action
Review - Dark Messiah of Might and Magic
Vaste lezers weten hoezeer ik op Dark Messiah of Might & Magic zat te wachten. De trailers, de demo, de preview, ik was zwaar onder de indruk van het plezier en de gameplay die gepaard gingen met Arkane’s nieuwe game. Laat die commerciële titanen maar achterwege, Dark Messiah zou míjn game van 2006 worden! Helaas verliep de eerste kennismaking wat minder soepel dan verwacht…
In plaats van juichend achter de PC te zitten na de installatie, vervloekte ik Arkane en het slordige werk dat ze hadden verricht. Dark Messiah bleek nogal wat problemen te hebben op veel PC’s. Ontzettend veel bugs, random crashes, grove haperingen, een en al klote dus. De graphics omlaag gooien hielp een beetje, maar dat was een offer dat ik niet wilde maken. Een week stof happen en een patch later en de game draaide gelukkig heel wat beter. Stukje bij beetje werd de nare voorsmaak weggespoeld…
Dark Messiah laat in de tutorial al meteen zijn ware gezicht zien. De game is gebouwd op de Source engine en maakt ook dankbaar gebruik van de mogelijkheden hiervan. Vanaf die tutorial, rechtstreeks naar de eindbaas, het is één grote physics-speeltuin voor de speler.
Het grootste speelgoed hierin is de omgeving zelf, met allerlei objecten die gegooid kunnen worden, pilaren die onder plateaus uitgetrapt worden om de lading op je tegenstanders te laten vallen, touwen die met een simpele zwaardslag de meest brute vallen in werking zetten, pinnen waarin vijanden getrap…Nou ja, neem maar van mij aan, er is echt meer dan voldoende te vinden om mee aan te klooien. Aan het einde van de game heb je alle vijanden dan ook letterlijk 1001 verschillende doden zien sterven.
Het spelen in deze speeltuin vindt plaats langs een dun verhaaltje over de terugkeer van de ‘Dark Messiah’, een kwaadaardige messias die volgens een eeuwenoude mythe de wereld over zal nemen. Jij bent Sareth, een jonge krijger die al snel van de ene in de andere hectische situatie terecht komt. Gaandeweg ontmoet je diverse personages, maar wie is hiervan te vertrouwen en wie speelt een spel met je? Het verhaal kent wat aardige wendingen. Zo wordt je geest gekoppeld aan de schone Xana, waarvan je voornamelijk haar stem in je hoofd zal horen met tips of het geven van cynisch commentaar. Naast een aantal van dit soort wendingen heeft het verhaal weinig om het lijf, is het niet echt episch en ligt de focus duidelijk op andere gebieden.
Sareth daarentegen laat zich wel wat diepgaander uitwerken dan het redelijk oppervlakkige, lineaire verhaal. Door het verslaan van bazen of uitspelen van hoofdstukken krijg je skill points om jouw karakter aan te passen. Het systeem hiervoor is niet extreem uitgebreid, een kleine skilltree brengt je abillities in kaart die variëren van extra leven of mana, meer kracht of sneller een boog kunnen spannen tot het kopen van verschillende spreuken.
Ook al ben ik blij dat deze skilltree aanwezig is, waarmee je sterk naar magie of juist naar normale combat kan neigen, er had meer in gezeten. Zo is het verdienen van skill points vaak lukraak als je een checkpoint bereikt niet bijzonder belonend. Ook het uitdiepen van Sareth had naar mijn mening nog best iets uitgebreid mogen worden. Zo dragen de skills té weinig bij aan je karakter, als je bijvoorbeeld niet voor een magisch karakter kiest.
Visueel gezien biedt de game behoorlijk wat pracht en praal. Van de technische aspecten zoals licht- en water effecten, realistische textures of de waarheidsgetrouwe physics, tot het design van de omgevingen, het ziet er –op wat kleine slordigheidjes na- allemaal prachtig en bijzonder overtuigend uit. De presentatie wordt compleet gemaakt door een goede sound. Inconsequente voice-acting wordt ruimschoots weggecijferd tegen een achtergrond van passende sound effects. Denk hierbij aan het lopen op verschillende ondergronden, het kletteren van wapens of het lawaai bij instortende bouwwerken.
Het moge duidelijk zijn, Dark Messiah blinkt uit in wat het technisch gezien neerzet. Alle fijne bijkomstigheden van de Source engine, de grafische lust voor het oog en een soundtrack die goed werk aflevert. Hier is duidelijk tijd in gestoken, maar naast al deze technische ‘koude’ effecten, biedt Dark Messiah iets wat in geen engine of hardware is terug te vinden. Dark Messiah staat namelijk synoniem voor avontuur, in de puurste zin van het woord.
Tijdens het spelen van de game had ik een gevoel wat ik jaren niet gehad heb, zelfs niet bij de beste zogeheten ‘adventure-games’. Wat is écht avontuur? Is het dat gevoel dat spannende boeken van draken, ridders en mythen leverden toen je nog klein was? De films over échte helden als Sinbad of koning Arthur? Ik zou het niet kunnen zeggen, maar sinds ik weet dat het allemaal acteurs voor camera’s zijn, of me niet meer in kan beelden dat draken of kabouters uit boeken echt bestaan, heb ik eigenlijk niet meer dat gevoel van écht avontuur gehad. In ieder geval, vóór Dark Messiah niet.
De afgelopen week ging ik de strijd aan met draken, orcs, cyclopen en een reusachtige worm. Liep ik langs kilometers hoge bergwanden over smalle paadjes, uitkijkend over de oceaan. Door valleien waar de zonnestralen zich met moeite tussen wisten te wringen, smeet ik vuurballen naar goblins en zwaaide ik in de rondte met mijn bliksemzwaard. En even vergat ik al die programmeurs die met 0-en en 1-en dit neer hadden gezet. Dark Messiah bracht me weer écht avontuur, zoals dat ooit bedoeld was.
In de multiplayer mode van de game –apart ontwikkeld door Kuju- zijn het niet de physics die van zich doen spreken, maar voornamelijk het combatsysteem en bijgaande classes. Spring een server in, kies de kant van de humans of undead, maak een keuze tussen de vijf klassen (mage, assassin, warrior, priestess, archer) en de fun kan beginnen.
Alleen zitten er een aantal twists waar Kuju goed over na heeft gedacht in deze mode. Allereerst is de balans tussen de karakters uitstekend uitgewerkt, dik in orde. Daarnaast kan je karakter gaandeweg verschillende abillities leren, maar via een andere weg dan in de single-player campaign. Dit keer krijg je namelijk wel waar voor je kills. De skill points die je nu (letterlijk) verdient, kunnen gebruikt worden om een flinke skilltree te doorlopen die je behoorlijk wat te bieden heeft. Uiteindelijk volstaat het om te zeggen dat je met de multiplayer heel wat plezier kan hebben. Kleine kanttekening daarbij, technisch gezien verloopt het helaas niet altijd soepeltjes op de servers, wat erg jammer is.
Misschien dat je bij het zien van mijn cijfer je afvraagt waarom ik niet hoger gegeven heb. Ik ben toch lovend over het uiterlijk van de game en de fantastische gameplay? Ja, dat ben ik inderdaad. Zowel multiplayer als singleplayer heeft Dark Messiah ontzettend veel plezier te bieden. Het is jammer dat de game een vrij slap verhaal heeft, maar zelfs dat voelt niet echt als een grote afbreuk aan de totale ervaring.
Dark Messiah’s valkuil is zijn eigen grootheid geweest. De game heeft werkelijk waar tonnen aan leuke situaties te bieden. De physics en de manier waarop deze gebruikt zijn, in die avontuurlijke setting. Uitstekend. Het kan alleen niet wachten om je al dit leuks te tonen. Het resultaat: in 2 levels ben je overrompelt door alles wat Dark Messiah te bieden heeft. Van daaruit liggen weliswaar nog allerlei nieuwe gebieden in het vooruitzicht, maar het faalt enorm in het neerzetten van een fatsoenlijk opbouw. Het is jammer dat de game z’n kruit zo snel op het begin al verschiet, waardoor de ervaring in Dark Messiah vrij vlak blijft.
Maar treur niet teveel, want buiten dat is het nog steeds een dijk van een game. Eentje waarin ik enorm heb genoten van de avontuurlijke sfeer, maar waar voor anderen weer hele andere sterke punten te vinden zijn. Voor iedereen die een beetje van de fantasy-setting houdt, dit is een game die je op z’n minst eens gechecked moet hebben.