action

In navolging van MGS: VR missions en MGS 2: Substance, krijgt dus ook Metal Gear Solid 3 zijn eigen uitbreiding in de vorm van MGS 3: Subsistence. Een box met 3 dvd’s, pure Metal Gear beleving.

Een prominente rol wordt natuurlijk ingevuld door de single-player game die sinds 2 jaar in vele geheugens gegrift staat. De game was, zoals het Amerikaanse spreekwoord dat zo passend zegt, ‘in a league of his own’. Een ongekend diepgaand, ontroerend en meeslepend verhaal, grafisch een subliem afgewerkt geheel, qua gameplay ontzettend sterk en dit alles gewikkeld in een sfeer waar veel games én films een voorbeeld aan mogen, nee…moeten nemen.

Maar niet alleen lofzang, ook kritiek viel de game ten deel. Actieliefhebbers konden zich moeilijk door de vele cutscenes en gesprekken heen worstelen. De actie die er wel was bracht voor hen, voornamelijk door veroudert camerawerk, niet genoeg met zich mee om de interesse vast te houden.

Dat is dus het eerste wat op de schop is gegaan, de camera. Stond de camera toendertijd nog vast en bijna volledig van bovenaf, nu is de camera soepeltjes te draaien vanuit het third-person perspectief. Aan de ene kant gaat hierdoor iets van de charme verloren vind ik, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de camera tactisch opeens een handig hulpmiddel wordt zo. En dat is dat, Metal Gear Solid 3 Snake Eater geperfectioneerd, klaar om foutloos te schappen in te duiken.

Maar Hideo’s plannen voor Metal Gear zijn talrijk, zo liet de man al meer dan eens doorschemeren MGS naar het online-plaform te willen tillen. Een logische stap, voor een serie die continu experimenteert en vooruit streeft, om ook deze onbekende wateren op te gaan. En zodoende komen we bij MGS: Subsistence’s grootste wapenfeit en primeur: MGS online.

De eerste stappen online voelden bij mij (zelfs als MGS-veteraan) wat onwennig aan. Zo loop je vanuit de third-person met je gun rond en ben je voornamelijk aangewezen op auto-aim. Schakel je om naar first-person view, dan kun je weer niet bewegen en ben je een gemakkelijk doelwit. Daarbij komt dat vanuit first-person view, lang niet snel en accuraat gemikt kan worden, wat nogal eens de nodige knullige situaties met zich meebrengt.

Maar sluipend tussen deze fouten door kwam ik al snel achter hetgeen dat ik eigenlijk al direct had moeten weten. MGS online draait niet om snelheid en accurate headshots uitdelen. Ook online draait het om slimmer zijn dan je tegenstander, gebruik makende van de situatie zoals die zich voordoet.

Heb je eenmaal die gedachtegang te pakken, dan opent zich een hele unieke en toffe online-ervaring voor je en zie je plots veel meer mogelijkheden dan je in de eerste instantie voor ogen had. Die doos in je inventory is niet ‘flauw en nutteloos’. Het is een levensredder met een gigantisch tactisch voordeel. Dat gras is niet alleen aardig om te zien, het is de perfecte beschutting om de vijand op te wachten. Je achter een krat verstoppen betekent niet aan 3 kanten niet beschut zijn, het betekent aan die ene kant wel beschut zijn. Zowel het leveldesign, als de muziek (afkomstig uit alle delen en zelf te selecteren) dragen hun steentje ruim bij, zonder enig punt van aanmerking.

MGS online is met zijn oneindige scala aan tactische mogelijkheden een hoogst belonende game. Het voelt zo goed om iemand op de een of andere manier om de tuin te leiden en vervolgens genadeloos toe te slaan. Je merkt dan ook dat het niet gaat om die kill zelf, maar om hoe je de kill voorbereid hebt.

Innovatieve zal dan ook vanuit de gameplay moeten komen, niet vanuit de aanwezige modes. Een (team)death-match en wat capture the flag-achtige mogelijkheden zijn het grootste aanbod, met hier en daar wat mensen die Sneaking spelen. Een aardige mode waarin één iemand als Snake een microchip moet zien te grijpen en veilig stellen, achtervolgt door kolonel Raikov en zijn manschappen. Het Ps2 netwerk stoot me echter nog wat tegen de borst, nog steeds niet altijd even stabiel. Daarnaast kun je alleen spreken nadat je de select-knop ingedrukt hebt, enorm achterhaald en het doet ook nog eens behoorlijk af aan de teamplay-ervaring.

Afsluitend over het online gedeelte, er is hier echt bijzondere gameplay te vinden met hilarische momenten. Tenminste, voor de mensen die er een beetje feeling mee hebben en die zich niet irriteren aan de zeer matige controle over het gebruik van je wapens. Zij die zien dat de wapens juist het minst van betekenis zijn en die online gelijkgezinden vinden, zullen echt een fantastische tijd door kunnen brengen met welk karakter ze dan ook mogen kiezen.

Maar er is nóg meer te vinden in dit ultieme Metal Gear pakket. Zo was ik blij als een kind om te ontdekken dat de originele (niet die verschrikkingen die we hier in Europa voor de NES kregen, maar de échte delen die op de MSX uitkwamen) Metal Gear 1 en 2 ook op een dvd te vinden waren.

Daarnaast staat er nog een hele shitload aan (soms flauwe) fimpjes op, zijn de boss fights na te spelen, kun je nieuwe Snake vs. Monkey levels doen en nog meer van dat soort dingen die zich in het universum van Metal Gear Solid 3 afspelen. Klagen over al dit moois is écht het toppunt van mierenneuken, maar als korte kanttekening, ik had stiekem toch graag een paar VR-missies terug zien komen.

Ik zie Metal Gear Solid 3: Subsistence als het pakket wat Hideo Kojima voor ogen had als de perfecte Metal Gear ervaring. Het herbergt dan ook echt alles, een single-player game die in mijn ogen perfect is (iets dat ik niet snel zeg). Een online mode die (ondanks wat minpuntjes) ontzettend veel toffe en unieke situaties met zich meebrengt en een lading extra’s waar je u tegen zegt. Dit is, zonder twijfel, het allerbeste wat de Playstation 2 te bieden heeft.

Het is een quote van The Boss die deze game perfect verwoordt: “There’s nothing more for me to give you.”

Cijfer: 9.5