action

En met ongezouten bedoel ik in dit geval een gezonde dosis kritiek, plus een handvol liefde voor RB Vegas. Want wie is er niet groot mee geworden in 2006? Het origineel trok eigenhandig de Rainbow Six-serie uit de vieze goot waar het in beland was en maakte er meteen een game van die perfectie benaderde. Eerst maar eens een kleine opfriscursus 2 jaar na dato.

In een antiterrorisme eenheid van 3 man werden we door de straten en hotels van Las Vegas gestuurd om een nucleaire dreiging van terroristen te voorkomen. De technieken en speelwijzen die je als teamleider tot je beschikking had zorgden voor een lange rit aan spectaculaire situaties. Zo was een druk op de knop genoeg om kinderlijk simpel en efficiënt je teamleden aan te sturen. Voordat je een kamer binnenstormde en hersenloos rond ging schieten (een tactiek die gegarandeerd zou eindigen in een vroege dood), had je de mogelijkheid om met een Snake Cam onder de deur door te gluren, aanwezige terroristen voor je teamleden aan te wijzen als primaire doelwitten, om vervolgens zelf naar een andere deur van dezelfde kamer te lopen. Een volgende druk op de knop liet je teamleden binnenstormen en koelbloedig de aangewezen vijanden omleggen, terwijl jij in die chaos binnenliep om vanuit de flank de laatste kogels te plaatsen in terroristenhoofden. Helemaal lekker!

Vanwege bovenstaande succesformule is er in ‘deel 2’ behoorlijk strak vastgehouden aan het bestaande concept, op sommige punten meer dan ons lief is. Want de gameplay mag dan nog steeds heerschen, een probleempje hebben we met de verhaallijn bijvoorbeeld. Vanwege het feit dat deze parallel loopt met het origineel dan voornamelijk. Je kent de karakters, weet in grote lijnen wat er staat te gebeuren en dat voelt toch een beetje té vertrouwd. Toegegeven, de missies voor- en na de originele gebeurtenissen maken het enigszins goed, maar de verplichte verandering van locatie naar onder andere het oude Vegas voelt als een stap terug. Inderdaad, de glitter en glamour uit het origineel staat me zelfs na 2 jaar nog veel helderder voor ogen dan de beperkte opsmuk van de nieuwe (veelal saaiere) gebieden.

Bedenk dan ook goed, Rainbow Six Vegas 2 bestaat uit het continu herhalen van hetzelfde tactische kunstje. Net als in deel 1, maar dan nóg een keer. Groter spelmaker is hierbij wel weer de aanwezige moeilijkheidsgraad en tot op zekere hoogte de A.I. Wallhuggen en schieten, je teamleden georganiseerd rondsturen en voorzichtig zijn; het zijn de ingrediënten die je moet gebruiken, want elke gamende Rambo zal in zowat elke situatie de dood vinden.

De vraag is dan ook –als we nog even rondom de basis van de gameplay blijven zoemen – of dat allemaal nog wel leuk is en het geen grote ‘been-there-done-that-show’ is geworden. Om eerlijk te zijn overheerst dat gevoel wel een beetje, maar als we nog eerlijker zijn was het plezier er amper minder om. Natuurlijk, de impact is een beetje weg, maar het zweet en de spanning waren nog evenzeer aanwezig als toen ik het origineel in m’n 360 prikte.

Dus maar even verder kijken, want Ubisoft heeft logischerwijs niet helemaal zitten kopiëren en plakken. Zo is er nu A.C.E.S. systeem. Door kills te maken van dichtbij of juist op lange afstand, door kogels door beschutting heen te jagen, door met explosieven te stunten of headshots te scoren; het levert je allemaal punten waarmee je in rang stijgt op het desbetreffende segment (ik noem een Marksman bijvoorbeeld, waar punten voor lange kills en headshots worden toegevoegd). Het behalen van nieuwe rangen is vervolgens weer goed voor het vrijspelen van nieuwe wapens die passen bij je speelwijze, waarnaast je ook nog eens nieuwe outfits scoort met je algemeen verdiende experience.

Het is dus customisen geblazen en je karakter opbouwen in de singleplayer mode. Het mooie hieraan is dat je jouw karakter ook kunt meenemen online, waar je ook weer punten scoort. Win-win situatie dus, iets dat developers vaker zouden mogen doen aangezien de barrière tussen offline en online op deze manier een stuk kleiner is. Het voelt gewoon aan als één geheel. Daarbij helpt overigens de –en hier dank ik Ubi op m’n blote knietjes voor – jump in/jump out online/offline multiplayer. Tot op 4 man kunnen aan de slag met de campaign en dat maakt een veel goed binnen de been-there-done-that-show.

Rainbow Six Vegas 2 heeft alweer uren uit m’n leven weten te veroveren. De gameplay is heerlijk als altijd en storend dat het bekend voer was...dat viel maar sporadisch voor. De toevoegingen zijn zeer aardig, maar niet baanbrekend, op de fantastische multiplayer mogelijkheden na dan. Toch baal ik er een beetje van dat de impact minder is, en dat het gevoel van een écht vervolg ontbreekt. Dit is namelijk uitbreiden plus een snufje toevoegen. Niet vernieuwen, niet verbouwen, maar gematigd verder bouwen. Heel veel baten mag het echter niet, want waar draait het om? Dat we plezier hebben met een goede game, en dat is iets wat ook Rainbow Six Vegas 2 nog steeds mateloos succesvol en torenhoog in het vaandel heeft staan. Daar verandert een kritische blik ook helemaal niets aan. Die 8.5 is wat mij betreft dan dus ook dik verdiend!

Cijfer: 8,5
http://www.gamert.nl/archives/images/RBV468.jpg