action Archief
Review: Demigod
PC - Sinds het moment dat shooters en zelfs strategygames goed speelbaar zijn op een console is het gamen op de PC (voor mij) een aardig stuk afgenomen. Sterker nog, het is tegenwoordig eigelijk alleen nog maar StarCraft - ja die uit 1998 - dat ik nog op m'n PC heb staan. Het platform is de laatste drie jaar simpelweg niet echt meer op mijn radar verschenen en Demigod kwam dan ook als een complete verassing voor me. Of die aangenaam genoeg was om mij voor langere tijd van consoles en handhelds weg te houden? Tja.. Een uitspraak trok me wel direct aan "Het lijkt erg op DotA" zei onze hoofdredacteur. Hmmm, dat zou er niet geweest zijn zonder de makers van StarCraft. Misschien toch maar even kijken dan.Review: GTA Chinatown Wars
DS- De DS is al jaren zo’n beetje de perfecte schoonzoon onder de consoles. Week na week overspoelen suikerzoete spelletjes de markt, de DS zelf verkoopt beter dan welke andere console dan ook en oma’s en opa’s spelen op het apparaatje met de grootst mogelijke glimlach die een tandeloze mond kan voortbrengen. Maar het blijft geen pais en vree in het land van tandeloze perfectie, niet als rockster onder de ontwikkelaars Rockstar de boel komt opschudden…
Review: Naruto Clash of the Ninja Revolution 2 (EU)
WII - Een kijkje op Gamefacts leert dat er 43 titels zijn met het woord Naruto in de titel. Wat dat kijkje echter niet leert, is in hoeverre deze 43 titels op elkaar lijken. Natuurlijk, er zijn uitzonderingen, maar het gros van de Naruto-games verschilt minder van elkaar dan FIFA 2001 ten opzichte van FIFA 2002 – om maar even een dwarsstraat te noemen. Naruto is dan ook geen franchise meer, het is bijna een genre op zich aan het worden. En hoeveel gezonde hoop we vooraf ook hebben, een titel als Naruto: Clash of Ninja Revolution 2 European Version voorspelt alles behalve vernieuwing…
Review: House of the Dead Overkill
WII - ‘If you’re both finished admiring each other’s dick, can I remind you we have a fucking mass murdering psychopath son of a bitch to catch?’ Zo, daar sta je dan, 10 minuutjes nadat je in het kindvriendelijke Wii-menu House of the Dead Overkill aanklikte. Luttele minuten later zijn de vrolijke blokjes van het Mii-, Winkel- en Foto-kanaal vervangen door liters bloed, honderden fucks, halfnaakte tieten en bespotte gehandicapten. Eindelijk…
Review: Killzone 2
Ps3 - Aan controverse geen gebrek toen Guerrilla op de E3 in 2005 de eerste trailer van Killzone 2 liet zien. Wat we zagen was verbluffend mooi, mijlenver vooruit op alles wat we ooit eerder hadden gezien. Al snel bleek deze trailer niets meer dan een target render te zijn, waarna het filmpje bestempeld werd als hoax, propaganda en ‘te mooi om waar te zijn’. We waren bij het verketteren van Guerrilla echter één ding vergeten: het grootste gedeelte van de mannen en vrouwen achter Killzone 2 is Nederlands. En nuchtere Nederlanders doen – op voetbalspelers na dan – nou eenmaal niets minder dan wat er van ze verwacht wordt...
Review: Silent Hill: Homecoming
Xbox360/Ps3 - Een dubbel gevoel is wat ik aan deze titel heb overgehouden. Waarom? Omdat je dit soort spellen kan beoordelen als fan van de reeks of als nieuwkomer. Het overkomt fans van bepaalde reeksen maar al te vaak dat zij de nieuwkomers om zich heen horen klagen over de matigheid van de titel waar zij juist zo verliefd op zijn. Een soort lekkere neuqsex met een ex die er een paar jaar geleden een stuk beter uitzag, maar wiens verval jou niet zo opvalt. Bij Silent Hill gaat dat echter niet op. Sterker nog, het dubbele gevoel is juist ontstaan omdat ik als fan meer te klagen heb dan de nieuwkomer.
Review: Star Wars Clone Wars Lightsaber Duels
Wii - Een paar jaar terug, toen Nintendo de Wii met bewegingsgevoelige controllers aankondigde zag ik gelijk (en velen met mij) een coole game voor ogen. Het zou een verhaal worden over die ene Jedi familie: de Skywalkertjes. Voor het eerst zouden gewone stervelingen zoals ik de kans krijgen om in de huid te kruipen van Luke of Anakin om eens even lekker te hakken met een lichtzwaard. Zzzwwoooeep!
Nu pas, twee jaar na de introductie van de Wii, doet LucasArts wat het al verder eerder had moeten doen: een nieuwe telg toevoegen aan hun lange, lange, laaange lijn Star Wars-games, genaamd Star Wars: The Clone Wars - Lightsaber Duels. Zou dit dan game zijn die mijn ultieme droom uit zou laten komen, of krijgt Marco Borsato gewoon weer gelijk en zijn de meeste dromen echt bedrog?
Review: Resistance 2
Ps3 - Deel 1 van Resistance heb ik eigenlijk pas een paar maanden geleden voor het eerst kunnen spelen, aangezien ik daarvoor nog geen PS3 had. Ik herinnerde me de lovende reviews uit 2006 nog en verwachtte dus stiekem best een hoop van de game. Tijdens het spelen viel me echter meteen op dat hij ie erg snel oud was geworden. Tenminste, als dit in 2006 nog als een baanbrekende FPS gezien werd, zijn we in de tussentijd blijkbaar wel erg hard vooruit gegaan. Er was eigenlijk geen moment dat ik ergens echt van onder de indruk raakte. Niet dat het slecht was, nee, het was gewoon een cookie-cutter FPS. Nu, twee jaar later, komt Insomniac met de opvolger. Een game die op papier weer minstens net zo baanbrekend zou moeten zijn. Eens kijken wat daarvan over blijft.
Review: Mirror's Edge
PC/XBOX360/PS3 - Dat Mirror’s Edge een bijzondere game is hoeven we hier niet meer te verkondigen. Iedereen heeft ondertussen wel een trailer gezien, een preview gelezen of ergens iets horen vallen over ‘het vernieuwende Mirror’s Edge’. Voor de leek: Mirror’s Edge is dus bijzonder. Punt. Waarom? Omdat het dingen doet die geen game ooit eerder deed. Omdat het grenzen doorbreekt. Omdat het überstijlvol van je beeld afspat en omdat het gevoelens losmaakt die je niet kent uit games. Bijzonder, maar zoals hoofdpersoon Faith gaandeweg het verhaal al stelt: that isn’t necessarily good...
Review: LittleBigPlanet
Ps3 - Na maandenlang geroezemoes, nieuwsgierige blikken en vol verwachting kloppende harten, lag zo’n 2 weken geleden dan eindelijk de wereld van de sackboys in de winkels: LittleBigPlanet. Of tenminste, de poort naar die wereld. Wat je daadwerkelijk in huis haalde was namelijk maar een begin, een instrument, een zaadje dat pas in de eerste weken na release zou uitbloeien tot de bonenstaak die ging leiden naar de kip met de gouden eieren. Natuurlijk was er ook nog de kans dat het zaadje zou verpieteren en amper een bloempje boven z’n geboortegrond zou uitkrijgen. Nu de eerste weken voorbij zijn vinden wij de tijd rijp om de balans op te maken...
Review: Call of Duty - World at War
PC/PS3/X360 – De complete CoD fanboy community ging compleet door het lint toen bekend werd gemaakt dat deel 5 weer gewoon een WOII-shooter zou worden. Moord! Brand! Er moesten koppen rollen! Het was duidelijk dat de weg die Infinity Ward met Modern Warfare in geslagen was goed beviel en dat men liever niet meer terug ging. Inmiddels is de game bijna uit en -zoals dat vaker gaat met fanboys - hoor je er nu niemand meer over. World at War is namelijk gewoon een steengoeie game geworden. Niet beter dan Modern Warfare, maar zeker Call of Duty waardig.
Review: Gears of War 2
Xbox360 - Maandenlang heb ik matige tot mindere cijfers uit moeten delen. Hier en daar was wel een uitschietertje te vinden, maar een ‘klapper’ of ‘klassieker’ zat er niet echt tussen. En dan ineens krijg ik in korte tijd Fable II, Fallout 3 en nu ook Gears of War 2 in handen. Allen een vervolg op een toch al goed spel. Kreten als: ‘Het is een revolutie, geen evolutie’ zijn snel gemaakt (behalve bij Spore, daar mag je evolutie letterlijk nemen) en vergelijkingen met het vorige deel of concurrerende producten vliegen je ook om de oren. Hoewel het soms niet te voorkomen is, zal deze review daar grotendeels vandaan blijven. Dat je naar de winkel mag rennen voor deze sublieme shooter -met een persgemiddelde van 9.3 - zal je al wel bekend zijn. Wat wel enige uitleg vergt is waarom het cijfer onder deze review zo sterk afwijkt van dat gemiddelde...
Review: Golden Axe: Beast Rider
X360/PS3 - Hoe oneerlijk het ook is - we halen Sonic aan in deze review. De blauwe egel, die eens zo trots door de Green Hills heen rende, staat al jaren niet meer symbool voor Sega, maar symbool van Sega's remakes. Ongeïnspireerd, stroef en vol onbegrip ten opzichte van wat de originele franchise zo goed maakte. Enfin, wat heeft dit alles met Golden Axe te maken? Wat bindt Sonic aan deze ultiem heerschende 2D side-scrolling beat 'm up waar we allemaal -zonder uitzondering- vele knaken aan verloren zijn? Kom op, je voelt de bui al hangen toch...
Review: Farcry 2
X360/Ps3/PC - De kinderlijk kleurrijke wereld van Fable II trekt deze week alleen al vele duizenden mensen aan. In World of Warcraft zijn de bijna tekenfilm-achtige orcjes en elfjes met meer dan 10 miljoen fans niet aan te slepen, terwijl een trucklading vol bloed en wat scheldwoorden de enige redenen zijn dat Dead Space voor 18+ volwassenen is. Wat is dat toch met games? Waarom kunnen films bij wijze van spreken elke week een volwassen product met meerdere lagen en vaker dan eens politieke (doch vermakelijke) lading in de schappen knallen? Waarom zien we dat soort zaken, het volwassen niveau achter het vermaak en achter de technische kunstjes, zo weinig terug in games? Wat het antwoord op die vraag ook moge zijn, Farcry 2 lijkt zich in ieder geval niet neer te willen leggen bij ‘slechts een open wereld en veel schietplezier’...
Review: Dead Space -X360/Ps3/PC-
In rustig tempo wandel ik door een van de donkere gangen van de USG Ishimura, een gigantisch ruimteschip dat zich bevindt aan de rand van het verkende universum. Buiten kaatst de zon zijn licht via een of andere maan tussen de spleten van de ijzeren luiken door naar binnen, evenzeer de duizenden zwevende stofdeeltjes verlichtend als dat het de aandacht vestigt op de vele plassen bloed. Nog 5 stappen tot aan de deur, dan plots knalt een gedrocht door een van de ventilatieluiken voor m’n neus, het wezen laat zich het beste beschrijven als een metershoge homp boos vlees, met tentakels, armen, benen, vet, bloed en buitenlichamelijke organen. Ik schrik er geen seconde van, maar trek mijn zwaar geüpgrade Plasma Cutter, schiet z’n benen en een arm eraf. Hij blijft roerloos liggen. 214 down, 543 to go...
Review: Brothers in Arms Hell's Highway
Gamerts hebben inmiddels meer tijd doorgebracht op de WOII slagvelden in Noordwest Europa dan de gemiddelde GI of Tommy. Dump een liefhebber van shooters op Omaha Beach en hij staat in Carentan voordat je "het beleg van Bastogne" kan zeggen. De Tweede Wereldoorlog vormt dan ook een ideale locatie voor een game. Hollywood heeft voorgedaan hoe het moet met Saving Private Ryan en Band of Brothers, en gamemakers doen dit kunstje op hun manier na.