wordt Pac-man na 30 jaar nog steeds gespeeld.
Als 40 gulden in 1987 een bom duiten voor jou was, ben je beslist geen oudere generatie gamer; en aan je artikel kun je ook duidelijk merken dat je de essentie van videogames niet begrijpt.
Akabei 23-07-10 | 17:56
@engheltje 23-07-10 | 16:19
speciaal voor jou: www.youtube.com...
eeuwige eennalaatste 23-07-10 | 18:03
Bij de gouden jaren denk ik meer aan Thief, System Shock, Deus Ex. Niet dat er nu geen geweldige spelen gemaakt worden maar ik mis dat gevoel toch een beetje.
Bokito ergo sum 23-07-10 | 21:05
Hulde voor dit artikel, je hebt gelijk. Buiten dat ik paper toss op mijn mobiel leuker vind dan Asphalt 5, maar dat heeft denk ik meer te maken met tijd + plaats + frustratie-level. Maargoed, als we het toch over 1980 hebben, kan ik jullie eindelijk eens van dienst zijn met een nieuwe website?
poepkop 23-07-10 | 21:20
@Keeki wa uso da 23-07-10 | 14:48
Vet! :D
'TrauMa 24-07-10 | 03:48
Vroegâh...duurde het wel 4 dagen voordat je alle 4 levels van Commando onder de knie had. Daarnaast pak je nu Commando en Ghost & Goblins. Beide ports van Arcade hal games die er speciaal voor waren gemaakt om niet eindeloos lang te duren. Ook was de capaciteit van de C64 er niet naar om grote werelden te maken. Daarnaast zijn de longplays hier gespeeld door mensen die de games ten treuren hebben gespeeld. Er zijn ook mensen die SMB in 5 minuten uitspelen (speedruns), maar dat doe ik nog niet eens in een uur. Als laatste vergeet je het belangrijkste criteria: Replay Value. Dat was vroeger gewoon veel hoger. Veel van dat soort games zijn nu mateloos populair in de Casual Games. Veel daarvan zijn poorten van oude C64/Amiga games en doen het dus 25 jaar na dato nog steeds goed.
OldSkooler 24-07-10 | 12:05
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarrgh ik wordt oud ;-)
Ga zo mijn Atari 2600 maar weer eens afstoffen...
De cartridge met Frogger erin en gaan met die banaan.
(of gaan met die kikker eigenlijk)
Bertorelli 24-07-10 | 13:36
"Neem bijvoorbeeld al die 3D versies die uitgebracht zijn, verschrikkelijk."
Ik vond Pac man world rally op de PSP best vermakelijk.. maar dat kwam vooral omdat het enorm op mariokart lijkt :')
maurice92983 24-07-10 | 14:26
Het is meten met twee maten. Arcade games als Pac Man, Donkey Kong, Scramble en noem ze maar op behoorden tot een nieuwe generatie videogames. Technologie m.b.t. beeld en geluid maakten voor het eerst echte animaties mogelijk zonder dat je naar een blokkendoos zat te kijken, en het was zelfs in kleur. Ook was het geluidseffect geboren, iets wat fascinerend was, net als meertonige muziekjes.
Het regende in die tijd nieuwe spelconcepten en langzaam werd duidelijk waartoe computers in staat waren. Dat was m.i. een van de meest verslavende dingen aan die games. Bij het spelen werd je beloond met nieuwe ervaringen zoals een tussenfilmpje of nieuw level met weer andere tekeningetjes, muziekje, of een ander doolhof. Je wilde alle dingen gezien en gehoord hebben. Toen de homecomputer z'n intrede deed verslonden we tapes met programma's om nieuwe dingen te zien. Er zat altijd wel iets helemaal nieuws tussen, zelfs als het niet eens een spel was of een spel zonder geluid en tekeningetjes.
Tegenwoordig heb je engines en zowat interactieve films. Het is schitterend en spellen kunnen ook zeker verslavend, maar het is niet nieuw. Er valt ook niets nieuws meer te verzinnen dan realistische simulaties. Indertijd waren spellen abstract en vergden ze een hoop van je fantasie, maar je zag compleet nieuwe dingen. De ervaring in spellen zelf deed ook niet gek veel onder aan spellen van nu. Als we bijvoorbeeld een Asteroids kloon opstartten zaten we in gedachten echt in een ruimtesimulatie en waanden we ons Blake's7. Bij de eerste flightsimulator met primitieve 3D had je het gevoel dat je echt vloog. De betere graphics en meer details fantaseerde je erbij. De jonge leeftijd toen wil ik niet uitvlakken, maar ook volwassenen waren gefascineerd.
De tijd van de arcade games was een unieke tijd. Het was net voor de opmars van de computer. De verzadiging werd bereikt in het 16bits tijdperk met pseudo-realistische simulaties, tycoonspellen en dat soort dingen, de concepten waren toen op. De opkomst van internet zorgde weer even voor nieuwe elementen zoals online adventures en later online gaming. Tegenwoordig kijk ik uit naar realisme. Zo vond ik ARMA II verrassend en schitterend, ondanks z'n bugs.
Stir Glenfarclas II 24-07-10 | 18:01
Vroeger had je, net als nu, hele leuke, en hele creatieve spellen, maar ook gewoon baggerspellen. Pacman was in de jaren '80 geweldig, simpelweg omdat het nieuw en het beste van het beste was. Nu is het gewoon een leuk doch klein spelletje. De vervolgen waren haast allemaal bagger, simpelweg omdat ze een mindere versie van het eerste spel waren, met modernere maar lelijkere graphics. Toch zijn er uitzonderingen, zoals Namco's Pacman VS voor meerdere spelers. Dat was origineel en eenvoudig, precies zoals het origineel, dus leuk.
Tetris was in de gameboy tijd ook geweldig, en nu is het nog steeds vermakelijk. Een goede remake zoals Tetris DS kun je je ook nog heel lang mee vermaken.
Katbus 25-07-10 | 22:15
@Akabei
En zo is het precies. Afgezien van de grafische factor is de pest van games van de laatste 10 jaar dat ze "uit te spelen" zijn. Geen developer meer die de arcade-factor meeneemt, waardoor je elke keer weer een hogere score wil halen. En leuk dat JungleJack Pacman en Commando noemt, maar de jaren '80 waren een stuk langer en hebben spellen geproduceerd die ook in 2010 nog een hoge verslavingsfactor hebben en grafisch toch wel redelijk aantrekkelijk zijn: Bubble & Bobble, Psychic 5, The Gauntlet... Bovendien een stuk fantasievoller dan alweer een post-armageddon piraten rpg-shooter.
Mr Dixit 26-07-10 | 10:38