action

Gamert betrad gister de Nederlandse vestiging van deze ‘bron van al het kwaad’ om te kijken waar alle ophef nu precies over ging. Om het misverstand maar direct de wereld uit te helpen, Canis is niet controversieel, verre van dat zelfs.

In Canis volgen we het eerste schooljaar van Jimmy op Bullworth Academy, zowat de enige school die deze lastpost nog wil hebben. Zijn moeder en stiefvader nummer zoveel, zijn maar wat blij een jaar van ’m af te zijn en er wordt dan ook geen traantje gelaten bij het afscheid. Je raadt het al, Jimmy komt nu niet bepaald uit het beste milieu óf uit een liefhebbende familie wat dat betreft.

Door de ogen van Jimmy verkenden we in het eerste hoofdstuk de school én de verschillende sociale groepen op Bullworth. Zo zijn er de nerds, jocks (sporters), preps (rijkeluiskindjes) en natuurlijk de bullies die allemaal hun eigen kenmerken hebben. Aan het hoofd van de school staat de strenge principal, die weer wordt ondersteund door de zogeheten Prefects, oud-leerlingen die fungeren als een soort schoolpolitie. Al ploeterend door het jaar heen zal Jimmy zijn plaats moeten vinden in de hiërarchie van Bullworth en tussendoor natuurlijk nog proberen de lessen te volgen.

Voordat we naar de eerste les gaan, eerst maar eens de sociale jungle van Bullworth induiken. Een paar ongeschreven regels worden al snel duidelijk. Kom je te dicht bij de bullies in de buurt, dan kun je rekenen op een pak slaag. Zaak dus om ze te ontwijken, je te verstoppen in een prullenbak of kluisje, of een prefect op te zoeken waardoor ze je met rust laten.

Na een tijdje in de levendige omgeving te hebben rondgedwaald, wordt het tijd voor een eerste les, scheikunde in dit geval. De lessen op Bullworth worden gebracht in de vorm van nuttige mini-games. Zo zorgde het succesvol indrukken van button-sequences ervoor dat we leerden rotjes te maken, terwijl een spelletje lijnen trekken voldeed om onze vaardigheden als versierder te vergroten.

In principe is het de bedoeling om alle lessen te volgen, maar verplicht is het niet. Het strikte regime zorgt er echter voor dat je al snel straf krijgt als je teveel spijbelt. Ook bijvoorbeeld vechten of op andere manieren in de problemen komen zorgt ervoor dat je gevarenbalkje voller raakt. Zit die eenmaal vol, dan is er geen ontkomen meer aan de Prefects, die je voor straf aan het klussen zetten. Iets wat op de lange termijn zodanig vervelend moet worden dat je in het vervolg wel zorgt dat je op tijd bent.

In de verschillende missies die we vervolgens onder handen namen kwamen nog meer aspecten van de game aan bod. Zo konden we op een fiets het dorp van Bullworth in om boodschappen te doen voor de uiterst smakelijke kokkin of moesten we al sluipend slipjes uit het meisjesverblijf gaan stelen. Zoals het er nu naar uitziet zit de gameplay erg soepel in elkaar en het speelt allemaal lekker weg.

Canis Canem Edit blijkt tjokvol te zitten met allerlei minigames, veel interactiviteit en diverse missies. Echter, wat mij het meeste is bijgebleven na het zien van de game en de reden waarom ik echt uitkijk naar de release gaat wat verder dan een goede besturing of interessante missies. Het is de hele sfeer, het wereldje wat de game omhelst dat een onwisbare indruk heeft achtergelaten.

Zo ziet het er, voor Ps2 maatstaven, erg goed uit allemaal. De karaktermodellen, de school en ook het dorpje ademen allemaal die (nu al) typerende Canis-sfeer uit. Een supersterke voice-acting gepaard met een overtuigend script dragen daarin ook zeker hun steentje bij. En Jimmy, de vervelende though guy waarmee je alles meemaakt, blijkt uiteindelijk ook het hart op de goede plaats te hebben. Daarbovenop is dit alles is ook nog eens doordrenkt met de Rockstar humor waar we allemaal zo van houden, heerlijk!

Canis Canem Edit maakt kwalitatief gezien overal een erg sterke indruk, met nergens de controverse waar zoveel over gesproken is. Voor zover ik nu kan oordelen ligt de kracht van de game dan ook in de wereld die het schept en het ziet er naar uit dat het een enorm karakteristieke titel gaat worden. Hier en daar wat lessen volgen, proberen me staande te houden in het sociale geweld, missies afwerken en gewoon Jimmy’s leventje leiden. Ik kan niet wachten om weer de schoolbanken in te duiken!