action

In GTA:VCS gaan komen we weer helemaal terug in het Vice-sfeertje als Vic Vance. Zonder twijfel een van de tofste hoofdpersonen uit een GTA tot nu toe. Beginnend op het rechte pad met een mooi carrièrevooruitzicht bij het leger is er geen vuiltje aan de lucht in het zonnige 1984.

Deze hemelsblauwe situatie blijft echter niet lang helder, als je al snel tot je nek in het criminele circuit belandt. Niet erg, want wat is er nou leuk aan GTA als we de wet moeten volgen? Zo wordt onze Vic dus uit het leger geknikkerd en voor ie het weet, knapt ie de vuilste klusjes op voor white trailer trash, Colombianen, smerige zakenlui en god weet wat nog meer…

De setting in de jaren ’80 brengt naast de sfeervolle entourage van palmbomen, neon en flanel nog een onmiskenbaar hoogtepunt met zich mee: 80’s music, yeah baby, yeah! Ik weet niet hoevaak ik opzettelijk omgereden ben om een nummer af te luisteren, maar met Phil Collins, Scorpions, Pat Benetar…oei, het moeten heel wat keertjes geweest zijn. Het is persoonlijk, maar naar mijn mening is dit zeker de beste soundtrack tot nu toe.

De oortjes worden dus flink verwend gedurende de enorme speeltijd die GTA:VCS de speler voorschotelt, maar het oog wil ook wat natuurlijk. Nu hoeft het oog eigenlijk niet veel te klagen, want de game presteert het wederom om een uitstekend uitziend resultaat af te leveren. De karakteristieke wijken, sfeervolle omgeving en de behoorlijke view distance, niks te klagen hier hoor! Nou ja, bijna niets dan. Rij je lange stukken met een behoorlijke snelheid, dan hebben de graphics wat moeite je bij te houden. Het resultaat is pop-up op een centimeter afstand van je. Kleinere objecten zoals een hefboom, hek, boom en meer van dat soort dingen zijn dus even onzichtbaar. Soms wat hinderlijk, maar niet bijster irritant.

En dus zitten we weer op het punt waar we altijd zitten met GTA, de setting is het nieuwe likje verf en grafisch hebben we onze nieuwe ‘engine’. Maar is het allemaal genoeg? Aan de ene kant...nee. Want ondanks dat dit keer de cutscenes, hilarische voice-acting en (af en toe) het verhaal fenomenaal zijn, deze zaken en al het bovenstaande kunnen de sterke herkenning van missies niet verbloemen.

Wéér zijn we als kruimeldief aan het werk terwijl we opklimmen, rijden we van a naar b, waarbij de omstandigheden en motivatie steeds anders zijn, maar wéér kreeg ik het gevoel dit allemaal al eens gedaan te hebben. De controls zijn hetzelfde, de opbouw ook en de missies hebben heel sterk dat ‘been-there-done-that’ gevoel. Het is zo ontzettend jammer dat er zo weinig vernieuwd is aan deze GTA:VCS, maar ook al zou ik hier graag gaan verkondigen dat ze er deze keer echt niet mee wegkomen, Rockstar doet dat toch…

Want hoezeer ik die allang bekende koek ook hekelde, ik heb me weer zó ontzettend goed vermaakt met deze game. Eentje die me niet meer of minder plezier bracht dan GTA 3 toentertijd, ook al is er dan maar heel weinig veranderd…

En helemaal ouwe koek is het niet, want zo langzaamaan beginnen toch de eerste tekenen van vernieuwing zich voor te doen. Niet allerminst in de mogelijkheid om een eigen imperium op te bouwen. Verspreid over het eiland zijn verschillende bedrijven in het bezit van diverse gangs. Mocht je daar zin in hebben dan kun jij één voor één die bedrijven af om daar te boel kort te slaan, de vijanden uit de weg te ruimen en je eigen bedrijf er te vestigen.

Of je nou voor een hoerenkast, een drugslab of een andere branche kiest, voor de bouw van jouw vestiging kies je uit 3 gradaties van grootte. De grootste keuze levert natuurlijk de meeste winst op (die dagelijks automatisch op je rekening wordt gestort), maar door missies te doen die verbonden zijn aan een bepaalde bedrijfstak groeit je winst voor die specifieke bedrijven. Als de andere gangs nog concurrentie bieden is het mogelijk dat ze een van jouw vestigingen proberen over te nemen. Phil Collins uitzetten en plankgas naar de vijandelijke overname om deze te voorkomen op zo’n moment. Eenmaal een grote zakenman kun je met gemak wat gangsters inhuren om mee naar missies te nemen en haal je bakken met geld binnen. Alleen blijft het wat vreemd om dan in het verhaal nog gevaarlijke klusjes voor maar $300 aan te nemen…

Het is een zeer welkome afwisseling op de verplichte verhaallijn, maar had nog iets dieper uitgewerkt mogen worden. Plaats voor verbetering voor in een volgende titel, maar voorlopig voor mij de hoop dat Rockstar wel serieus bezig is met dit soort nieuwe gameplay elementen in plaats van te blijven hangen in hetzelfde concept.

Over de heerlijkheid van de multiplayer hebben we een aantal weken geleden al geschreven. Neem dat verhaal, stop er een berg aan spelmodi bij zoals racen, bepaalde auto’s jatten en bedrijfsovername en niemand ontkomt eraan om het uit te gieren van plezier. Een van dé tofste multiplayer ervaringen op PSP, punt.

De Grand Theft Auto serie draag ik al jaren een bijzonder warm hart toe (ik heb het zelfs de setting van San Andreas vergeven), maar toch betrapte ik mezelf erop dat ik me irriteerde aan het feit dat er wéér precies dezelfde bouwstenen waren gebruikt voor Vice City Stories als altijd.

Maar tegelijkertijd betrapte ik mezelf erop hoe tof ik het nog steeds vind om met deze bouwstenen aan de slag te gaan. Hoe kan het ook anders. De toffe setting, superbe voice-acting, een van de beste soundtracks ooit en GTA gameplay, alles is tot in de puntjes uitgewerkt. Ik ga nu roepen dat het de laatste keer is geweest, dat ik volgende keer toch écht vernieuwing wil zien, dat ze er nu écht niet meer mee wegkomen! Maar uhm…ik hoop alleen wel dat deze oude liefde me dan niet wéér weet te charmeren…

Cijfer: 8.4