action

De Wii had ik een al een tijdje geleden onder handen genomen, maar helaas toen nog zonder de Nunchuck controller. Voor Zelda was deze echter onmisbaar, dus zat ik eindelijk klaar, met de Wii-mote in de ene hand, de Nunchuck in de andere. Voor ik aan het echte werk begon, eerst maar eens een ontspannen potje vissen.

Voor ik het wist zat ik samen met een jongedame in een klein roeibootje, paraat met mijn trouwe hengel. De omgeving –voor sommigen bekend uit verschillende internetfilmpjes- deed al direct van zich spreken en zette een mooie sfeer neer. De begroeiing op omliggende rotsen, effecten van het water, het gebruik van licht en weerspiegeling, allemaal perfect ingezet.

Dat de titel grafisch niet next-gen is, dat was al eerder duidelijk, toch ziet er alles er tot in de puntjes verzorgd uit. Een gamecube-titel, maar dan wel één van de prachtigste ooit, bijzonder sterk sfeer uitademend.

En zo begint mijn vistochtje, een beetje roeien, op zoek naar het perfecte stekkie en dan de uitworp. Met de Wii-mote gooi ik m’n hengel uit, om vervolgens bij een beet de Nunchuck als molen te gebruiken om de vis binnen te halen. Tijdens het binnenhalen van mijn slachtoffer draai ik druk met de Nunchuck en beweeg ik de Wii-mote alsof ik die hengel echt in m’n handen heb, het nog net niet uitschreeuwend van plezier. Iets simpels als vissen en het bewegen van die hengel...het brengt zoveel plezier en de kracht van de unieke controller wordt me eens te meer duidelijk.

Maar genoeg van dat slappe gedoe, knokken wil ik! Het gekletter van zwaarden, pijlen in vlees, m’n boemerang die schakelaars in werking zet, dat is wat Link hoort te doen. Mijn gebeden worden vsnel verhoort, als ik het dungeon gedeelte van de demo opstart.

Ik bevind me aan het begin van een pad wat naar een kleine kerker leidt. Tot m’n beschikking de boog, hookshot, metalen laarzen, trouwe boemerang en natuurlijk...het zwaard. Al lopend over een brug kom ik de eerste vijand tegen, mijn Nintendo-mentor legt uit dat een tikje met de Wii-mote genoeg is om het zwaard te trekken. Het is zoiets kleins, maar je voelt je toch verdomd heldhaftig als je die beweging maakt en Link als reactie zijn zwaard tevoorschijn trekt.

Een paar snelle bewegingen met de Wii-mote en een stoot met m’n Nunchuck (waardoor Link een vijand omver duwt met zijn schild) is alles wat nodig is om een einde aan het leven van mijn vijand te maken. Het zwaardvechten hier is niet bepaald subtiel en lijkt een mengeling van willekeurige bewegingen in combinatie met de lock-on functie. Het precieze zwaardwerk -zoals in Red Steel verwacht wordt - lijkt niet aanwezig te zijn. Toch biedt het genoeg voldoening om een paar mannetjes neer te maaien, aangezien het goed locken en uitvoeren van de bewegingen tot een mooi schouwspel kan leiden.

Het gebruik van de pijl en boog komt daarna aan de beurt in een stuk waar verschillende vijanden op een hoger gelegen platform me opwachten. In plaats van het C-knuppeltje van de N64, dient nu de vierpunt druktoets als keuzeknop. De pijl en boog is zo geselecteerd en al snel richt ik met de Wii-mote op het scherm en op het hoofd van een vijand. Tijdens het straktrekken van de boog hoor ik het touw spannen vanuit de luidspreker in de Wii-mote, al loslatend verdwijnt het zoevende geluid van de pijl uit mijn hand, richting het scherm. Briljant!

De hookshot en boemerang werken beide hetzelfde qua richten. Daarnaast heeft de boemerang nog het voordeel meerdere objecten tegelijk te kunnen raken, wat weer van pas komt bij sommige puzzels. Uiteindelijk leidt mijn demo nog langs wat vijanden, wat typische Zelda puzzels en als eindpunt een ontzettend brute eindbaas. Niets wat ik hier voor jullie wil verklappen echter. Het belangrijkste om te weten is dat de besturing prima functioneert.

Al bijna 20 jaar spelen we met joypads en dan nu ineens die Wii in je handen, dat is even wennen. Leg hierbij de nadruk maar op 'even', want het was verbazend hoe snel het gebruik van beide accessoires vertrouwd aanvoelde. Natuurlijk moest ik hier en daar nog even stilstaan bij wat ik deed en hoe het ook alweer werkte. Maar na 2 keer proberen dacht ik er bijvoorbeeld niet eens meer over na hoe mijn zwaard te pakken. Vijanden in zicht, hop, een tik naar rechts en Link trok z’n zwaard tevoorschijn, simpeler wordt het zowat niet.

Ik heb even mogen proeven aan Twilight Princess én de besturing. Het smaakt naar meer, dat absoluut, maar ik denk niet dat iemand daar ooit aan getwijfeld heeft. Nu, wetende dat de besturing prima functioneert, zijn voor mij de laatste twijfels weggehaald en weet ik gewoon dat Nintendo weer een meesterwerkje af gaat leveren. Daarentegen hoeven Gamecube-bezitters niet te treuren, want ook al zijn de Wii-controls een welkome toevoeging, de game op zich lijkt meer dan capabel om zich ook met ‘ouderwetse controls’ staande te houden.