action

In de game neem je de rol op je van Sareth, die de wereld moet behoeden voor de terugkeer van de Dark Messiah. Wat voor figuur Sareth is, dat bepaal je grotendeels zelf, met een systeem waarin je gaandeweg de game verschillende skills toekent om van Sareth een typische warrior, mage, assassin, archer of een mix van dit alles te maken.

Het eerste level fungeert als tutorial van de game, met als belangrijkste taak gamerts de uitgebreide mogelijkheden van de physics te laten ontdekken. Iets wat zeker niet onbelangrijk is, aangezien het de Source engine is die het spelen van Dark Messiah tot een waar feest maakt.

Spelend door die tutorial bekruipt je al snel het gevoel dat de combat van Dark Messiah niet alleen barstensvol mogelijkheden zit, maar ook nog eens erg toegankelijk is. In de (overigens prachtig ogende) levels heb je de vrijheid om te doen en laten wat je wilt. Is er een vijand in de buurt? Dan staan er al direct tig mogelijkheden klaar om hem uit z’n lijden te verlossen.

Buiten de conventionele manieren zoals het gebruik van wapens of magie, bieden de omgevingen van Dark Messiah altijd wel ergens een mooie laatste rustplaats. Uitvoerend instrument hierbij is vaak een stevige trap, wat de vijand een ‘duwtje in de goede richting’ kan geven.

Die trap die je in huis hebt is net zo’n TelSell apparaat wat alle huishoudelijke taken kan volbrengen. Zo kun je het gebruiken om vijanden in puntige hekken te trappen, afgronden in, door vuur heen of gebruik je het om een stellage om te trappen waar jouw tegenstander staat, zodat die alles over zich heen krijgt. Dark Messiah geeft je telkens weer de vrijheid, maar zorgt wel zelf voor voldoende mogelijkheden.

Door deze vrijheid en de physics heeft Dark Messiah een van de beste en meest plezierige combatsystemen die ik ooit heb gezien. Zet me in een vierkante kamer met wat leuke elementen, één goblin en ik ben er echt uren zoet mee.

Maar goed, terug naar de preview. Na het eerste level, die veel van jullie zullen kennen uit de vrijgegeven demo, wordt Sareth wakker in het stadje Stonehelm. Midden in de nacht zijn de bad-guys de stad binnengedrongen en is het jouw taak om de magiër Menelag te zoeken.

Om hem te bereiken moet je langs de verschillende wachtposten sluipen die zijn huis bewaken. Nouja, sluipen…als je wilt dan. Ook in dit level komt weer die heerlijke Dark Messiah vrijheid om het hoekje kijken. Iemand afslaan is lekker, maar voelt het net niet een tikkie beter om ‘m te besluipen en te backstabben?

Eenmaal in het huis van Menelag krijgen we een nog betere indruk van hoe de engine werkt. Zo zat ik op de zolderverdieping toen opeens 3 vijanden me aanvielen. Met een paar welgemikte trappen tegen de vloer, trapte ik gaten in het verrotte hout, waardoor mijn belagers een verdieping lager hun dood tegemoet stortten. Typisch Dark Messiah…

Het derde en laatste gedeelte van de preview gaf wat meer vrij van het verhaal, maar ook van het spektakel dat deze game neer kan zetten. De nauwe ruimtes en relatief rustige gameplay gaven hier vooralsnog weinig zicht op.

Hoe anders is het in dat derde gedeelte, waar ik met een bootje op de kust aankom om de Temple of the Spider te bereiken. Aan mijn zijde vecht nu Leana, een jonge, sympathieke tovenares. Mijn andere hulp is minder tastbaar, aangezien Sareth ergens in de game een guardian spirit opgepikt blijkt te hebben. Deze Xana is niets meer dan een stem in m’n hoofd, die de nodige aanwijzingen geeft en wat smart-ass opmerkingen maakt.

Al snel blijkt dat ik de hulp van beiden goed kan gebruiken. Aangekomen bij de tempel blijkt het namelijk van de ongastvrije orcs te wemelen. De grote matpartij die volgt, het aanblik op die gigantische tempel verderop en het hele design van de omgeving. Alles straalt een epiek uit die we maar weinig in games zien, een genot om te beleven.

Vlak voordat we de tempel binnengaan komt een nieuwe vijand ons nog even lastig vallen, de Pao Kai. Een vliegende bad-ass die wat lijkt op de draken uit Lord of the Rings (sowieso heeft de game trouwens een dikke Lord of the Rings-saus). Aangezien ’t vliegende tuig niet echt voor rede vatbaar lijkt, is het beter om ‘m te nokken.

Binnenin de tempel wordt de lijn precies doorgezet als dat de massale aanloop er naar toe doet verwachten. Hoge kamers, prachtige lichtval in de gruwelijk goed uitziende omgevingen, alles ziet er superbe uit. Ook de open gameplay komt weer perfect van pas in de verschillende, diverse gevechten.

Er is zelfs nog plaats voor wat puzzelwerk hier en daar en een klein beetje verkenning, wat wel ondergeschikt blijft in deze toch liniaire game. Noemenswaardig is het gebruik van een speciale pijl en boog, waarmee je een touw het hout in kan schieten. In de Temple of the Spider moest ik het al gebruiken om van platform naar platform te klimmen, of een dreigende val te ontwijken. Net op tijd die pijl en boog getrokken, het touw in een balk geschoten en op het nippertje de dood vermeden. De game is er op gebrand om avontuur te brengen zoals het hoort, als een soort jongensboek voor volwassenen.

Met de skills die we in deze chapter blijkbaar al kunnen kiezen, zien we ook Sareth wat meer vorm krijgen. Spreuken als freeze, fire en telepathy doen hun ding goed, ook al heb ik het idee dat mêleeaanvallen nog steeds vele malen effectiever zijn. Een balans die in de multiplayer hopelijk wat beter uitgewerkt gaat worden.

Al veel te snel naar m’n zin is de preview (weer met zo’n vervloekte cyclops op het einde) afgelopen. Wel na z’n taak volbracht te hebben, want met deze diepere kijk op Dark Messiah heb ik meer dan ooit zin gekregen om dieper in de game te duiken en het verhaal te ontdekken achter dit alles.

Het lijkt erop dat Dark Messiah een ongekend episch avontuur neer gaat zetten met bloedmooie, sfeervolle omgevingen, een heerlijk combatsysteem en een meeslepend verhaal. Mijn angst is alleen wel dat de game misschien iets te toegankelijk wordt, aangezien ik nog nergens een pittige uitdaging ben tegengekomen. Ik hoop ook dat Dark Messiah een behoorlijk lange game gaat worden, maar waarschijnlijk wordt het een ervaring waarvan je hoopt dat er nooit een eind aan komt. Het beste compliment wat je kunt krijgen lijkt me zo...